Francis La Lau fluit weer. Achter hem de bos bloemen die hij van de familie Zarza heeft gekregen.

Terwijl iedereen verstijfd was van angst, greep Francis in bij de aanval op Zarza

Francis La Lau fluit weer. Achter hem de bos bloemen die hij van de familie Zarza heeft gekregen. FOTO NIELS WESTRA

Oog in oog stond Francis La Lau uit Wirdum met de dader van de aanslag op activist Sadegh Zarza. Terwijl iedereen volgens hem verstijfd leek van angst, greep hij in.

Een week lang at hij nauwelijks en herbeleefde hij het incident keer op keer. Nu gaat het wat beter met Francis La Lau (18) uit Wirdum. ,,We merken dat, omdat hij weer fluit’’, zegt zijn moeder.

La Lau, scholier sociaal werk aan de Friese Poort, is een van de tientallen getuigen die op 19 juni de steekpartij voor het treinstation in Leeuwarden van dichtbij zag. Het incident maakte veel indruk op hen. Mensen stonden na afloop te huilen of te bibberen als een rietje. Ook voor La Lau, die zelfs ingreep, was het incident heftig. Hij viel de afgelopen weken zes kilo af. Nog steeds eet hij weinig, zegt zijn moeder Jannie Larmonie (46). ,,De eerste dagen at-ie eigenlijk niets. Nu een heel klein beetje avondeten.’’ Van harde geluiden schrikt La Lau. ,,Als er een baksteen op de grond valt of een bouwvakker schreeuwt. Dan gaat m’n hart tekeer.’’

Hoop geschreeuw

Op de bewuste dag wachtte La Lau op een vriend bij de fontein tegenover het station in Leeuwarden, toen hij ineens een hoop geschreeuw hoorde. Eerst dacht hij dat het ging om een gewone ruzie. Daarna zag hij dat een man instak op een ander. ,,Ik weet nog dat ik iemand appte: er wordt iemand neergestoken. Daarna heb ik mijn telefoon weggestopt’’, vertelt hij. Zonder al te lang na te denken besloot hij naar de dader toe te lopen. ,,Ik begon te schreeuwen dat hij moest kappen of oprotten.’’ Maar de steker reageerde niet. ,,Pas toen hij het mes liet vallen, keek hij naar mij.’’

Een, twee, drie keer, hoe vaak de man het mes precies liet vallen, weet La Lau niet. ,,Maar op een gegeven moment dacht ik: dit is mijn kans. Als hij was doorgegaan had ik hem getrapt. Nu dacht ik: ik ga het mes pakken. Hij zei niks en keek me in paniek aan.’’ Het mes, dat inmiddels al tot aan een klein stukje boven de greep was afgebroken, gooide hij weg. Meters verderop kwam het terecht. ,,Een taxichauffeur zei nog: ‘Niet oppakken, vingerafdrukken.’ Maar ik dacht: er is genoeg bewijs dat ik het niet heb gedaan.’’

Na het wegwerpen van het mes schuifelde de aanvaller wat heen en weer, zegt La Lau. ,,Hij liep een beetje op me af en dan weer een paar meter naar achter. Hij kwam niet heel dichtbij.’’ Met een handbeweging maakte de jongeman duidelijk dat het klaar was. ,,Hij had de ogen op mij gericht en ik zei kalm: nu is het afgelopen.’’ Dat de vlak na het incident aangehouden man, een 38-jarige Iraanse Koerd, geen woord Nederlands kon, wist La Lau nog niet.

loading

‘Op de automatische piloot’

Voor La Lau ging bijna alles op ,,de automatische piloot’’. Veel mensen leken volgens hem te verstijven. Alleen over de eerste beslissing om daadwerkelijk op het incident af te gaan dacht hij naar eigen zeggen na. Niemand deed wat, zag hij, dus móest hij wel iets doen. ,,Dit is zo’n moment waarvan iedereen zegt dat-ie wat doet, maar niemand wat doet. Ik dacht: zo’n persoon wil ik niet zijn.’’ Zijn moeder: ,,Dat zit ook in zijn karakter. Hij is altijd alles en iedereen aan het helpen.’’

Nadat het gevaar leek te zijn geluwd kwam een medewerkster van restaurant Loetje dat aan de overkant zit te hulp. Ze had een paar doekjes mee om het bloeden te stelpen, maar La Lau had in die doekjes weinig vertrouwen. ,,Ik heb mijn T-shirt uitgetrokken en aan haar gegeven.’’ Terwijl de vrouw op Zarza’s buik drukte om het bloeden tegen te houden, sprak La Lau bemoedigende woorden. ,,Ik zei: het komt goed. Hij zei dat hij niet kon ademen.’’

Van de familie Zarza heeft La Lau bloemen gekregen. Slachtoffer Sadegh was hem zeer dankbaar, vertelt hij. ,,Hij zei de hele tijd: jij bent heel bijzonder. Je hebt mij een tweede leven gegeven.’’ Of hij Zarza daadwerkelijk heeft gered, durft La Lau niet te zeggen. ,,Je weet het niet. Misschien was hij doorgegaan met steken, misschien niet.’’

Muziek en films

Moeder Jannie Larmonie maakte zich na het incident grote zorgen. In 2014 overleed La Laus vader. ,,Het eerste wat ik dacht was: wat gaat dit doen. Ik dacht: het gaat net goed met hem.’’ La Lau luistert momenteel veel muziek. Ook films kijken gaat inmiddels weer. ,,Dat kon ik eerst ook niet. Daarin schreeuwen ook mensen en zit vaak veel bloed.’’ Met Slachtofferhulp, waarop de politie hem wees, heeft La Lau geen contact gezocht. ,,Ik hou daar echt niet van.’’ Bovendien: hij fluit weer, zegt zijn moeder. ,,Ik kan het wel doen als je wilt?’’ Moeder Jannie: ,,Nee, doe maar niet, dat is niet goed voor onze oren.’’

De verdachte van het steekincident zit nog steeds vast in beperkingen. Hij mag daarom alleen contact hebben met zijn advocaat.

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct