Kunstenaar Jan Ketelaar bij de Dunne en Dikke Dame. FOTO LC/ARODI BUITENWERF

Geen stress wel buikpijn voor Jan Ketelaar bij plaatsen van het 'Vrijheidsbeeld van Holwerd'

Kunstenaar Jan Ketelaar bij de Dunne en Dikke Dame. FOTO LC/ARODI BUITENWERF

Op de dijk bij Holwerd werd maandagmiddag de metalen dunne dame van Wachten op Hoog Water neergezet. Beeldhouwer Jan Ketelaar had geen stress, maar was wel een beetje misselijk.

December vorig jaar werd een vijf meter hoog, 1800 kilo zwaar beeld van een dikke vrouw op de dijk bij Holwerd neergezet.

Maandag is daar een even hoog, maar veel lichter beeld (tussen 1200 en 1500, is de schatting) van een dunne vrouw naast gezet. Wachten op Hoog Water van Drachtster beeldhouwer Jan Ketelaar is af, bijna tien jaar nadat hij aan het werk begon.

,,Ik bin net strest’’, zei Ketelaar op de Holwerder dijk, vlak bij de overgang van de pier. ,,Mar ik bin wol mislik.’’

loading

loading

Honderd belangstellenden

De dunne dame was toen nog onderweg op een platte truck. Zo’n honderd belangstellenden hadden zich al op de dijk verzameld. Sommigen hadden picknickspullen mee, klapstoelen, kleedjes, koeken en koffie. Weiko Piebes, een bewonderaar uit Zwijndrecht, verzamelde boodschappen voor Ketelaar in een meegebracht boekje. Laura, Jefte, Tender en Kinke, dochters van Ketelaar, zetten elkaar bij het beeld op de foto. Later kwamen oudere broer en zus Andries en Sietske ook.

Er hing een verwachtingsvolle sfeer. Het was mooi weer voor de afronding van zo’n groot, gedurfd project, het eerste tastbare beeld van de serie Sense of Place.

Daar kwam de platte wagen aan, de dunne dame lag met het gezicht naar beneden. Fototoestellen gingen omhoog, drones zoemden. Een kraan hees het beeld op, de dunne dame zweefde. Zij is zilverig zwart van kleur, de dikke is bruin, door corrosie. Lang duurt zoiets niet: over een week of wat is de dunne net zo bruin.

Voordat Theunis Bakker van De Mannen van Staal de vrouw aan haar voetstuk vast kon lassen, werd ze op aanwijzing van de maker steeds subtiel verschoven.

loading

Onverwacht eerbetoon van F-16’s

Bij de Mannen van Staal in Leeuwarden was ze vorige week ook vastgelast en was er een trekkracht van 2000 kilo opgezet. ,,Want hoe’t sa’n byld docht, kinst net út in boekje helje’’, zei Bakker. ,,Dat moatst teste.’’ Ze kon het hebben. Het is meer dan de windkracht die ze in Holwerd te verduren kan krijgen. Bij de dikke dame hadden ze dat tot 2750 kilo getest.

Toen ze op haar plek stond pakte Ketelaar beide dames bij de hand – dat kan als je tussen ze in staat. Applaus. Even later vlogen vier F-16’s over. Dat was toeval, maar het werd toch als een eerbewijs gezien.

Het beeld stond, Ketelaar was klaar. Tien jaar aan gewerkt. ,,It joech my wol in protte wille, it hat my de tiid trochsleept.’’ Misselijk was hij ook niet meer. ,,Mar dit allegear fielt wol krekt of ik yn in film sit dêr’st niks oan dwaan kinst. Sjochst dernei en tinkst: ‘Wat doch ik yn dizze film?’.’’

Op de achtergrond laste Bakker nog even de spleetjes tussen de tenen van de dikke vrouw dicht. Hij was er nu toch.

loading

Reacties op ‘Wachten op Hoog Water’

Martin Šimek, presentator: ,,Ik ben een fan van de dunne, maar pas als je dat beeld naast dat van de volle vrouw ziet, begrijp je het beter. Ik beb liefhebber van de dunne beelden van Giacometti, maar nu ik deze twee hier zie ben ik blij dat er niet twee dunne staan, maar een dunne en een volle. Het is een Ketelaar, geen Giacometti – daar had ik nog een vooroordeel over. Niets is zo mooi als een beeld in een landschap, het is alsof Friesland meedoet. Het is een wisselwerking tussen het land waar je vandaan komt en wat je zelf maakt. Jan hoort bij dit stuk land, en het hoort bij hem. Ik hoop voor hem dat alle mensen er blij mee zullen zijn. Het is gelukkig niet een beeld waar mensen van kunnen zeggen, dat kan mijn kind ook. Dat vind ik altijd vervelend, als dat over moderne kunst gezegd wordt.’’

loading

Sytze Pruiksma, componist: ,,Dit is in momint yn de tiid, sa’t it Tempeltsje fan Ids it ek wie. Hjir hat elkenien it oer. Dat Jan Ketelaar dit nei tsien jier, met safolle strubbelingen, foar inoar krige hat, dêr haw ik respekt foar. De bylden stean hjir prachtich, net te grut, net te lyts. Se binne net pompeus, it wurk makket gjin lawaai, mar it fertelt wol wat oer hoe’t de wrâld derhinne leit.’’

Joop Mulder van Sense of Place: ,,Dit is meer dan een beeld, het is een symbool, een symbool dat er nu echt stappen worden gezet dat ook de andere projecten van Sense of Place nu echt gestalte moeten krijgen. Het eerstvolgende project dat er komt, wordt denk ik Camera Batavia bij Ternaard. De financiën zijn rond, we kunnen aan de slag, er is alleen iemand nodig die met de vuist op tafel slaat en zegt: ‘Aan het werk.’’’

Koos Tiemersma, schrijver: ,,Ik hie de twa bylden noch nea tegearre sjoen, it is moai sa, ik bin bliid dat se mei it gesicht nei de see stean. Mar no is it klear en is it dien, krekt as mei in boek. Dan litst it los. Ast der sa lang oan wurke hast, en it siet net altyd mei, dan is dat in opluchting. Mar ek in ôfskie, want it is wol in stik fan dyn bestean.’’

Theo Broersma, Holwerd aan Zee: ,,Dit is it Frijheidsbyld fan Holwert. Alle dagen sjochst hjir minsken omrinnen.’’

Jan Zijlstra, Holwerd aan Zee: ,,Dit lit sjen dat Sense of Place wurket, it is kultuer en natuer. Minsken komme nei dy bylden en sjogge wêr’t dy nei sjogge: de kwelders, it Waad, it Amelân. Dêr profitearje wy allegear fan.’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct