De specialisten Marit van Vonderen (links) en Akke-Nynke van der Meer maken zich zorgen over de komende tijd: ,,Gaan de nieuwe maatregelen werken? Dat is afwachten.’’

MCL-specialisten op de verpleegafdeling over de tweede golf: 'We moeten door de zure appel heen bijten'

De specialisten Marit van Vonderen (links) en Akke-Nynke van der Meer maken zich zorgen over de komende tijd: ,,Gaan de nieuwe maatregelen werken? Dat is afwachten.’’ FOTO JORN DE JAGER/MCL

Longarts Akke-Nynke van der Meer en internist/infectioloog Marit van Vonderen werken dagelijks met het groeiende aantal Covid-19-patiënten op een speciale verpleegafdeling in het MCL. ,,Als je het samen doet, is de last wat lichter.’’

Wat zijn voor jullie de belangrijkste verschillen tussen de eerste en de tweede coronagolf?

Marit: ,,We zijn beter voorbereid, hebben het allemaal al een keer gedaan en herkennen het ziektebeeld beter. Bovendien kunnen we patiënten beter behandelen, onder meer met ontstekingsremmers die er eerder niet waren. Daardoor heb ik ook de indruk dat mensen korter op de verpleegafdeling liggen en minder vaak naar de intensive care verhuizen.’’

Akke-Nynke: ,,De verwachting is dat de druk op de verpleegafdeling en de ic geleidelijk zal toenemen. Steeds meer bedden zijn bezet. Gelukkig gaan er ook steeds weer mensen met ontslag.’’

Hoe is de sfeer momenteel op de Covid-19-verpleegafdeling? Ernstig, of wordt er af en toe ook nog een beetje gelachen?

Akke-Nynke: ,,De sfeer is gewoon goed. We merken ziekenhuisbreed dat iedereen de verantwoordelijkheid voelt om met zijn allen opnieuw de schouders eronder te zetten om aan de ene kant de Covid-zorg, maar aan de andere kant ook de reguliere zorg zo goed mogelijk te verlenen.’’

Marit: ,,Ook degenen die niet dagelijks met dit soort zorg te maken hebben en die op hele andere afdelingen werken, hebben zich aangeboden om waar nodig hulp te bieden. Dat vraagt veel flexibiliteit en die is er gelukkig.’’

Kunnen jullie en de rest van het team het allemaal nog behappen?

Akke-Nynke: ,,Op dit moment lukt het nog. Vorige week is er op de longafdeling wel tijdelijk afgeschaald vanwege de besmetting van enkele collega’s, maar naar verwachting zal die afdeling vanaf volgende week weer op volle toeren draaien.’’

Marit: ,,En er liggen ook duidelijke draaiboeken klaar voor het geval het aantal patiënten behoorlijk gaat toenemen. Dagelijks wordt de stand van zaken afgestemd met andere ziekenhuizen in de regio en ook landelijk. Mocht het te druk worden, dan kunnen andere ziekenhuizen bijspringen. Wij nemen nu ook patiënten uit de Randstad over als het daar te druk is.’’

loading  

Jullie lijken redelijk ontspannen of is dat maar schijn?

Akke-Nynke (lacht): ,,Misschien ligt dat ook een beetje in onze aard. En bovendien is de situatie hier nog niet te vergelijken met die in het zuiden van het land tijdens de eerste golf of nu met andere ziekenhuizen die wel behoorlijk hebben moeten afschalen. In die zin vind ik ook niet dat wij nu al het zweet op onze voorhoofden zouden moeten hebben. Wel maken we ons natuurlijk zorgen over de komende tijd. Gaan de nieuwe maatregelen werken? Dat is afwachten.’’

De tweede golf begint op een tsunami te lijken, waarschuwde de voorzitter van de Federatie Medisch Specialisten, Peter Paul van Benthem, onlangs. Hoe ervaren jullie dat?

Marit: ,,We hebben kennis genomen van de verschillende scenario’s. Als je die getallen ziet, is het schrikbarend. In tegenstelling tot de eerste golf lijkt het Friesland dit keer net zo te vergaan als de rest van het land. We kunnen alleen maar hopen dat de samenleving gezamenlijk de schouders eronder zet. De afgelopen tijd was het urgentiegevoel er bij velen wel een beetje af, maar alleen samen zullen we slagen.’’

Wat doet het met jullie als jullie de beelden zien van hossende mensen in een partytent of andere groepen die geen afstand houden?

Akke-Nynke: ,,Enerzijds is het jammer dat mensen moeite hebben om zich aan de regels te houden, niet eens voor zichzelf, maar ook vanwege het risico dat ze anderen besmetten die zwakker zijn. Maar ik snap ook dat het soms moeilijk is, bijvoorbeeld als je net gehoord hebt als horecaondernemer dat je zaak voor de tweede keer dicht moet. Daar word ik niet boos om. We zijn allemaal mensen. Ik hoop alleen dat het gros zich wel aan de regels houdt.’’

Marit: ,,Gefrustreerd is denk ik een beter woord dan boos. Ik begrijp dat mensen niet zo lang in een soort lockdown kunnen zitten, maar we zullen toch door die zure appel heen moeten bijten om resultaat te boeken. Ik denk dat wij, in onze beroepsgroep, ons heel goed aan de regels houden en onszelf sociale beperkingen opleggen, ook omdat we een beetje een voorbeeldfunctie hebben.’’

Volg je in je vrije tijd het nieuws op de voet of scherm je jezelf er juist voor af omdat je professioneel al zo vaak met Covid-19 bezig bent?

Akke-Nynke: ,,Het is fiftyfifty denk ik. Soms is het gewoon even klaar, maar het volgende moment heb je toch weer behoefte om op de hoogte te blijven. Over het algemeen kan ik door ervaring het werk thuis ook goed van me afzetten. Dan stap ik op mijn racefiets of ga lekker even sporten. Het zijn vaak allerlei regeldingetjes of vergaderingen buiten werktijd, die je in je hoofd weer wat onrustig kunnen maken.’’

,,We beginnen in een sfeer van: we zijn eigenlijk nog gewoon moe’’, zei uw collega, intensivist Rik Gerritsen, donderdag op LC-tv. Ziet u dat ook zo?

Akke-Nynke: ,,Op de ic hebben ze dit voorjaar alle zeilen bij moeten zetten. Ik kan me voorstellen dat daar die moeheid nog steeds wordt gevoeld. Ook op de verpleegafdeling hoor je die geluiden wel. Het eist zijn tol. Zelf ervaar ik het nog niet, maar als de situatie niet verbetert en het langetermijnwerk wordt, zullen we goed op elkaar moeten letten.’’

Marit: ,,De eerste golf heeft echt impact gehad. Het vooruitzicht dat er weer zo’n periode aan komt die misschien nog ernstiger is, daar zien velen tegenop en dat begrijp ik heel goed.’’

Hoe motiveer je jezelf om desondanks steeds weer aan de slag te gaan?

Akke-Nynke: ,,Het is je drive als arts. Je voelt je verantwoordelijk, wilt mensen beter maken. Binnen het team van artsen en verpleegkundigen hebben we onderling ook veel contact. Even sparren, even een grap. Dat houdt de spirit erin.’’

Marit: ,,Wat mij daarnaast ook gemotiveerd houdt, is dat we zien dat behandelingen effect hebben. En dat collega’s uit veel verschillende disciplines samenwerken. Longartsen en internisten bijvoorbeeld, die werken normaliter niet zo nauw samen, maar in deze situatie wel.’’

Zijn er bijzondere verhalen van patiënten geweest die jullie altijd bij zullen blijven?

Akke-Nynke: ,,Tijdens de eerste golf hadden we veel patiënten uit het Zuiden. Ik herinner me een man die hier langere tijd had gelegen en met ontslag mocht. Dat vond hij best spannend. Hij wist niet wat hem te wachten stond. Zijn familieleden waren zo dankbaar dat ze later speciaal terugkwamen met Bossche bollen en worstenbroodjes. Prachtig Toch? Daar doe je het voor.’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct