,,Doei pap, doei mam, doei Sven, ik hou van jullie’’, riep Roan Brilstra uit Drachten op 22 december 2019 naar zijn ouders en broertje voordat hij vertrok naar een vriend. Het was het laatste dat ze van hem zouden horen.

Roan werd diezelfde avond neergestoken. Een week later stierf hij in het ziekenhuis, een dag na zijn 16de verjaardag. Vader Simon en moeder Angelique doen hun verhaal.

A ls het Angelique Brilstra-Struijk (38) even aanvliegt, gaat ze naar de kamer van haar zoon Roan. Dan spuit ze zijn parfum – ,,Joop!, die groene, heel fris’’ – in het rond. En houdt ze zijn rode hoodie, waar zijn geur nog altijd in zit, stevig tegen zich aan. Om hem weer dichtbij te hebben. Even weer te ervaren hoe hij rook. ,,Ik val er soms huilend mee in slaap.’’

Want alles ligt daar nog zoals Roan het op die fatale 22 december 2019 achterliet. ,,En als ik daar zit’’, zegt vader Simon Brilstra (44), die zich soms even op het bed van zijn oudste neervlijt, ,,dan heb ik het gevoel dat hij zo terug kan komen van school.’’

Maar dat gebeurt natuurlijk niet. ,,En dan zit ik er weer even doorheen.’’ Dan gaat hij sporten. Of zet hij de televisie aan. Vanaf de muur kijkt Roan mee. ,,Dan kijken we samen’’, vertelt Simon. ,,Net als vroeger. Een film. Een serie op Netflix. Of cabaret. En dan mis ik zijn schaterende lach.’’

Het was die zondag iets voor zevenen dat het gezin Brilstra in de auto vertrok. Simon en Angelique gingen met hun jongste zoon Sven (nu 13) naar Angeliques ouders om voetbal te kijken. Onderweg zetten ze Roan (15) af bij een maat.

Met ,,doei pap, doei mam, doei Sven, ik hou van jullie’’, nam hun oudste afscheid. Want het is in hun gezin, en eigenlijk in Angeliques hele familie, gebruikelijk dat je iedereen die je ziet even noemt en er een lieve groet aan toevoegt.

Toen ze thuis waren, de klok vijf voor negen aangaf en Roan nog niet thuis bleek, werd Angelique ongerust. Even overwoog ze hem te bellen. Maar ach, stelde ze zichzelf gerust, Roan kwam nooit laat. Hij zou zo wel komen. ,,Had ik toen toch maar gebeld’’, spookt nog geregeld door haar hoofd. ,,Want 4 minuten later is het gebeurd.’’

Ondraaglijk om de daders te zien

Om 20.59 uur stak een 15-jarige jongen uit Gorredijk hun zoon voor café Pietje Bel aan de Zuidkade in Drachten neer. Met het mes dat de kameraad van deze Gorredijkster, een 14-jarige Drachtster, thuis uit de keukenla had gepakt. De jongens hadden besloten dat ze die avond iemand gingen beroven. Toevallig kruiste Roan hun pad.

Het was voor Simon en Angelique bijna ondraaglijk om de beide daders in de rechtbank te zien en aan te horen. De Gorredijkster deed voor hoe hij had gestoken. Zijn ouders huilden, zeiden dat ze ‘dit’ ook niet hadden gewild. En dat ze de tijd het liefst zouden terugdraaien.

De Drachtster, die het mes had aangegeven, meldde ongeroerd zich niets meer van de steekpartij te herinneren. Zijn moeder liet in haar nawoord weten ,,rust’’ te willen, om haar leven terug te krijgen.

Die opmerking schoot Simon en Angelique in het verkeerde keelgat. Zij zouden ook niets liever wensen. ,,Maar ons lot, ons leven, is bepaald door twee snotneuzen. Moordenaars noem ik ze, die het nodig vonden om met een mes over straat te gaan. En daar is haar zoon er een van’’, zegt Angelique.

Simon had toen al gebruikgemaakt van zijn spreekrecht, aan de rechter al verteld dat ze nooit meer met zijn vieren zouden zijn. Er nooit meer vier borden op tafel zouden staan.

,,Maar ik zou graag op haar gereageerd hebben. Want zij heeft haar kind nog wel.’’ En dan: ,,Als ik ga vissen, neem ik een schepnet mee. Want ik zou een vis kunnen vangen. Wie een mes meeneemt, weet dat hij het kan gaan gebruiken.’’

Lichaam achter afzetlinten

Om 21.21 uur ging de telefoon. Simon keek met Sven naar de film Deadpool , Angelique nam op. Ze kreeg te horen dat Roan betrokken was geweest bij een steekpartij. Simon hoorde de zware mannenstem de woonkamer binnendringen. ,,Toen ik naar Angelique keek, wist ik dat er iets niet goed was.’’

Ze haastten zich naar de Zuidkade, gingen onder de afzetlinten door, roepend dat het ,,hun kind’’ was dat daar lag en zagen hulpdiensten bezig met Roan. Door een woud van armen wisten ze hun zoon nog even aan te raken.

Roan had een hartstilstand gehad, werd gereanimeerd. Angelique ging met Roan mee in de ambulance naar Groningen. ,,Ik heb continue naar mijn kind geroepen: ‘Rowie kom op, kom op. Rowie, je kan het jongen’.’’

De officier van dienst van de hulpverlening reed er met Simon achteraan. ,,Ik kon alleen maar hopen. Het was alsof ik een muntje opgooide. Het ging één kant op. Of we zouden een goed bericht krijgen. Of het was helemaal mis.’’ Alles was in het werk gesteld om Roan te redden. De wegen naar het ziekenhuis waren afgezet.

Onderweg kreeg Roan nog een paar keer een hartstilstand. En op de operatietafel ook. Toen kwam de arts naar hen toe. ,,Mijn hartslag steeg naar driehonderd’’, vertelt Simon. Roan bezat tien engeltjes, zo hoorde hij de man zeggen. Maar hij had er negen verspeeld. ,,We hopen op die ene.’’ De eerste 72 uur zouden cruciaal zijn.

Familie en vrienden kwamen langs. Stonden hen bij in hun nachtmerrie, die tot op de dag van vandaag voortduurt. Ze denken 24/7 aan Roan. ,,Net nog’’, vertelt Angelique, ,,zat ik in die stoel en zag ik het moment weer voor me dat ik gebeld werd.’’ Dan krijgt ze het even te kwaad.

loading

Tachtig jaar

Ze hebben het vreselijk te doen met Sven. ,,Wij moeten hier nog zo’n veertig jaar mee leven, maar hij misschien wel tachtig jaar’’, zegt Simon. Hem hadden ze een onbezorgde jeugd gegund. Met de oudere broer, die hem hielp met zijn huiswerk. Met wie hij de Playstation moest delen. Stoeide. Ruzie maakte, en wat al niet.

Hij haalt momenteel slechte cijfers op school, vertelt zijn vader bezorgd. En dat was nooit het geval. ,,Het zal toch niet zo zijn dat hij van school af moet, omdat hij zich niet goed meer kan concentreren.’’

Daarvan heeft Simon zelf ook last. Hij is van baan veranderd. Hij werkte bij de marine in Den Helder, reed elke dag op en neer, maar trok het reizen niet langer. Onderweg ging hij malen. En hij was bang dat hij, als er iets met Angelique of Sven zou gebeuren, niet meer op tijd thuis kon zijn.

Angelique vond haar draai niet meer in de Hema, waar ze 22 jaar werkte. Ze ging aan de slag bij een opticien. In het kleine team kan ze haar verhaal goed kwijt.

Simon en Angelique moeten verder. Voor Sven. ,,De daders hebben geluk dat hij er is. Anders waren Angelique en ik als Bonnie en Clyde geweest’’, zegt Simon, verwijzend naar het Amerikaanse misdadigerskoppel uit de jaren 30.

Maar ja, realiseren ze zich, wat zouden ze opschieten met een lange celstraf. Dan moet Sven het jarenlang zonder vader of moeder stellen. Het moeilijkste dat hij als vader ooit heeft moeten doen, merkt Simon op, was aan Sven vertellen dat zijn broer was overleden. ,,Het huis was te klein.’’

loading

Toekomst bij het leger

Ee n week vocht Roan voor zijn leven. Op zijn 16de verjaardag, 29 december, werd duidelijk dat hij het niet zou redden. Maar zijn geboortedag mocht niet zijn sterfdag worden, besloten zijn ouders. Om middernacht, precies om 00.00 uur, werd de beademing afgekoppeld. Op 30 december, om 01.47 uur, stierf Roan in de armen van zijn vader.

Nooit zou hij zijn droom om – net als zijn vader – het leger in te gaan, kunnen najagen. Roan zou na het behalen van zijn vmbo-diploma naar de militaire mbo-opleiding VeVa (Veiligheid & Vakmanschap). Hij wilde uiteindelijk sniper (sluipschutter) worden, dat had hij al helemaal uitgestippeld.

Simon was met Roan en zijn maten naar de open dag geweest. Op de terugreis bleek duidelijk dat de jongens hun keuze al hadden gemaakt. Simon ervaart pijn als hij eraan denkt hoe het had moeten zijn: Roan zou les krijgen van zijn voormalige collega. En natuurlijk hadden ze als gezin bij de uitreiking van de baret moeten zijn.

Roans vrienden volgen die opleiding inmiddels. Ze appten Angelique vorige week nog dat ze stage moesten lopen op de kazerne in Assen. Roan was met hen mee, lieten ze haar weten. ,,Ze hadden zijn foto in de rugzak gedaan.’’

‘Dit mag nooit vergeten worden’

Str aks naderen vier data waaraan een herinnering kleeft. 22 december, 29 december, 30 december en 8 januari, de dag van de crematie, zijn Simon en Angelique niet aan het werk. ,,We plannen niks, we zien wel wat de dag brengt’’, zegt Simon.

Ze gaan zeker de plek aan de Zuidkade bezoeken, waar het drama zich voltrok. Nee, dat is niet moeilijk, ze komen er vaak langs. Dan kijken ze of alles er netjes bij ligt. Er brandt altijd een lichtje op de gedenksteen die ze er hebben laten plaatsen.

,,Want dit mag nooit vergeten worden’’, zegt Angelique. ,,En het is mooi dat hij niet vergeten wordt’’, zegt Simon.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Smallingerland
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct