Spinoza.

Restaurantrecensie | Oesters van Spinoza

Spinoza. FOTO LC

Horecazaken komen en gaan, maar eetcafé Spinoza in Leeuwarden blijft altijd bestaan. Het is althans al ruim dertig jaar gevestigd in het hart van de Leeuwarder binnenstad, en ook na de recente overname behield het zijn naam.

Ralph Pol en Jan Willem Schoot, die al lunchroom Barrevoets en café Dr. Watson bestierden, kochten het etablissement eind vorig jaar van Corné van de Erve die sinds 2006 eigenaar was. Hij wilde zich focussen op restaurant Op Hatsum in Dronryp en deed het daarom ,,met pijn in het hart’’ van de hand.

Voor deze Hete Soeper was Spinoza een van de eerste ontdekkingen van de Leeuwarder horeca, en dan vooral de charmante binnentuin. Die is er uiteraard nog steeds, maar helaas werkt het weer vandaag niet mee, dus strijken we toch binnen neer.

Mijn disgenoot begon zijn horeca-carrière ooit hier; eind jaren zeventig stond hij een paar jaar in de keuken van La Spunta zoals het toen heette, van Feiko Rusticus. Het weerzien met de ruimte, die niet eens zo gek veel veranderd is, haalt bij hem allerlei herinneringen naar boven. Het etablissement trok vooral Leeuwarders uit de hogere kringen. Zo kwam de commissaris van de koningin er wekelijks eten.

Hoe anders werd dat later. Spinoza stond bekend als laagdrempelig eetcafé waar iedereen welkom is, en de nieuwe eigenaren lijken daar op voort te borduren.

De nieuwe kaart biedt genoeg keuze, maar het blijft overzichtelijk. Verstandig, dan hoef je ook geen enorme voorraden op peil te houden. Op de achterzijde staat nog een veganistisch menu met drie voor- en vier hoofdgerechten; leuk, en helemaal van deze tijd. Op de site lazen we al dat hier ook een vegan high-wine, high-beer en buffet mogelijk zijn.

Wij kiezen voor een proeverij van voorgerechten om mee te beginnen. Op de valreep ontdekt mijn gast dat er ook oesters op de kaart staan. Niet direct iets wat je in een eetcafé verwacht, dus daar moeten we maar even van profiteren, vindt hij.

De oesters zijn lekker zilt en glibberig, precies zoals het hoort

Uitleg bij het gerecht blijft achterwege, dus vragen we daar zelf maar even om. Op het rechthoekige bord ligt rundercarpaccio, bloody mary steak tomato en rillette van makreel. Vooral de ‘tartaar’ van gemarineerde tomaat verrast ons. De limoen en het scheutje wodka maken er een heerlijk fris hapje van. ,,Alleen jammer dat ze dit tartaar noemen’’, vindt mijn gezelschap die hier toch vleesassociaties bij heeft. Bruschetta was toepasselijker geweest.

De smaak van de carpaccio (van Fries weiderund van slagerij Rijpma) wordt gedomineerd door de ietwat te donker gebakken pijnboompitjes en de net te oude kaas. Dat is jammer. De vispastei is romig en graatloos; eigenlijk missen we hier een stukje brood bij, voor 12 euro had dat best gekund.

De oesters zijn lekker zilt en glibberig, precies zoals het hoort. De wijn die we erbij drinken, een pinot grigio en een caleo rose, vinden we nogal vlak. Naast de meer traditionele drankjes biedt Spinoza overigens ook hippere varianten zoals de Wostok.

De overkant vervolgt met een klassieker: kogelbiefstuk, geserveerd op geroosterde groente met rode-wijnsaus. ,,Uitstekend gebakken, lekker mals en met een mooi ruitpatroon erop’’, klinkt het enthousiast. De hoeveelheid gegrilde groenten stelt hem ietwat teleur.

Ik ga op de veganistische tour met de Wannabe a burger: een schijf gemaakt van zwarte bonen en biet geserveerd op een Leeuwarder bierbroodje. Ook die valt in de smaak; de kruidige burger heeft een stevige bite en is lekker vullend.

De garnituur bestaat uit een schaaltje salade en een puntzak huisgemaakte friet. Die is in een mum van tijd leeg, maar dan kunnen we er zo een bij bestellen.

Ter afsluiting kies ik voor de limoncello parfait, een zomers toetje met ruimschoots aanwezige citroenlikeur. De overkant smult van apfelstrudel met een klein bolletje kaneelijs.

Onze slotconclusie: mooi dat dit eetcafé behouden is voor de stad. De koks krijgen een dikke voldoende, al kunnen er hier en daar nog wel wat puntjes op de i gezet worden. De charme van dit etablissement zit ‘m misschien wel vooral in het monumentale pand, met die binnentuin, wijnkelder en de prachtige uitgesleten houten trap. In zo’n omgeving is het fijn tafelen.

loading

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct