Anne Elke van der Molen.

'Ik heb hier wel helemaal mijn plekje gevonden'

Anne Elke van der Molen. FOTO APA/RUBEN MEIJERINK

In de rubriek ‘20 in 2020’ vertellen jongeren die zijn geboren in het jaar 2000 over hun leven. Wat doen deze (bijna-)twintigers, wat houdt hen bezig en hoe zien zij de toekomst? Deze keer: Anne Elke van der Molen, wordt 9 oktober 20 jaar.

Anne Elke is helemaal thuis in studentenstad Wageningen. ,,Tijdens de meeloopdag wist ik al: dit komt goed.’’ Ze was zeventien toen ze begon aan de studie Internationale Ontwikkelingsstudies. ,,Mijn moeder had wel moeite om me los te laten. Soms vergeet ik te reageren op haar appjes en dan is ze wel bezorgd. Maar we bellen veel.’’

In het eerste jaar ging ze nog ieder weekend naar huis. ,,Nu doe ik dat minder vaak, maar mijn ouders komen soms ook hier. Vier uur reizen is wel echt lang.’’

Ze heeft vier huisgenoten. ,,Het is een chill huis, iedereen doet zijn eigen ding. Af en toe doen we iets samen. Vooral door corona hebben we een goede band gekregen, we waren op elkaar aangewezen.’’

Anne Elke is geboren in Brabant, maar verhuisde al snel met haar ouders naar Oude Bildtzijl. ,,Van mijn familie spreek ik het beste Nederlands zonder Fries accent, ze zeggen altijd dat dat door die drie weken in Brabant komt.’’ Die korte tijd in het zuiden heeft haar ook de bijnaam ‘Bosche Bol’ opgeleverd onder familie.

Na een paar jaar verhuisden ze naar Hallum, waar Anne Elke tot haar studententijd woonde. Ze heeft nog een broertje van zestien jaar. Met haar pake en beppe heeft ze een bijzondere band. ,,Ik ben zo gelukkig met ze en zo ontzettend trots. Het is zoals je in sprookjesboeken leest.’’

Grote stappen

Om van de basisschool in het dorp ineens 16 kilometer naar het Stedelijk Gymnasium in Leeuwarden te fietsen was een grote stap. ,,Voor mijn gevoel had ik altijd tegenwind. Achteraf denk ik: dat was goed voor me. Ik had een goede conditie, nu ben ik van een klein stukje fietsen al buiten adem.’’

Ze had ook naar het gymnasium in Dokkum kunnen gaan. ,,Maar daar werkt mijn moeder. En als puber wilde ik niet naar dezelfde school.’’ Haar middelbare schooltijd ging niet van een leien dakje. ,,Ik wist niet wat ik later wilde worden dus koos ik voor het natuurprofiel, het pakket met de meeste opties. Maar dat paste niet bij mij, ik besefte niet dat ik het ook leuk moest vinden. Ik heb nog steeds nachtmerries van de binas.’’

'Ik heb nog steeds nachtmerries van de binas'

Een nog grotere stap was het om te gaan studeren in een grotere stad. ,,Ik wilde naar Amsterdam. In kleine stapjes van klein naar groot.’’ Maar het werd Wageningen. ,,Het is hier zo mooi, ook qua omgeving. Ik heb hier wel helemaal mijn plekje gevonden.’’

Twijfel

Anne Elke is een echte twijfelkont. ,,Ik doe er een halfuur over om 1 chocoladereep te kopen.’’ Ze besloot een studie te volgen waarin veel zit wat ze leuk vindt. ,,Als ik één ding stom vind, dan zijn er nog wel andere dingen die ik wel leuk vind.’’

Vroeger wilde ze archeoloog worden. ,,Dat vind ik nog steeds super interessant. Later wil ik me daar meer in verdiepen, voor erbij. Voor mijn werk wil ik graag iets met mensen doen, niet met dingen.’’ Op haar zeventiende deed ze de pilotentest voor defensie. ,,Ik word heel snel enthousiast van dingen, maar vroeg me uiteindelijk wel af: past defensie bij me? Zo’n sfeer van oorlog om me heen?’’

Toen bedacht ze dat de politie misschien beter bij haar zou passen. ,,Ik weet heus wel dat de politie geromantiseerd wordt in tv-series. Het lijkt me heel waardevol werk, je doet iets nuttigs voor de maatschappij. Het is een zeer ondergewaardeerd beroep. Ik zou niet op straat willen, maar wel iets binnen de politie willen doen. Misschien met criminologie. Ik vind het fijn om mensen op hun gemak te stellen, een baan waarbij ik veel met mensen moet praten past bij mij.’’

Met haar studie kan ze nog alle kanten op. ,,Het is een fijn gevoel dat het nog niet voor me is vastgelegd wat ik ga worden.’’

Studentenvereniging

In haar eerste jaar is ze bij studentenvereniging SSR-W gegaan. ,,Dat is de reden waarom ik me hier zo thuis voel.’’ Ze vindt het jammer dat mensen vaak vooroordelen hebben over studentenverenigingen. ,,Het is de manier om een sociaal leven op te bouwen, het geeft je een stabiele sociale basis, en dat is net zo belangrijk als goede cijfers. Ik denk dat ik anders lang niet zo gelukkig was. Ik heb vrienden voor het leven gemaakt en dat gun ik iedereen.’’

Binnen de vereniging zijn verschillende groeperingen, oftewel disputen. ,,Daar kun je voor gevraagd worden of je schrijft zelf een brief.’’ Anne Elke kreeg een brief in de brievenbus van Het Met Rede En Verstand Tot Dispuut Gekomen Het Dispuut (M.R.E.V.T.D.G.H.D.) SHINTO. ,,Of ik erbij wilde.’’ Het dispuut is gebaseerd op Japan. ,,Elke woensdagavond is dispuutavond, dan gaan we sushi eten of houden we bijvoorbeeld een Japanse filmavond.’’

'Wij helpen vriendschappen te beginnen'

Ze zit ook bij de introductiecommissie. ,,Dat ging dit jaar heel anders. We hebben er een half jaar naartoe gewerkt, toen hoorden we een week van te voren in een persconferentie dat de introductie vanwege het coronavirus niet door mocht gaan. Dat was even schakelen. Ik durf er mijn handen voor in het vuur te steken dat het goed was gegaan. Het is best vermoeiend om steeds nieuwe dingen te bedenken en coronaprotocollen.’’ Er zijn tot nu toe 259 inschrijvingen binnen. ,,Het voelt wel heel goed; wij helpen vriendschappen te beginnen.’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct