Klaas Poortinga met zijn schaatsen aan de Dokkumer Ee.

'Ik hoopje dat der noch ris in Alvestêdetocht komt, en ik miskien win'

Klaas Poortinga met zijn schaatsen aan de Dokkumer Ee. FOTO MARCEL VAN KAMMEN

In de rubriek ‘20 in 2020’ vertellen jongeren die zijn geboren in het jaar 2000 over hun leven. Wat doen deze (bijna-)twintigers, wat houdt hen bezig en hoe zien zij de toekomst? Deze keer: Klaas Poortinga uit Burdaard, wordt 20 op 9 september.

Toen Klaas Poortinga 6 jaar oud was ging hij met zijn ouders, broer en broertje op een zondag naar de ijshal in Leeuwarden. Voor Klaas werd het meer dan een gezellig dagje uit, schaatsen werd zijn passie. ,,Ik fûn it dochs wol hiel leuk.’’ Inmiddels schaatst hij in het beloften-herenteam van team Sprog en droomt hij van de topdivisie van het marathonschaatsen.

Als kind zat Klaas op voetbal tot een jaar of 12. ,,Der bin ik reedlik gau mei ophâlden. Ik hie folle mear plezier yn it reedriden.’’ Ook deed de sportieveling aan judo tot hij de groene band behaalde. Met zijn vader maakt hij tochtjes op de racefiets en met zijn moeder skeelert Klaas. ,,We ha tegearre meidien oan de Bartlehiem Skeelertocht.’’ Het moge wel duidelijk zijn dat sport een belangrijk deel uitmaakt van zijn leven. ,,Ik ha it net fan in frjemd.’’

De 19-jarige woont nog thuis in Burdaard en zit in het derde jaar van de hbo-studie bedrijfskunde aan NHL Stenden in Leeuwarden. ,,Ik tink der wolris oer nei om op it Hearrenfean te wenjen, om’t ik der in soad train.’’ Maar voor nu heeft hij het nog prima naar zijn zin in het dorpje dat aan de elfstedenroute ligt. ,,Wy wenje oan de Dokkumer Ie, ús âlden ha it hûs sels boud.’’ Het grote erf rond de woning is in deze tijd mooi meegenomen. ,,Ik moat der net oan tinke yn in flatsje te wenjen no.’’

Thuis

Voor zijn vervolgstudie heeft Klaas zich lang georiënteerd, het enige zekere was dat hij de economische kant op wilde. De studie bedrijfskunde is hem vanaf het begin goed bevallen. ,,Ik ha nea tocht: dit is neat foar my. Takom jier studearje ik ôf en kin ik dwaan wat ik wol.’’ Een specifiek beroep heeft hij nog niet in gedachten. ,,Ik hoopje troch staazjes en projekten by in bedriuw te kommen wêr’t ik wurkjen bliuwe kin. Mar miskien studearje ik ek wol troch.’’

Vanwege de ‘intelligente lockdown’ zit Klaas vaker thuis dan anders. Door de extra vrije tijd heeft hij zijn gitaar weer eens opgepakt. ,,Froeger ha ik op les sitten, mar it oefenjen kaam der net sa fan. No ha ik it wer in bytsje oppakt, it is leuk om ferskes te oefenjen.’’ Bij het uitzoeken van muziek let hij niet zozeer op de stijl of de artiest, maar op de gitaardeuntjes. ,,Dan komme je al gau út by rock, dêr binne in soad solo’s.’’

Schaatsseizoen

Het virus zorgt ook voor een ander begin van het schaatsseizoen. Trainen doet hij nu alleen in plaats van met het hele team. Om in vorm te blijven fietst, skeelert en rent Klaas. ,,It neidiel is dat de trainer net sjocht hoe’t ik it doch. Hy kriget wol alle gegevens troch in trainerskastke en ik stjoer in ferhaaltsje troch hoe’t ik my fielde by it sporten.’’ Het komt volgens Klaas aan op discipline. ,,Dat is altyd sa mei topsport, ek mei skoalle en wurk. Kinst der dochs neat oan feroarje, mar it duorret no al in lang skoft.’’

Klaas begint nu aan zijn tweede seizoen bij schaatsteam Sprog, daarvoor trainde hij bij Gewest Fryslân. Maar de start verliep stroef bij zijn nieuwe team. ,,Op it momint dat ik tasein hie, krige ik de sykkte fan Pfeiffer. Ik hie lêst fan de mangels en koe net mear drinke en ite.’’ Drie dagen lang lag hij in het ziekenhuis. ,,It wie hiel akút, mei in pyk fan in wike. Myn kondysje wie hielendal prut, mar binnen twa moanne koe ik wer begjinne mei rêstich opbouwen.’’

‘Ik moast operearre wurde mar woe it seizoen al ôfmeitsje’

Tijdens een skeelertraining schoot zijn hartslag omhoog in de rust. ,,Myn trainer sei: dit is net goed. Myn hartslachmjitter joech 240 oan, wylst myn max 190 is.’’ In het ziekenhuis werd hij onderzocht door de sportarts en er werd een hartritmestoornis bij Klaas ontdekt. ,,Ik moast operearre wurde mar woe it seizoen al ôfmeitsje. Ik hie in lytse kâns op in hertstilstân, mar de kâns wie oft ik no oan it sporten wie of op de bank siet like grut. It medysk team wie der fan op ’e hichte en der waard goed op my letten.’’

Zo schaatste hij afgelopen winter op de Weissensee in Oostenrijk. ,,Ik woe dat graach meimeitsje, foar itselde komme je der noait wer. It wie in hiele moaie ervaring, ik bin bliid dat ik it dien ha.’’

In maart is hij geopereerd aan zijn hart. ,,Dat wie spannend. It duorre trije oeren en it wie mei pleatslike ferdôving. Bist der gewoan by.’’ Het herstel gaat goed. ,,Ik bin der rap boppe-op kaam. Minsken om my hinne tinke dat ik troch de operaasje wol kwetsberder bin foar it koroanafirus, om’t myn wjerstân leger is. Ik tink sels dat it wol tafalt, ik bin der net echt bang foar.’’

menu