Portret Akke Marije Marinus, die vier jaar geleden Holland's Next Top Model won, op de boerderij in Bornwird. FOTO: MARCEL VAN KAMMEN

Model Akke Marije Marinus is een kind van Bornwird en vrouw van de wereld

Portret Akke Marije Marinus, die vier jaar geleden Holland's Next Top Model won, op de boerderij in Bornwird. FOTO: MARCEL VAN KAMMEN

Vier jaar geleden won Akke Marije Marinus uit Bornwird pardoes Holland’s Next Top Model. Sindsdien leeft ze in een meisjesdroom - maar niet de hare.

Toen de camera’s wegdraaiden, de goudglitters waren neergedwarreld en de dansers met hun geoliede torso’s onder hun halfopen witte colberts waren uitgedanst, toen was daar Berber.

Urenlang had Akke Marije Marinus haar gezicht in de plooi gehouden. Ze had gelachen, ze had gedaan alsof die overdaad aan prinsessenjurk haar de adem níet afsneed. Nee, ze had gestrááld, precies zoals van een Holland’s Next Top Model werd verlangd.

Maar op het moment dat haar zusje onder de gedoofde spotlights van de Endemol-studio’s het podium opklom om haar te feliciteren, brak ze zoals ze nooit eerder was gebroken.

Een ongecontroleerd, schokschouderend, make-up-uitvagend huilen.

Vreugdetranen?

Nou, nee.

Want in de armen van haar zusje realiseerde Akke Marije Marinus zich: ,,No is myn takomst, hoe’t ik alles foar my seach, ynienen hielendal ûnseker.’’

Deze maand is het vier jaar geleden dat het uitgestippelde levenspad van Akke Marije Marinus uit Bornwird een onvoorziene haakse bocht nam.

Vier jaar sinds de veehoudersdochter (24) ten overstaan van honderdduizenden tv-kijkers in het licht van de schijnwerpers stapte, een modellenbestaan tegemoet, op het oog zo kalm en zelfverzekerd, maar diep van binnen heen en weer geslingerd tussen nieuwsgierigheid en twijfel, tussen verwachting en verdriet.

Holland’s Next Top Model – een meisjesdroom voor velen, maar haar overkwam het.

Aan de keukentafel in haar ouderlijk huis deelt Akke Marije gulle porties kwarktaart rond, heit trekt zijn laarzen aan om naar de stal te gaan en wentelt hond Fanke zich buiten speels in het gras – pootjes omhoog, tong uit de bek. ,,Gekke hûn.’’

Thuis.

Geen geld

Want dat ís Bornwird. Ze woont dan tegenwoordig in Amsterdam, driehoog, in een krap bemeten appartement zonder balkon, maar hier, waar het zicht haast tot aan de waddendijk strekt, is ze nog steeds het allerliefst.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat ze sinds maart, toen premier Mark Rutte de lockdown afkondigde, vooral heen en weer pendelt tussen Bornwird en Driebergen, het ouderlijk huis van haar vriend, zakenman Sander de Jonge.

Van de ene op de andere dag had de coronacrisis haar agenda schoongeveegd. Opdrachten werden massaal afgezegd, fabrieken van modemerken – haar klanten – gingen dicht, bureaus op slot. ,,It wie gaos.’’

Shit, dacht ze, want als zzp’er betekende dat: geen geld.

Nu was dat laatste het ergste niet. Vier jaar ervaring in de modellenwereld hadden haar geleerd hoe grillig het vak kon zijn. Dat het vaak hollen en stilstaan was en dat dit, hoewel ze van huis uit toch al geen gat in haar hand had, vroeg om een behoedzaam uitgavenpatroon. ,,Ien fan de earste dingen dy’t ik as model learde wie: tink noait datst ryk bist.’’

Los van de financiële consequenties van de nieuwe werkelijkheid realiseerde de Akke Marije zich ineens dat haar dagen leeg waren - en het oppervlak van haar appartement benauwend klein.

De vraag drong zich op: ,,Wat hast te sykjen yn in stêd dêr’t alles ticht is?’’ Het antwoord ook.

En dus was Akke Marije de voorbije maanden weer vaker op de boerderij, onder haar broers en zussen, bij haar vriendinnen - het doarpsfamke dat ze was, dat ze wilde zijn, nee verdorie, dat ze nog steeds ís.

,,Ik tref wolris minsken dy’t harren ferbaze: goh, do bist hielendal neat feroare.’’ Fel: ,,No, wat tochten se dan? Dat ik troch myn wurk as model in hiel oar minsk wurde soe?’’

Natuurlijk niet.

Of toch wel?

Modellenjagers

Akke Marije Marinus was in de jaren vóór Holland’s Next Top Model (HNTM) al vaker benaderd door scouts van modellenbureaus. Gewoon op straat, tijdens het winkelen, of op een terras - ze pikte die modellenjagers met hun studerende blikken er na verloop van tijd zo uit. Soms had ze geen zin in zo’n confrontatie. ,,Ik bin wolris fuort dûkt achter in kleanrek.’’

De scouts zagen een zekere symmetrie in haar engelengezicht, overlaadden haar met complimenten en lieten hun kaartje achter. In het begin was ze er uit nieuwsgierigheid wel eens op in gegaan, maar dat was op niets uitgelopen. Kennelijk, dacht ze, was ze niet goed genoeg.

Prima. Voor haar hoefde het ook niet.

Maar daardoor voelde het veilig, toen ze zich in een dolle bui in 2016 meldde voor de casting van de RTL-modellenstrijd, daartoe aangezet door vriendin Anne Goaitske. Min of meer gedachteloos tekende ze het contract dat haar en al die andere kandidates onder de neus werd gehouden, nog ruim voordat ze wist dat ze voor het televisieprogramma zou worden geselecteerd.

Wat kon er nou gebeuren: ze zou tóch niet winnen.

Dat mócht ook helemaal niet. Niets zou haar doen afdwalen van de route die ze als meisje van veertien al voor zichzelf had uitgedokterd. Ze was zorgzaam, iemand die omkeek naar anderen, naar haar jongere broers en zussen in het bijzonder. ,,Ik woe yn it sikehûs wurkje, de soarch yn. Ik wist it presys. Gjin inkelde twifel.’’ De eerste stap was al gezet: na de zomer van 2016 zou ze beginnen met haar studie verpleegkunde in Groningen, wat keek ze daar naar uit.

Het liep anders.

‘Ik snapte der neat fan, fielde my eins de sukkel fan ’e groep’

Eenmaal voor de lens openbaarde zich een bijzondere kwaliteit. De blondine uit Bornwird veranderde voor de camera in een vrouw met mondaine allure, een vamp, wier blikken ieders aandacht opeisten, een tweede natuur, waarvan Akke Marije niet wilde geloven dat ze erover beschikte. En stiekem vond ze het heerlijk.

Te midden van een alsmaar slinkende groep concurrentes groeide ze uit tot de favoriet van de deskundigen - de fotografen en juryleden - maar tot haar eigen verbazing ook van het toch zo ongenadige tv-publiek.

,,Ik snapte der neat fan, fielde my eins de sukkel fan ’e groep. Ommers: ik spruts wat dreech en hie sleauwe klean oan. Mar wat barde der? Nederlân iepene de earms foar my.’’

Wat begon als grap, als onschuldig avontuur, eindigde zo onwerkelijk, onder een regen van goudconfetti in een Amsterdamse televisiestudio, in de troostende armen van Berber. Met een modellencontract waarvan ze de inhoud amper doorgrondde - een deur naar ander leven, die plots was opengezwaaid.

Holland’s Next Top Model.

Wat nu?

Mem had haar ingeprent de overwinning als kans te zien: ,,Dit komt blykber op dyn paad. Miskien kinst as persoan wat moais betsjutte.’’ En zo wás het ook.

Akke Marije besloot er voor te gaan, opgetild door de steun van al die honderdduizenden televisiekijkers die op haar hadden gestemd, en geholpen door haar montere aard. ,,Ik bin fan hûs út net sa benaud. Stjoer my mar allinnich nei Skiphol. Ik fyn wol út wêr’t dat fleantúch is.’’

Desondanks waren de eerste maanden niet makkelijk. Omringd door nieuwe verworvenheden dacht Akke Marije aanvankelijk vooral aan wat ze meende te zijn kwijtgeraakt. ,,Ik fûn it muoilik om my hielendal te jaan.’’

Daarnaast was ze – alle ervaringen bij HNTM ten spijt - een groentje in het vak en dat stemde haar onzeker. ,,Ik hie by in shoot soms gjin idee hoe’t ik myn earms en fuotten hâlde moast, wat ik mei myn holle die.’’

Maar Bornwirds Beauty leerde snel, fotografen liepen met haar weg en geleidelijk begon ze haar nieuwe leven – hoewel niet per se zelfverkozen – te omarmen.

Hoogtepunt was een fotoshoot op Ibiza, twee weken op de allermooiste locaties, in de mooiste outfits, met Akke Marije als stralend middelpunt van een team (fotografen, haar- en make-up-stylisten, technici) dat speciaal rondom haar was gevormd.

Videoboodschap

Tijdens die magische trip werd haar plots een videoboodschap voorgeschoteld. Van heit en mem, die haar vanaf de andere kant van het scherm vertelden hoe trots ze op haar waren.

Dat hakte er in. En als ze er nu aan terugdenkt, raakt het haar nog steeds.

,,Witst, ik bin wa’t ik bin troch myn heit en mem, myn broers en suskes, myn freondinnen. Sy binne myn basis. Fan dêrút stean ik stevich yn myn skuon.’’

Het lieve filmpje vanuit haar ouderlijk huis bevestigde haar ,,dat ik goed bin sa’t ik bin, dat dat mear as genôch is.’’ Tegelijkertijd bevatte het impliciet een opdracht, die haast bevrijdend werkte: famke, geniet!

Nou, dat deed ze.

loading

Glamourwereld

Akke Marije werkte hard, vestigde haar naam, reisde en feestte. Zo ontmoette ze haar vriend Sander, een ondernemer in de frisdrankenbranche, en raakte ze goed bevriend met Formule 1-coureur Max Verstappen, een hechte kameraad van haar geliefde.

Het was soms even wennen, zij, de watervlugge verdediger van het dameselftal van VCR uit Rinsumageast, zomaar ondergedompeld in een glamourwereld die nog niet de hare was. Ze herinnert zich een chic feest onder de kroonluchters van een duur hotel in Amsterdam, waar nogal wat bekende figuren uit de sport-, muziek en zakenwereld op de genodigdenlijst stonden.

Uit goed fatsoen ging ze het gezelschap langs om zich voor te stellen, niemand uitgezonderd – ,,Hoi! Ik ben Akke Marije!’’ – waarden die ze van thuis had meegekregen. Meewarige blikken; bleek dat dit in deze kringen, bij zulke gelegenheden helemaal niet gebruikelijk was.

Soms stootte ze ook haar hoofd.

Zo wrikte ze zich na lang twijfelen los uit de schoot van het modellenbureau waaraan ze door HNTM verbonden was. Als winnares van het tv-programma werd ze voor haar gevoel veel als mascotte gebruikt, een uithangbord, maar stond dat haar persoonlijke ontwikkeling in de weg. ,,Ik waard lyts holden.’’

Met pijn in haar buik van de spanning liet ze de verbintenis verbreken. ,,Ik moast in kant fan mysels sjen litte, dy’t ik net koe. Saaklik wêze. Minsken oansprekke op beloftes dy’t net wier makke waarden. Dat wie hiel lêstich.’’

Maar het was wel de juiste stap.

Assertief

Akke Marije leerde ervan. Dat ze als model haar eigen merk was, dat ze assertief moest zijn, het stuur zelf in handen moest nemen, in plaats van naïevig naar de pijpen van haar bureau te dansen. ,,Wêr stean ik? Wêr wol ik hinne? Helpe dizze minsken my derby? By myn nije bureau freegje se wat ík moaie merken fyn. Wat ík graach wol. Folle lykweardiger.’’

De ontwikkeling die ze op zakelijk gebied doormaakte manifesteerde zich bij de lancering van haar nieuwe, eigen parfum: Pure . ,,Ik ha alles sels opset, fan it ûntwikkeljen oant it transport.’’ Trots: ,,No sjoch ik sels ek: ik bin groeid.’’

Het luchtje verscheen half juni op de markt, in een tijd waarin het modellenwerk nog steeds op een laag pitje stond. Toen corona op de pauzeknop drukte, was er ineens tijd en gelegenheid om de balans op te maken en na te denken over de toekomst.

,,Wêrom wurkje ik sa hurd? Wat wol ik no eins?’’

Akke Marije concludeerde dat ze terugverlangt naar meer structuur, naar ritme in haar dagen. Ze denk er sterk over om weer een opleiding te beginnen. In deeltijd, zodat ze het modellenbestaan niet helemaal hoeft los te laten, want daarvoor is ze te veel verknocht geraakt aan de lens.

Oude dromen zijn nog niet vergeten, zegt ze. De ,,soarchkant’’ blijft trekken. ,,Ik fyn it moai om te ‘jaan’, om fan betsjutting te wêzen foar oaren.’’

loading

Vriendinnen

Een tijdje geleden was Akke Marije uit eten met Anne Goaitske en Anna, al heel lang twee van haar beste vriendinnen. Ze sprak uit dat ze hen vaak benijdde, de afgelopen jaren.

Omdat ze zag dat haar vriendinnen afstudeerden, een baan kregen, vastigheid vonden - ,,it grutteminskeplaatsje’’, zoals Akke Marije dat zelf altijd voor ogen had gehad, maar waar ze voor haar gevoel niet aan voldeed. ,,Ik hie hiel sterk it gefoel: sy ha my ynhelle. Ik stean stil, ik bliuw achter. Soms fyn ik it noch hieltiid lêstich, dat ik gjin diploma ha.’’

Anne Goaitske en Anna lachten haar uit. Wát? Stilstaan? Akke Marije? Ze vertelden dat zij juist met bewondering naar háár keken, hun knappe vriendin, een vrouw van de wereld inmiddels, dapper en vrij.

Het kostte Akke Marije jarenlang moeite om dat in te zien. Maar nu lukt het. Nu durft ze het te hardop te zeggen, hier, aan de keukentafel in Bornwird.

,,Ik ha net faald.’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct