Thuis uit eten.

Restaurantrecensie: Pit, zompigheid, schuldgevoel

Thuis uit eten. FOTO LC

Uit eten gaan is er even niet bij, we weten allemaal waarom. Maar een mens moet toch eten, en daar is ook wel weer wat op te vinden. Wie ‘thuis uit eten’ wil, kan te kust en te keur.

‘Thuis uit eten’, bij mij thuis gebruiken we die uitdrukking voor als we zelf lekker aan het kokkerellen slaan. Hapjes en aperitiefje vooraf, voorgerecht, hoofdgerecht, wat omballingen, soms een toetje, lekkere wijntjes in het glas, koffie met een glaasje sterks ernaast want dat hoort dan zo en helpt de spijsvertering op gang.

Dat hoeft niet elke dag, maar feit is dat de noodgedwongen thuiswerkende mens in principe meer tijd heeft om zorg aan het eten te besteden dan in tijden van normaal.

Nu kun je rustig in je lunchpauze beginnen aan je stoofpot of je ragu bolognese, die dan de rest van de middag in een hoekje van het fornuis staat te pruttelen – of zet ’m op een graadje of 110 in de oven, dan kun je er ook nog even op uit.

Mogelijkheden zat, maar okee, ook nu wil een mens weleens makkelijk. Bezorgen kan de laagste culinaire instincten in mij naar boven halen. Dus kies ik voor de categorie die ik normaal gesproken associeer met het schuim van het nachtleven, de laatste happen na een nacht verwoed stappen: kapsalon, falafel, dat werk. Geen raffinement maar heftige smaken, geen gezonde pretenties maar een blok op de drenkende maag.

Ik gun eerst Falafel Mouni in Leeuwarden de eer. En wegens die naam bestellen we er ook maar een broodje falafel bij, aangevuld met aubergine. Ik had de boel besteld voor 18.15 uur, maar al een kwartier eerder gaat de bel. De vriendelijke jongeman reikt mij de zak met etenswaren aan, nog net contactloos, maar of we de anderhalve meter hebben gerespecteerd durf ik niet te beweren.

loading

Dik 5 minuten later, ik ben net met mijn kapsalon begonnen, gaat de telefoon. De aubergine was op, dat had de bezorger vergeten te zeggen en hij had me die euro prijsverschil ook niet terugbetaald zei hij, schuldbewust en correct. Och, zie dat dan maar als fooi. Maar de falafel wordt niet beter zo.

Als je zo’n Midden-Oosters broodje eet waar je ‘m bestelt heb je doorgaans een uitgebreide saladebar ter beschikking om de gefrituurde balletjes van kikkererwtenmeel en koriander op te vrolijken met allerlei heerlijke toevoegsels, zoals bijvoorbeeld de traditionele sesampasta tahin. Nu rest toch een beetje een kaal broodje, dat door tzatziki en sambalsaus (die had ik erbij besteld) uit plastic ternauwernood wordt gered. Ook al omdat de balletjes aan de droge kant zijn. Dat kan beter.

Het hielp natuurlijk niet dat ik het kuipje knoflooksaus dat erbij hoort al aangebroken had voor over de kapsalon. Ik had niet door dat die daar al op zat, onder de kaas, daarvan maakt Mouni op de website nota bene melding – het leverde een paar keer een prijs voor Beste Kapsalon op.

Niet helemaal ten onrechte: het is een prima hap. Dat de frieten onderin niet helemaal knapperig meer zijn komt natuurlijk door het hele concept – dan moet je het maar niet in de oven of onder de grill willen zetten, met van alles erop. In al zijn grofheid is het eigenlijk een heel bevredigende hap. Smeltende kaas, een stevige knoflooksmaak, kruidige plakjes vlees (kip wed ik), die beetje net niet te zompige frieten. Wat kan er misgaan? Ik giet er wat pittige sambalsaus op voor een ruig accent en schep er wat sla op, zo hoort dat tenslotte.

Ik doe ’t een paar dagen later nog eens over, nu bij Eethuis Dede, ook in Leeuwarden. Wat hier opvalt is de enorme hoeveelheid variaties. Kalf, kip, lam, tuurlijk, maar ook Turkse worst, tonijn, Hawaï (kip, ham, ananas – de gruwel) en verschillende vegetarische versies behoren tot de mogelijkheden. Ik ga voor de klassieke lamsshoarma, met stukjes vlees, en neem er nog zo’n nachtelijke klassieker bij: lahmacun, die Turkse opgerolde pizza met döner – vlees in plakken.

De vriendelijke bezorger zet de boel nu keurig op de grond voor mijn deur. Dan is het uitpakken geblazen, en eten. Opnieuw: de juiste balans van pit, zompigheid, vet en een stevige dosis schuldgevoel, aangewakkerd door die op zich niet heel smaakrijke lahmacun.

Zo, vanavond weer gewoon zelf koken. Dat levert in ieder geval minder plastic afval op, want mijn hemel! Plastic zakjes, dito bakjes en vorkjes (bij Mouni tenminste), aluminiumfolie. Een hele berg, duurzaam is anders. Ook een reden om het fornuis weer op te zoeken.

Falafel Mouni
Peperstraat 1
Leeuwarden
06-47495050

Eethuis Dede
Voorstreek 86
Leeuwarden
06-41829551

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct