De Kok & de Walvis

Restaurantrecensie | Coronaproof aan het water

De Kok & de Walvis

‘Hoera, we mogen weer!’ Met dat gevoel fietsen we op een zomerse avond naar Warten, voor ons eerste restaurantbezoek in maanden. Uiteraard hebben we gereserveerd, en dat is maar goed ook, want het terras is op deze zaterdag zo goed als vol. Dat gaat natuurlijk ook snel als alle tweepersoonstafels tegen elkaar zijn gezet om de ruimte coronaproof te maken.

We zochten een terrasje aan het water in de buurt van Leeuwarden, en dan kom je al snel bij de Kok & de Walvis. Hete Soep was hier in 2014 voor het laatst, maar de overname in februari 2018 door Sjoukje de Boer en Henk-Ale Visser rechtvaardigt een herhalingsbezoek.

Een bordje bij de ingang van het terras sommeert ons eerst onze handen te reinigen met handgel en daarna te wachten tot de bediening ons ophaalt. De gastvrouw informeert nog even naar onze gezondheid en brengt ons dan naar een tafeltje. We krijgen een plekje tussen twee bevriende echtparen uit Limburg (zo te horen) en een gezinnetje met grootouders.

Op elke tafel staat een mini-schoolbordje waarop de gasten persoonlijk - in het Fries - welkom worden geheten. Leuk!

Biersuggesties

Tegenwoordig profileert de gelegenheid zich als ‘speciaalbier-eetcafé’, dus als ons wordt gevraagd wat we willen drinken, verzoeken we eerst om de kaart. Het gevolg is wel dat we uiteindelijk nogal lang moeten wachten op onze drankjes, terwijl we door het fietsen behoorlijk dorstig zijn geworden.

Het overzichtelijke menu (op een papieren A4’tje geprint, voor eenmalig gebruik vanwege corona) biedt vooral klassiekers zoals rundercarpaccio, varkenshaas en spareribs. Bij elk gerecht staat een biertip.

loading

Mijn disgenoot kiest vooraf voor mosterdsoep. De kaart tipt daarbij Affligem tripel, maar hij gaat - vanwege het zonnige weer - voor de blonde variant. ,,Romiger dan ik hem zelf maak, dat past waarschijnlijk bij de Friese keuken’’, oordeelt hij over de soep. Ook is die aan de zoute kant, vindt hij. Maar dat komt misschien ook doordat hij zelf weinig zout gebruikt.

Dezelfde kwalificaties - romig en zout - gelden voor mijn salade van huisgerookte zalm met kappertjes en mosterd-dilledressing. Ik negeer de biertip, er is gelukkig ook wijn. De biologische huiswijn, Airen Verdejo, combineert prima met de smakelijke salade. Wel vind ik de portie aan de zuinige kant voor bijna 10 euro.

De overkant vervolgt met scholfilet en mosterd-hollandaise saus. Deze keer neemt hij de biersuggestie wel ter harte: Texels skuumkopke. Een prima combinatie, en ,,de vis is boterzacht, zo hoort het’’, klinkt het enthousiast.

Ik kies voor het enige vegetarische gerecht op de kaart: portobello, oftewel een reuze kastanjechampignon in bladerdeeg met brie, spinazie en pijnboompitten. Het gerecht is prachtig opgemaakt met een kaasstengel en een krul van bietenscheut. Het smaakt precies zoals het hoort; aards, smeuïg en knapperig, maar ook wat eentonig. Met blauwschimmelkaas in plaats van brie zou het wat pittiger worden, al moet je daar natuurlijk van houden.

Over de garnituur zijn we tevreden; die bestaat uit kleine schaaltjes friet, sperzieboontjes, salade en gebakken aardappeltjes. Alles gaat schoon op.

loading

Geduld

De dessertkaart bestaat voornamelijk uit ijsgerechten. Mijn gast kiest voor ijskoffie, een toetje dat een jeugdherinnering bij hem oproept, toen zijn moeder dit zelf maakte van restjes koffie met een bolletje ijs. ,,Dat was echt heel lekker.’’ De Wartenster variant bevat veel koffie en weinig ijs, en is desondanks vrij zoet.

Bij gebrek aan luchtige desserts die ik prefereer boven ijs, kies ik voor de ‘koffie met’, met een likeurtje naar keuze en ‘zoete lekkernijen’. De cointreau is een aangename hartverwarmer, maar de lekkernijen vallen me wat tegen. Die bestaan uit enkele goedkope bonbons. Voor 9 euro mag je daar wat meer van verwachten.

De bediening van de Kok & de Walvis - we zien maar liefst vier verschillende dames aan ons tafeltje - is uiterst vriendelijk en informeert regelmatig of alles naar wens is, maar we moeten wel wat geduld hebben deze avond. Gelukkig hebben we alle tijd en zitten we op een mooi plekje; tijdens het wachten genieten we van de bedrijvigheid op het water en bij de brug, het gemêleerde publiek om ons heen en de eenden die onder de tafeltjes door waggelen.

Het personeel heeft heel wat mensen teleur moeten stellen, vertelt De Boer bij het afrekenen. Toch wil ze niet met ‘shifts’ gaan werken, zoals veel eetgelegenheden nu doen om toch voldoende klandizie te trekken. ,,Want dan moet je mensen wegkijken en dat willen we niet.’’ Dat bevestigt ons beeld van een gastvrij restaurant dat blij is weer te mogen beginnen.

loading

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct