Ab Brouwer.

Ab Brouwer bleef altijd zorgzaam

Ab Brouwer.

Ab Brouwer overwon vele tegenslagen in zijn leven. Het overlijden van zijn grote liefde Betty in april vorig jaar was de laatste. Toch wist hij er iets van te maken.

Hij was een rechtlijnige man, zorgzaam ook. Kreeg iets hem in de greep, dan beet hij zich erin vast. Dat merkte vriend en bridgepartner Albert Oosterhof meermaals na een avondje bridgen. ,,Zelfs midden in de nacht kwamen e-mails bij mij binnen met de onderbouwing van zijn analyse van een fout die avond.’’

Ab Brouwer werd halverwege de jaren dertig van de vorige eeuw geboren in Makassar op Celebes. Zijn overgrootvader was daar ruim een halve eeuw eerder vanuit Leeuwarden naartoe geëmigreerd.

Abs vader Albert kwam om het leven toen hij als krijgsgevange op een Japans oorlogsschip door de Amerikanen werd gebombardeerd. Tegelijkertijd werden de kleine Ab, zijn moeder en zijn zusje Irma door de Japanners uit veiligheidsoverwegingen opgesloten in een kamp. Dat moest hen beschermen tegen represailles van de lokale bevolking tegen alles wat met de ‘kolonisator’ te maken had.

Ab kon de rest van zijn leven moeilijk onderscheid maken tussen bezetter en bevrijder, vriend en vijand. Want zijn vader was immers door de ‘goeden’ – de bevrijders – gebombardeerd, en de bezetter – de Japanners – beschermden hem, zijn moeder en zus.

Na hun vrijlating vertrok het gezin naar Nederland. Berooid scheepte weduwe Brouwer in 1950 in op de Willem Ruys. Het welkom van haar Nederlandse familie stelde teleur, en het gezin leidde in Nederland een moeilijk bestaan, tot wanhoop van moeder Brouwer.

Een noodlottig ongeval maakte nog datzelfde jaar een eind aan het leven van Abs moeder en zus. Ab, een puber, is dan wees. Een paar jaar later werd hij toegelaten op de kweekschool voor de zeevaart, waar hij in 1955 met vlag en wimpel zijn diploma haalde.

In de jaren daarna voer Ab als dienstplichtige bij de Koninklijke Marine en als stuurman bij de Koninklijke Nederlandse Stoomboot Maatschappij (KNSM). Dat hij in Amerika met zijn Indische uiterlijk op speciale voor ‘black people’ bestemde plaatsen moest zitten, vond hij heel pijnlijk.

Begin jaren zestig moest hij afscheid nemen van de zee. In 1960 trouwde hij namelijk zijn grote liefde Betty Broekers. Betty is levenslustig, spontaan, heetgebakerd en vooral lief; allemaal eigenschappen waar Ab als een blok voor valt.

In die tijd werd hem te verstaan gegeven dat carrière maken op zee er voor hem niet in zat. Als reden werd zijn Indische uiterlijk gegeven. Dat zou nu voor ophef zorgen; toen was dat kennelijk normaal.

Het paar woonde een paar jaar in Twente, waarna Ab in 1970 aan de slag ging bij Philips in Eindhoven. Ze genoten van jaarlijkse vakanties in het zon-overgoten Spaanse Blanes.

Na zijn pensioneren verhuisden Ab en Betty naar de provincie van zijn overgrootvader en vestigden zich in Stiens. In de buurt maakten ze naam als fervent spelers van bridge en klaverjassen, en als vertroetelaars van de huisdieren van buurtgenoten. Die verzorgden ze met liefde als de baasjes zelf met vakantie waren.

Betty overleed vorig jaar na een slopende strijd tegen Alzheimer. De belofte die Ab haar zestig jaar geleden deed, om altijd voor haar te zorgen, moest hij tot zijn grote verdriet in 2016 loslaten. Thuis ging het niet meer. Op de eerste dag van mei dit jaar overleed hij zelf, moe maar tevreden.

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct