Eerste schooldag Campus Damwoude. Leerlingen van groep 8 van de openbare school krijgen een rondleiding.

Hoera, de meester is virusvrij

Eerste schooldag Campus Damwoude. Leerlingen van groep 8 van de openbare school krijgen een rondleiding. FOTO MARCEL VAN KAMMEN

Tjongejonge, verzuchtte een leerkracht tegen directeur Alie Rienks van de Dr. J. Botkeskoalle in Damwâld. ,,Krijgen we straks elke keer deze heisa als een collega of een ouder getest wordt op corona?’’

De Botkeskoalle is samen met de christelijke basisschool De Sprankeling gevestigd onder een gloednieuw dak in Damwâld. Woensdag namen de kinderen de schoolcampus voor het eerst in gebruik, maar onwillekeurig hing er toch min of meer een sluier over deze feestelijke dag.

Een dag ervoor heeft een zieke onderwijzer van De Sprankeling zich laten testen op corona en nu is het wachten op de uitslag. In het slechtste geval moeten alle leerkrachten in het gebouw straks tien dagen in quarantaine. Dan liggen beide scholen plat.

Nuchter blijven

Half drie ’s middags. ,,Eins is der noch neat oan de hân’’, zegt directeur Alie Rienks van de Dr. Botkeskoalle nuchter. Alle ouders van beide scholen zijn via de school-app weliswaar ingelicht over de mogelijke besmetting, maar wie weet heeft de onderwijzer helemaal geen corona. Wie weet hoeven beide scholen na de eerste feestelijke schooldag van dit lesjaar niet tijdelijk dicht.

Nee, ze maken Rienks de pis niet lauw. Nuchter: ,,Kenst dat spultsje? Datst in kring makkest en dat bern elkoar in wurd yn it ear flústerje?’’ Je begint met aardbei en het eindigt met roomsoes, zegt ze. Voor je het weet, zit je midden in de sensatie.

Jazeker, de gezamenlijke leerkrachten van beide scholen zijn druk bezig geweest met het inrichten van het nieuwe gebouw. En jazeker, ze delen een nagelnieuwe hippe gele keuken. Maar eerst is het wachten op de feiten. Daarna pas wordt bepaald of de school al dan niet tien dagen dicht moet.

Of ze gestrest is? Welnee, Rienks is wel wat gewend. Continu moet ze improviseren, zeker nu in een gloednieuw gebouw. ,,Alie, it kopiearapparaat docht it net’’, hoort ze dan. Of: ,,Alie, hoe wurket apple-tv?’’ Vandaag zette een juf beneden op geheimzinnige wijze ineens de televisie van de meester op de bovenverdieping aan. ,,Bernesykten’’, weet de schooldirecteur.

Daar komt een buurtbewoner binnenlopen, netjes op blote voeten, omdat hij de nieuwe vloer schoon wil houden. De ouders stonden bij het uitkomen van de school massaal voor zijn huis te wachten, klaagt hij. ,,Dat hebben we niet afgesproken, ze zouden aan de andere kant gaan staan.’’ Hij is nog niet boos, zegt hij, maar hij hoopt wel dat hij straks weer vrij uitzicht heeft.

Geen corona

Rienks lost het op. En tussen de bedrijven door bereikt de belangrijkste boodschap van de dag haar bijna terloops. ,,Ik ha wol in bytsje pikefel’’, bekent ze als ze het nieuws op zich in laat werken. Tegen juf Esther van groep vijf en zes: ,,Esther, it is gjin corona!’’ ,,O fijn’’, zucht de juf. Pak van hun hart.

Verderop in het dorp is de vierjarige Linde, die de allereerste schooldag van haar leven beleefde, alweer thuis. Ze vond het heel leuk, zegt ze verlegen kauwend op het riempje van haar nieuwe rugzak.

Of haar moeder inzat over mogelijke coronamaatregelen? ,,Neuh’’, zegt de vrouw. ,,As it sa is dan is it sa.’’ Ze heeft wel meer aan haar hoofd. Haar zoon Oscar van elf wilde maandag over een hekje klimmen, maar bleef hangen met zijn veter. In een vloek en een zucht had hij zijn hand gebroken. ,,Juster is er operearre.’’ Gevaar komt soms van onverwachte kanten.

'Door al die blije gezichtjes vandaag ben ik blij dat we toch open zijn gegaan'

Ondertussen loopt directeur Trynke Dag van De Sprankeling na het horen van het goede nieuws ,,10 kilo lichter’’ naar buiten. Even overwoog ze om haar school deze eerste lesdag door de dreiging van een besmetting dicht te houden. ,,Maar door al die blije gezichtjes vandaag ben ik blij dat we toch open zijn gegaan.’’

Met mondkapjes op trokken de kinderen en hun ouders van hun oude schoolgebouwen naar de nieuwbouw, die inderdaad schitterend is geworden. De ouders mochten niet mee naar binnen, maar krijgen later nog wel te zien waar de leerkrachten en de leerlingen nu zo van genieten.

De kleuren zijn pastel, de airco suist zachtjes en de akoestiek is perfect. Rienks gaat in een lokaal staan en sluit de glazen deur. Ze praat, en buiten in de gang zie je alleen haar mond bewegen. ,,Perfekt dochs?’’, zegt ze tevreden als ze de deur weer opendoet. Het gebouw kan alles aan. En de sluier, die even over de dag hing, is gelukkig opgetrokken.

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct