Christine Martens.

Het leven lachte Christine en Erwin toe, tot die fatale crash

Christine Martens.

Christine Martens (34) en Erwin Warnies (33) droomden allebei van een leven in een legerhelikopter. Vorige week zondag maakte het ongeval met hun NH90 bij Aruba daar abrupt een einde aan. Na de begrafenis deze week moeten ze bij het squadron 860 verder zonder de flamboyante Christine en de eeuwige glimlach van Erwin. Een groot verlies.

Militair arts Iris moest het bericht een paar keer lezen. Er was een helikopter te water geraakt. Dit kon niet waar zijn, dacht ze op de marinebasis in Curaçao waar ze vorige week zondag zelf verbleef. Zoiets gebeurt werkelijk nooit. Maar toen ze belde om de informatie te verifiëren hoorde ze dat het goed mis was. Twee collega’s waren omgekomen, onder wie haar goede vriendin Christine. ,,Super-onwerkelijk. Ik had haar de week ervoor nog gezien. Ben met haar aan boord van haar schip gegaan en we hebben nog op het strand gestaan. Ze had het ontzettend naar haar zin.”

Grote droom

Het leven lachte Christine toe. Eindelijk had ze haar grote droom waar gemaakt; vliegen op een helikopter. Als klein kind wilde ze al niet anders. Op haar vijftiende begon ze met zweefvliegen en werd daarin Nederlands jeugdkampioen. Na een carrière bij de reddingshelikopter van de luchtmacht, stapte ze vier jaar geleden over naar de NH90 waar ze de eerste vrouwelijke gezagvoerder werd.

Het mannenbolwerk dat maritiem vliegkamp De Kooy toen nog was, gaf zij kleur, vertellen collega’s. Haar flamboyante levensstijl trof collega NH90-vlieger Jan. Nooit hoefde je te vragen of ze aanwezig was; dat kon je horen. Ze was uitgesproken. Had een duidelijke eigen mening. Maar was ook oprecht geïnteresseerd in wat anderen bewoog.

Jan kan het nog maar moeilijk bevatten dat ze niet meer komt binnenlopen, altijd gekleed in een jas omdat ze ‘zo’n koukleum’ was. En vaak met een ‘foute’ zonnebril op haar hoofd. Ze was de enige op de hele basis die hem ‘Janneman’ noemde. Net als zijn zus. ,,Ik word er zo verdrietig van dat ik dat niet meer ga horen. Dat ik haar flair moet missen. Want dat had ze. Ze was echt one of the guys.”

‘Altijd goede energie’

Een vrouw ook die een onuitputtelijke energie had. Behalve de loodzware vliegersopleiding, deed ze er nog een studie psychologie naast, doorliep ze de foto-academie en had ze een passie voor beauty- en modefotografie. Haar werk werd zelfs gepubliceerd in modeblad Vogue. En dan maakte ze ook nog veel tijd vrij om met haar geliefde familie door te brengen. Of uitstapjes te maken met vrienden. ,,Ik kon haar spontaan opbellen om iets leuks te doen. En dan deden we dat. Ze had altijd goede energie”, zegt vriendin Iris.

Als ze al tegenslag kende, wist ze daar met haar doorzettingsvermogen op krachtige wijze uit te komen. De overstap naar de NH90 vier jaar geleden, was zo’n moment. De invoering van dit toestel verliep trager dan gedacht. Ze kon en wilde sneller met haar opleiding. Dat frustreerde haar, weet squadroncommandant Bart Blok. Maar toen ze op 18 september 2019 haar nachtbrevet haalde en gezagvoerder werd, leefde ze helemaal op. ,,Dat trotse gezicht zal ik nooit vergeten. Hier zag ik een krachtige vrouw vol vuur die er weer zin in had. Ze vond dat ze nu de mooiste baan had die ze zich kon wensen. Dat straalde ze ook uit. Het is zo jammer dat ze daar maar zo kort van heeft kunnen genieten.”

loading

Eeuwige glimlach

Blok gaat haar vreselijk missen, maar dat geldt evenzeer voor tactisch coördinator Erwin Warnies. De sportieve collega die een eeuwige glimlach op zijn gezicht leek te hebben. Iemand die leefde voor de marine en nog net niet het zoute zeewater door zijn aderen had stromen. Die heel makkelijk praatte, met iedereen door één deur kon en die je midden in de nacht kon bellen als je hem nodig had, weet collega Wouter die eveneens tactisch coördinator is. ,,Toen ik op uitzending ging naar de Straat van Hormuz heeft hij zonder morren een paar projecten overgenomen. Dat was Erwin ten voeten uit.”

Erwin hoefde je voor een vlucht niet te vragen of de munitie was geregeld, of dat er toestemming was om versleutelde berichten te kunnen versturen. Hij had het altijd dik voor elkaar zodat zijn team was ontzorgd.

De afgelopen jaren had hij zich opgewerkt tot vluchtcommandant. Voor het eerst was hij verantwoordelijk voor heel het team van elf mensen. Een functie die veel collega’s ambiëren, maar weinig militairen daadwerkelijk halen. De opleiding is loodzwaar. Erwin werd daarbij ook nog eens achtervolgd door veel pech. Zijn examen moest hij drie keer voorbereiden. Steeds werd het op het allerlaatste moment door omstandigheden uitgesteld. ,,Maar hij liet zijn hoofd niet hangen. Hij had het altijd uitstekend voorbereid. Dat typeert hem. En heeft ertoe geleid dat hij uiteindelijk heel goed is geslaagd”, zegt hoofd tactische training Friso Feenstra die hem opleidde.

loading

Geen plan B

Dat hij de opleiding vol hield snapt collega Wouter wel. Voor Erwin was er geen plan B. Hier had hij zijn zinnen op gezet. Varen en vliegen was zijn leven. Vlak voordat hij vertrok stuurde hij nog een selfie naar zijn grote liefde Jessica; het enthousiasme en de trots voor zijn passie spat er vanaf.

Bijna twee jaar geleden ging nog een grote droom in vervulling; de komst van dochter Fleur. Dat Erwin er nu niet meer voor haar kan zijn is voor partner Jessica een nachtmerrie waar geen eind aan lijkt te komen. ,,We leven op dit moment nog steeds in een onwerkelijke wereld”, schreef ze onlangs op de Facebookpagina van haar vriend. Ze vroeg collega’s hun verhalen over Erwin te delen met een kaart of brief zodat Fleur straks een tastbare herinnering heeft als ze vragen krijgt.

Het is voor de collega’s hartverscheurend om te zien wat de nabestaanden nu doormaken. Voor henzelf is het al nauwelijks te bevatten wat hier is gebeurd. Iedereen is nog steeds vol ongeloof en wil liefst weten wat er in die laatste minuten is gebeurd. Maar het heeft geen zin energie te verspillen aan speculaties, vinden ze. Alleen de onderzoeken die nu lopen kunnen antwoorden geven op de vele vragen die iedereen heeft.

Mooie herinneringen

Vriendin Iris denkt liever aan de mooie herinneringen die ze met Christine deelt. Hun laatste reis samen naar Nieuw-Zeeland bijvoorbeeld afgelopen maart. ,,We hebben een maand lang plezier gemaakt. Geen ruzies. Geen onenigheid. Niets. Elke dag weer op zoek nieuwe avonturen.”

En de oproep van vriendin Jessica voor de kaarten voor dochter Fleur? Die gaan er komen. Tientallen zullen het er zijn. Collega Wouter weet al wat hij haar mee gaat geven; dat ze altijd bij hem kan aankloppen als ze vragen heeft. Hij zal haar dan vertellen wat voor doorzetter en harde werker Erwin was. En dat je ontzettend met hem kon lachen.

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct