Wokke de Zee-de Ruiter achter haar computer.

Wokke's web: 85-jarige Akkrumse blogt over contact, corona en 'krûpkes'

Wokke de Zee-de Ruiter achter haar computer. FOTO LC/ROBERT JAN SPEERSTRA

Ze kan zomaar de oudste blogger van Friesland zijn. Wokke de Zee - de Ruiter (85) verhaalt op haar website tidenhawwetiden.nl over ,,de lytse, deistige dingen’’. Over dwarse buien en flirten in de supermarkt.

Ja, ze weet het. Niet iedereen om haar heen kan Wokke volgen. ,,De oare bewenners fine it mar raar wat ik doch.’’ Door het appartement van frou De Ruiter in zorgcentrum Leppehiem in

Akkrum loeit een lach. ,,Tsja, ik bin âld. Mar wat is leeftiid? Wat is âld? De duvel is âld, seine se altyd.’’ En dus gaat ze vrolijk verder. ,,Neat dwaan is gjin opsje.’’

Toegegeven, toen ze tien jaar geleden begon, wist ze zelf ook niks van bloggen. Zitten mensen wel op Wokke’s avonturen en meningen te wachten, dacht ze. Ach, waarom ook niet. Het webadres tidenhawwetiden.nl was destijds een cadeautje van haar jongste zoon Durk, na het overlijden van haar oudste zoon Tsjeard. In diezelfde periode brak ze haar pols. ,,Ik siet yn ’e lytse lûge. Durk woe my út de put helpe. ‘Besykje it mar, sa’n bloch’, sei hy.’’

Dat deed De Ruiter. ,,It gong hiel aardich. Ik wie net te stuiten. Ek fanwegen alle reaksjes.’’ Via vermeldingen op Facebook en andere sociale media weet ze met haar verhaaltjes inmiddels alle werelddelen te bereiken. Ze heeft lezers in Amerika, China en Duitsland. ,,Folgers. Nee, followers , sa hjit dat.’’ Voor een man in Amerika, geboren en getogen in Burgum, is ze zelfs zijn link met ‘it heitelân’, vertelt De Ruiter. ,,Hy fynt myn ferhaaltsjes prachtich. Dêr dogge jo it foar, no.’’

820 stukjes in tien jaar

De Akkrumse, die uit Aldeboarn komt en zestig jaar in Heerenveen woonde, blogt soms twee keer per week en soms zitten er weken tussen. ,,Ik sit no op 820 stikjes yn tsien jier.’’ Zoon Durk voegt altijd de foto’s toe, onderhoudt de website en is de eindredacteur van zijn moeder. Die bestudeert zelf op gezette tijden het bezoek en de overige statistieken van haar site. Zo werkt dat, weet ze. Heel hip. De Ruiter lacht opnieuw en begint te blozen. ,,Ja, sa no en dan sjoch ik dêr even nei.’’

Ze schrijft steevast over ,,de lytse, deistige dingen’’. Altijd in het Fries, vaak compact, niet altijd foutloos. ,,Koartlyn wie ien lilk om myn stavering, mar de measten binne posityf.’’ Aan geloof en politiek waagt De Ruiter zich niet. ,,Ik wol gjinien sear dwaan. It gewoane, it deistige – dêr bin ik fan. Mei dit bloch kin ik myn aai kwyt. Troch de webside is myn wrâld groeid. En ik hâld fan minsken. Minsken fyn ik boeiend. Der is net ien gelyk. Hjir yn Leppehiem en op dizze gong ek net. It is in hiel pallet. Ik fyn dat prachtich!’’

Haar meest recente blogs gaan over de coronatijd, het leven in het verzorgingstehuis en optimistisch blijven, vertelt De Ruiter aan haar enige bezoek van deze week. ,,Ien persoan yn ’e wike, dat mei. It is o sa strikt mei dat ferfelende corona. Leppehiem docht dat echt geweldich, absolút hear. Mar jo bale der fan.’’ De verslaggever moet dus zelf de foto’s maar nemen, in plaats van een professionele fotograaf.

‘Rinne wy no net mear emosjonele skea op as troch it firus?’ , vraagt De Ruiter zich af in een blogstukje. Ze verhaalt daarin over haar zoons en over hun bezoekjes. ‘ Oant nije wike, hear. Jimme moatte ûnderling mar útfjochtsje wa komme mei as wa net. As it mar ien persoan is. Optimistysk bliuwe. Wa sei dat ek wer?’

Flirten in de Poiesz

In een ander stukje, met als titel ‘Oankrûpe’, borduurt zij hier op voort. De Ruiter wijst naar haar computerscherm. Het gaat over flirten in de supermarkt en leuk menselijk contact. Daar heb je soms echt even behoefte aan, vertelt ze.

Bij de kassa in de plaatselijke Poiesz trof De Ruiter, die anderhalf jaar geleden haar man Sjouke verloor, onlangs een hoffelijke meneer. Ze kreeg het er een beetje warm van. Beiden bleken in een opstandige bui te zijn, vanwege die irritante mondkapjes en de gele strips op de winkelvloer om de anderhalve meter afstand mee aan te geven. De twee hadden een klik.

‘Ik wit net wat it is, mar somtiden dan springt der in fonk oer. Hy wie my al earder opfallen, do bleaun it by in knikje’, schrijft de Akkrumse. ‘De man lit my foar gean. It kassafrommeske ropt: ‘Jullie moeten je aan de strips houden, hoor!’ ‘Ha jo in sintimeter by jo? Dan sil ik it efkes útmjitte’, seit er. Ik hear it wol, wy sitte yn deselde dwerse bui. ‘Mar as dat net mei, mei ik jo dan wol efkes oankrûpe?’, freget er gnizend efter syn mûlkapke. ‘Nee’, sis ik, ‘der moatte jo mei wachtsje dat alle golven oer ús hinne gong binne. De tiid fan oankrûpen en ôfstân hâlde is noch net foarby!’ Ik set it mûlkapke op en gean fuort. It krûpke komt wol as it mei fan de tiid...

Je kunt deze onderwerpen volgen
Heerenveen
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct