Nanda Otten en haar hondje Buck.

Drie jaar geleden overleed de moeder van Nanda (25), nu helpt ze andere jongeren online met rouw

Nanda Otten en haar hondje Buck. FOTO JILMER POSTMA

Nanda Otten (25) uit Heerenveen verloor haar moeder toen ze 22 jaar oud was aan kanker. Hoe ga je om met zo’n groot verlies als jongere? Daar kreeg ze geen duidelijk antwoord op in die tijd. Reden voor de communicatiestudent om bijna drie jaar later het platform Rouwrumoer te beginnen waar ze haar ervaringen deelt, maar waar ze vooral ook met lotgenoten in gesprek gaat.

,,Mijn moeder was een hele sterke vrouw. Ze heeft in totaal vier keer kanker gehad, de laatste keer waren mijn ouders nog niet zo lang gescheiden.’’ Nanda was ervan overtuigd dat haar moeder ook deze keer beter zou worden. ,,Maar uiteindelijk kwam het slechtnieuwsgesprek.’’

Ze vond het best een eng idee dat er een leven was na het overlijden van haar moeder. ,,Ik had wel nagedacht over de crematie en dergelijke, maar eigenlijk nooit helemaal doorgedacht over hoe het leven verder zou gaan als dat achter de rug was’’, vertelt Nanda. ,,Iedereen pakte het gewone leven weer op. Ik zat thuis op de bank en dacht: Waarom zitten jullie niet naast me?’’

'Om je heen denderen alle mensen van je eigen leeftijd gewoon door, maar jij kunt niet in die trein komen'

Ze richtte zich tot Google met de vraag: ‘Help, hoe rouw ik?’. ,,Ik kon wel wat dingen vinden, maar dat was heel ouderwets en het kwam vooral van oudere mensen. Dan heb je wel wat raakvlakken, maar ik vind dat als je jong bent, rouwen heel anders is. Je bent je toekomst aan het uitstippelen, aan het nadenken over welk pad je wilt bewandelen en ineens staat alles stil. Om je heen denderen alle mensen van je eigen leeftijd gewoon door, maar jij kunt niet in die trein komen. Dat vond ik heel confronterend.’’

De tekst gaat verder onder de foto.

loading

Nanda vond één mooi boek en zocht de schrijver op social media. ,,Maar ik kon niet veel informatie vinden over hoe ze nu met het verlies omgingen in het dagelijkse leven. Toen dacht ik: Weet je wat? Ik ga er gewoon over bloggen.’’ Daarmee begon ze niet gelijk. ,,Ik heb daar expres een tijdje mee gewacht, omdat ik eerst echt genoeg had aan mezelf.’’

Taboe doorbreken

Wat Nanda vooral wil laten zien is dat rouwen niet eng is. ,,Ik vind het meestal wat ouderwets en stoffig’’, legt de Heerenveense uit. Ze wil laten zien dat rouwen juist liefde is en dat het ook licht en warm kan zijn. ,,Natuurlijk is het verdrietig - heel erg zelfs - maar doordat er zo’n taboe op ligt, wordt het alleen maar zwaarder gemaakt. Ik zou willen dat het wat lichter werd.’’

Ze blogt over dingen die in het dagelijkse leven gebeuren en maakt daarnaast ook inhoud voor de Instagrampagina van Rouwrumoer. ,,Op social media is er altijd heel veel ruimte voor hoe mooi het leven is.’’ Onzin, vindt Nanda. ,,Natuurlijk is het leven heel mooi maar er horen ook andere dingen bij. Ik vind dat zo’n onderwerp zoals ik nu aankaart prima op social media kan.’’ Het helpt volgens haar juist bij het doorbreken van het taboe. De blogs probeert ze vaak te schrijven met een beetje humor en een knipoog. ,,Het hoeft niet allemaal heel zwaar maar je moet het ook niet mooier maken dan dat het is, het is een beetje van beide.’’

De tekst gaat verder onder de foto.

loading

Zelf ondervond Nanda na het overlijden van haar moeder dat veel mensen niet begrepen wat ze doormaakte. ,,Ik had altijd het idee dat ik alleen was in mijn verdriet. Soms denk je van iets wat je doet of denkt: Ben ik nou gek? Draai ik door?’’

'Het helpt ook met mijn rouwproces'

Via Rouwrumoer deelt de Heerenveense dat soort momenten en gaat ze erover in gesprek met haar volgers. ,,Dan zijn er anderen die tegen mij zeggen: ‘Oh nee hoor, ik heb precies hetzelfde’. Je hebt het gevoel dat niks te gek is en dat is heel mooi’’, merkt Nanda op. ,,Het helpt ook met mijn rouwproces, al was dat niet eens de insteek. Dat was om anderen te helpen.’’ Elk bericht dat ze krijgt, wordt gewaardeerd. En dat zijn er veel. ,,Ik reageer altijd op iedereen vrij uitgebreid, geen standaardpraatjes. Wel heb ik besloten om de meldingen uit te zetten en ernaar te kijken wanneer het mij uitkomt.’’

De afgelopen weken ging Nanda in gesprek met anderen die een dierbare zijn verloren. De interviews gaan over een bepaald onderwerp en worden verweven in haar blogs. ,,Ik heb bijvoorbeeld een meisje gesproken dat haar moeder heeft verloren en een kindje kreeg zonder haar. Dat lijkt mij best heftig. Ik zou het heel leuk vinden om later een kindje te mogen krijgen, maar hoe doe ik dat nou in godsnaam zonder mijn moeder?’’

Ook mensen die om de rouwende persoon heen staan kunnen terecht op Rouwrumoer. ,,Het lijkt me zo fijn dat mensen het gevoel hebben dat ze beter weten hoe ze moeten reageren.’’ De Heerenveense is niet van plan ooit te stoppen met het platform. ,,Ook niet als ik aan het werk ben, ik wil het er altijd naast houden.’’

De tekst gaat verder onder de foto.

loading

Meer dan 1700 volgers

Voor LINDA Magazine werd Nanda geïnterviewd voor de rubriek Monumentje , een eerbetoon voor een overledene. Dat gebeurde op de verjaardag van haar moeder. Later die dag kreeg ze van haar broer het bericht dat het verhaal online stond. ,,Ik vond dat heel bijzonder, het voelde echt als een cadeautje.’’

Op Instagram heeft ze nu meer dan 1700 volgers. Voor de zomervakantie waren dat er 700. ,,Na het interview voor de Linda had ik er in één keer 1500. Dat was wel super cool.’’ Al gaat het haar niet per se om het aantal volgers en likes, maar om de hoeveelheid mensen die ze bereikt. ,,Er zijn nog zoveel meer mensen die hier misschien wel baat bij hebben en het is best lastig om hen te bereiken.’’

De pagina wordt gevolgd door mensen die een geliefde verloren zijn maar ook door mensen bij wie het verlies nog gaat komen. ,,Ik kreeg een berichtje van een meisje dat ze het fijn vond om mijn account te zien en te weten dat het leven straks nadat haar moeder overleden is wel doorgaat.’’ Ook herinnert ze zich een bericht van een moeder die om tips vroeg over wat ze nog voor haar dochters kon doen omdat ze uitbehandeld was. ,,Dat greep me heel erg aan.’’

Niet alleen maar verdriet

Toen haar moeder overleed, bracht dat veel verdriet met zich mee, maar Nanda haalt ook kracht uit herinneringen. ,,Als het ook maar een beetje kon dan ging mijn moeder eropuit en maakte ze er het beste van. Ze zei: ‘Kleine dingetjes Nan, daar moeten we van genieten’. Zij heeft zo erg haar leven proberen te leven, zo mooi en goed mogelijk. Wie ben ik dan om met mijn gezonde lijf op de bank te gaan zitten en te huilen? Ik heb het gevoel dat ik het mijn moeder ook verschuldigd ben om er zo goed mogelijk mee om te gaan en er een mooi leven van te maken.’’

Nog altijd heeft ze veel verdriet. ,,Mijn moeder en ik waren twee handen op één buik. Ik heb het gevoel dat ik een stukje van mezelf met haar verloren heb. Ik denk dat er wel wat is tussen hemel en aarde en stel nou dat ze me ziet, dan wil ik dat ze wat leuks ziet. Niet alleen maar verdriet.’’ Hond Buck, een 10-jarige Jack Russel die ze van haar moeder heeft geërfd, staat nog altijd aan haar zijde. ,,Hij is een beetje het laatste lijntje met mijn moeder.’’

Het is een verdrietig maar tegelijkertijd ook een mooi verhaal, vindt Nanda. ,,Ik kijk heel anders tegen het leven aan. Vroeger maakte ik me druk over kleine dingen en nu kan ik goed relativeren. Ik weet van mezelf meer wat ik belangrijk vind in het leven.’’

loading

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct