,,Ik verwacht dat men verrast is door mij, en dat hoeft niet verkeerd te zijn. Alles begint met ontmoeting, en niet meteen op je achterste benen gaan staan als iemand anders reageert’‘, vindt Gisèle Omurungi.

Gisèle Omurungi kwam als 22-jarige vanuit Rwanda in Nederland: 'Ik heb me hier nooit een vreemdeling gevoeld'

,,Ik verwacht dat men verrast is door mij, en dat hoeft niet verkeerd te zijn. Alles begint met ontmoeting, en niet meteen op je achterste benen gaan staan als iemand anders reageert’‘, vindt Gisèle Omurungi. FOTO NIELS WESTRA

Gisèle Omurungi (42) kwam als 22-jarige vanuit Rwanda in Nederland. In Leeuwarden maakte ze haar droom waar door oefentherapeut te worden. Vrijdag is ze een van de sprekers bij de vluchtelingenmanifestatie Share the Journey in Groningen. Haar boodschap: toon wat meer compassie voor elkaar.

Het valt nog niet mee om een afspraak te maken met Omurungi. De energieke Afrikaanse maakt lange dagen in de praktijk en doet ’s avonds vaak nog aan vechtsport of heeft kerkelijke activiteiten voor de Sint Vitusparochie in Leeuwarden. Maandagavond rond zes uur lukt het; in haar behandelkamer op de derde etage van de Huizumerpoort doet ze haar verhaal, een kop thee binnen handbereik.

Een meisje van twaalf was ze, toen de oorlog uitbrak in haar geboorteland Rwanda. Aanvankelijk bleef het vrij rustig in de hoofdstad Kigali, waar ze met haar ouders en vier zussen woonde. In 1994 ging het mis en werd het gezin door zowel Hutu’s als Tutsi’s aangevallen.

Behalve haar vader, die in 1997 in de gevangenis overleed, overleefde het gezin de oorlog, die diepe sporen trok in het land. ,,Iedereen wantrouwde elkaar, terwijl dat voor de oorlog helemaal niet zo was.’’

Andere droom

Toen de jonge vrouw opgeroepen werd voor de ‘politiek-militaire opvoeding’ met het doel deel te nemen aan het leger, was voor haar duidelijk dat ze het land moest verlaten. ,,Ik wilde dat niet, we hadden al zoveel familieleden verloren in de oorlog. Ik had een andere droom voor de toekomst: oefentherapeut worden.’’ Een tante wist een studiebeurs voor haar te regelen in Rusland. Maar tijdens een tussenstop op Schiphol bleek dat het vliegtuig niet verder kon vanwege een aanslag van Tsjetsjenen op het Russische vliegveld.

Ze konden de volgende dag doorvliegen. Die nacht realiseerde Omurungi zich dat ze beslist niet weer naar een oorlogsgebied wilde; ze besloot in Nederland te blijven. Ze belandde in azc de Bonkevaart in Leeuwarden en kreeg binnen een maand een verblijfsvergunning.

In een mum van tijd leerde ze zichzelf Nederlands. Na de inburgering ging ze oefentherapie Cesar studeren aan de Hogeschool Utrecht. ,,Ik had in die tijd ook een krantenwijk en moest daarvoor om 4 uur opstaan. De kranten ophalen, rondbrengen en dan door naar het station voor de trein naar Utrecht.’’ Drie jaar duurde die periode; pittig, maar ze hield vol. Daarna volgde nog de post-hbo-opleiding manuele therapie.

Gewoon je gang gaan

Vanaf het begin voelde ze zich thuis in Nederland, vertelt Omurungi. ,,Het prettige aan dit land vind ik dat de verwachtingen helder zijn. Je weet wat je moet doen, er zijn geen dubbelzinnigheden. En als je je aan de regels houdt, bemoeit niemand zich met je en kun je gewoon je gang gaan. Ik heb me hier nooit als een vreemdeling gevoeld.’’

Ze weet nog goed dat haar moeder voor de eerste keer bij haar logeerde in Leeuwarden. ,,De eerste drie nachten kwam ze naar beneden, bezorgd. Ze zei: je hebt geen tralies voor de ramen zoals wij in Rwanda, hoe weet je nu of er geen inbrekers komen?’’ Omurungi lacht. ,,Je hoeft in Nederland niet voortdurend op je qui-vive te zijn, zoals nu in mijn geboorteland.’’

Binnen een jaar na haar afstuderen kon ze aan de slag bij een oefentherapeut in Leeuwarden en na tien jaar opende ze haar eigen praktijk in Groningen. Ze werkt nu vier dagen in loondienst in Leeuwarden en een dag voor haarzelf in Hoogezand. Ze houdt van haar werk, noemt het haar passie. Ze ziet zo’n achttien tot twintig mensen op een dag en soms schrikken patiënten als ze haar voor het eerst zien. Logisch, vindt de therapeute.

'Daar waren kinderen die kennelijk nog nooit een zwart iemand gezien hadden en mij wat zaten te begluren'

,,Ik kom wat jeugdig over, ben donker. Als je zeventig of tachtig jaar bent, kan ik me heel goed voorstellen dat je wat sceptisch bent.’’ Na twee of drie afspraken merkt ze dat ze het vertrouwen gewonnen heeft. Zo van: o ze kan het wel.

In het begin gebeurde het vaker dat mensen haar als ‘vreemdeling’ bejegenden. ,,Ik stond een keer als vrijwilliger van Solidair Fryslân achter een kraampje in Donkerbroek. Daar waren kinderen die kennelijk nog nooit een zwart iemand gezien hadden en mij wat zaten te begluren. Dus ik zei: kom maar even kijken. Gingen ze voelen of ik me niet had ingesmeerd’’, vertelt de vrouw, die er nog steeds om kan lachen.

Alles begint met ontmoeting

Het is haar manier van mensen benaderen. ,,Ik verwacht dat men verrast is door mij, en dat hoeft niet verkeerd te zijn. Alles begint met ontmoeting, en niet meteen op je achterste benen gaan staan als iemand anders reageert.’’

Het is ook haar boodschap morgen, tijdens de vluchtelingenmanifestatie Share the Journey die mede is georganiseerd door het bisdom Groningen-Leeuwarden. Ze werd uitgenodigd als lid van de Vitusparochie, waar de katholieke vrouw sinds een paar jaar actief is. ,,Mededogen en barmhartigheid zijn voor mij de kern van het geloof. Laten we met wat meer compassie naar elkaar kijken en meer begrip hebben voor elkaars pijn. Het is heel menselijk om af en toe bang te zijn. Maar uiteindelijk hebben we allemaal dezelfde behoeftes.’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct