Het opwarmmenu van Prins Heerlijck.

Restaurantrecensie: Zelf nog even opwarmen

Het opwarmmenu van Prins Heerlijck.

Het begint al goed: in de hal van Prins Heerlijck in Beetsterzwaag lonkt zo’n mooi hotelbelletje. Een memobriefje roept op: Even Bellen. Die verleiding hadden we sowieso niet kunnen weerstaan. Een vrolijk TING tovert de uitbater en onze bestelling tevoorschijn.

Een keertje weer echt uit eten: wat zou het toch fantastisch zijn als dat weer kon. Helaas, de situatie in de wereld laat het nog niet toe en dus nemen wij onze bestelde etenswaren in ontvangst. In de auto terug naar huis en daar lekker tafelen, dat is in deze omstandigheden ook niet verkeerd.

Prins Heerlijck heeft de afgelopen jaren een goede naam opgebouwd. Na de gedwongen sluiting stelde het restaurant een kaart samen met een flinke verscheidenheid aan gerechten. Van zalmbonbon, gevuld met makreelmousse, tot paella ‘zoals ‘ie hoort met kip en zeevruchten’ en huisgemaakte aardappelpuree.

Het menu wordt regelmatig aangepast, Nu, in het aspergeseizoen staat er ook aspergesoep, Hollandse asperges met zalm of beenham en zelfs crème brûlée van asperges met mango en chocola op de kaart.

Wij kiezen voor thuis andere gerechten: de ‘bekende huisgemaakte, romige kreeftensoep (vegetarisch)’ belooft vier koppen en met zoveel eters zijn we deze keer. Drie mensen gaan voor de combinatie van kipfilet Bombay en gekookte wilde rijst, en een neemt de vegetarische lasagne. Die is geheel naar eigen hand gezet met ingrediënten als Tynjetalerkaas en spinazie.

Het toetje kan toch echt niet anders zijn dan de ‘homemade’ tiramisu. Oei, hier durft de kok een boude stelling aan: ,,Laat het even weten als het niet de lekkerste ooit was’’. Hierover later meer.

We vragen via Whatsapp welke wijn Prins Heerlijck bij deze combinatie durft aan te bevelen. Zonder aarzeling: de pinot grigio. Voor net volwassen mee-eters nemen we twee biertjes mee, die ons toelachen vanaf de toonbank in de hal, waar we onze bestelling afhalen.

Zoals een gerecht bij het opdienen in een restaurant ook mooi gepresenteerd moet worden, geldt dat inmiddels ook voor maaltijden die je afhaalt bij ‘echte’ restaurants. Daar is in dit geval helemaal niets mis mee: de etenswaren zijn keurig verpakt in plastic emmertjes of kartonnen schaaltjes met krimpfolie eroverheen. De emmertjes zijn voorzien van een stickertje met de naam van het restaurant.

Bij het ‘unboxen’ van onze maaltijd constateren we dat een instructie ontbreekt. Toegegeven: heel ingewikkeld is het niet, het opwarmen van soep, rijst, kipgerecht en lasagne. Maar enige indicatie - vooral voor de lasagne die wij de oven inschuiven – zou toch fijn geweest zijn: 15 minuten op 160 graden in een heteluchtoven? Of toch beter 10 minuten op 200? Of voor bereiding in een magnetron: hoe lang en op welke kracht?

loading  

We handelen naar bevind van zaken, en met de kreeftensoep kan natuurlijk niets misgaan. Er kunnen uit het emmertje makkelijk vier koppen geserveerd worden. De reacties zijn wisselend: de smaak is goed, lekker pittig, maar ook een tikje aan de zoute kant en minder romig dan gehoopt.

Terwijl we het hoofdgerecht serveren proeven we van onze drankjes. De Pinot Grigio Delle Venezie, aanbevolen door het restaurant, is heerlijk. Fruitig, zacht, toch vrij droog.

De twee jongeren in ons gezelschap buigen zich over de biertjes: Maallust ‘De Kolonist’ Weizen en Maallust ‘De Weldoener’ Blond Bier: mooie biertjes, fris van smaak. Die biertjes hebben een historie: ze zijn gemaakt in de brouwerij die in het voormalige gevangenisdorp Veenhuizen is verrezen in de oude graanmaalderij aldaar.

De hoofdgerechten zien er mooi uit en de geur die opstijgt uit de vegetarische lasagne doet watertanden. De wilde rijst is lekker geurig, de saus met de kipfilet Bombay is mooi van kleur; er zit heel veel kip in en ook aan vruchten ontbreekt het niet.

Het plaatje is prima en de gerechten zijn ook lekker. Alleen bekruipt ons het gevoel dat de kok voor de zekerheid maar wat meer zout in zijn eten heeft gedaan dan hij normaliter zou doen in het restaurant.

loading  

‘Hufterproof’ noemen ze dat in de voedselindustrie: met voorbereid eten kan immers van alles misgaan tussen het moment dat het aan de consument wordt gegeven en het tijdstip dat het werkelijk op tafel staat. Toch even in de zon op de achterbank, niet meteen bereid, toch niet in de koelkast bewaard…

Zo’n veiligheidsschepje extra zout is dus wel te begrijpen. Maar het maakt de smaak van de hoofdgerechten wel wat eentonig – en we zijn ervan overtuigd dat ze in het restaurant zelf niet zo geserveerd zouden worden. Aan de kwaliteit van de ingrediënten ligt het overigens absoluut niet, de klasse is overduidelijk aanwezig.

En dan – tromgeroffel – het toetje. Vier keer de tiramisu van het huis. Het schaaltje ziet er prachtig uit, een mooi chocolaatje siert het geheel. Het is vier keer prijsschieten: jummie, horen we de pubers smullen. En het is echt een heerlijke tiramisu: romig, goede met koffie en likeur doordrenkte bodem, maar niet te nat.

Is het de lekkerste ooit? Het is een gedurfde uitspraak en we durven toch echt wel te stellen dat we dit in Italië nóg lekkerder hebben geproefd en de versie bij een Italiaans restaurant in Leeuwarden heeft ook diepe indruk gemaakt. Maar buiten Italiaanse invloedssferen is dit, eerlijk is eerlijk, de lekkerste tiramisu. Alleen daarom keren we zeker nog eens terug naar Beetsterzwaag, als de restaurants weer opengaan.

loading  

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct