De Bloemist | Languit op de veranda

FOTO LC

De handel van florist Willem de Graaf uit Leeuwarden bloeit volop in coronatijd. Toch draait het hier om veel meer dan geld verdienen. Vandaag aflevering 5 van een docusoap.

Eerst even iets ophelderen, manen Jamie (20) en Melissa (26) de Graaf. In de allereerste aflevering over de nering van hun vader Willem – Bloemenkiosk De Graaf en dochters – schreven we dat die dochters ,,in geen velden of wegen te bekennen’’ waren.

Hoewel de naam op de luifel anders suggereert, werkt inderdaad geen van Willems drie dochters in het bloemboetiekje, noch koesteren ze ambities in die richting.

,,Maar: ‘in geen velden of wegen?’’’ Jamie trekt een verongelijkt gezicht. Zij en Melissa zijn er nu toch?

En op zaterdagen kun je ze geregeld in de opslagbox van hun vader treffen, als ze alle emmers alvast met water vullen. Hoeft-ie dat dinsdag niet te doen, als hij met verse koopwaar van de bloemenveiling komt.

Melissa: ,,Echt. We helpen hem best vaak, hoor.’’

Willem, meeluisterend vanachter de toonbank, met een smalend smoelwerk: ,,Mwoah, faak…’’

Bijzondere naam

Achter dezelfde toonbank stelt Marloed, sinds augustus in dienst bij Willems plantenpaviljoen, kleine herfstboeketjes samen. Dikke amarylliskoppen wekken de indruk elk moment hun felle kelken ten toon te zullen spreiden.

Bijzondere naam, Marloed.

Volgens de overlevering trof Marloeds vader, toen hij in de zomer van 1969 op het gemeentehuis van Hoogeveen de geboorte van zijn dochter aankondigde, een ambtenaar die ,,een slok op’’ had.

Het kindje had Marloes zullen heten, het vriendinnetje van haar broer heette ook zo. Maar de klerk, zo gaat het verhaal, zwalkte met zijn vingers over de typmachine en maakte van de ‘s’ een ‘d’.

In haar kindertijd vond Marloed dat knap stom. Klasgenootjes maakten er flauwe rijmpjes over. ‘Marloed weet wel hoe het moet’, jengelden ze dan met een pikante knipoog.

Later kwam de trots. ,,Niemand anders heet zo. Kijk maar op Google. En als er wél een tweede Marloed is, dan mag die zich melden.’’

Slecht ter been

Intussen is stilletjes een scootmobiel voor Willems kelkenkiosk gestopt. Het liefst was Janke Bulthuis (73) afgestapt en het winkeltje binnengegaan, maar nu bekijkt ze noodgedwongen door de deur alle koopwaar.

Ze is door een reeks heupoperaties slecht ter been. Bij een vorig bezoek aan de Bilgaarder bloemenzaak struikelde ze over de drempel van de veranda, bats, gestrekt op het houtwerk.

Marloed was erbij: ,,Ik ben me kapot geschrokken.’’

Bulthuis had Willem geroepen: ,,Magst de brandweer wel belle! Ik lig hier langút op ‘e grond!’’ Maar dan kende ze Willem niet. Die liet al zijn werk vallen, stroopte zijn mouwen op en hees de dame met alles wat hij in zich had weer overeind.

En zo kwam alles goed. Goed, goed, heldenmoed.

Ook zoveel móóie dingen rijmen op Marloed.