Alisa Krul.

Alisa uit Heerenveen stierf niet aan, maar door corona

Alisa Krul.

Door de coronamaatregelen kwam Alisa Krul (28) uit Heerenveen dusdanig in geestelijke nood dat ze anderhalve week geleden tot zelfdoding kwam. Haar familie: ,,We hebben haar niet door de ziekte verloren, maar aan alles eromheen.’’ 

Alisa Krul had afgelopen dinsdag haar 29ste verjaardag moeten vieren. Maar in plaats daarvan haalden haar moeder Theresa, zus Richella (31) en broer Yannieck (26) thuis herinneringen aan haar op. Er was geen taart, dat vonden ze te feestelijk. Maar ze aten wel koeken. Roze, Alisa’s lievelingskleur.

Alisa was een week eerder uit het leven gestapt. Op dinsdag 12 januari, om vijf voor zeven ‘s ochtends hoorde Yannieck allemaal sirenes. ,,O, als dat maar niet...’’, dacht hij. Hij bekeek de meldingen van 112 op zijn telefoon: een ongeval in Heerenveen op de spoorlijn Leeuwarden-Zwolle. De angst sloeg hem om het hart. ,,Laat het niet waar zijn...’’

Een klein half uur eerder was zijn zus vertrokken. Om te gaan wandelen, had ze hem gezegd. Dat deed ze vaker. Tegen de onrust, die haar de laatste maanden zo plaagde. Alisa was in de war. Sinds de coronamaatregelen waren ingevoerd, ging het slechter met haar.

We beschermen de ene groep, maar maken daardoor een andere kwetsbaar

Er zijn veel meer mensen zoals Alisa, realiseren haar moeder, zus en broer zich. En daarom willen ze graag vertellen. Over Alisa. Maar vooral over hoe ze tot haar wanhoopsdaad kwam.

Want corona maakt meer slachtoffers dan iedereen denkt, benadrukken ze thuis in de Heerenveense wijk De Akkers. ,,We hebben Alisa niet door de ziekte verloren, maar aan alles eromheen. We beschermen de ene groep, maar maken daardoor een andere kwetsbaar.’’

T ot maart vorig jaar was er niets met Alisa aan de hand. Ze leidde een ‘gewoon’ studentenleven. Ze studeerde Frans aan het Taleninstituut in Maastricht en bewoonde een appartement in de Limburgse hoofdstad. Ze werkte bij de Bijenkorf, was geregeld te vinden in de bibliotheek voor een koffie met cheesecake. Picknickte graag aan de Maas, trok geregeld baantjes in het zwembad. Per trein reisde ze het hele land door om vriendinnen op te zoeken. En ze maakte geregeld stedentripjes door heel Europa.

Maar door Covid-19 was het met al die dingen die haar leven zoveel kleur gaven ineens gedaan. Er waren geen goedkope trein- en vliegtickets meer. Het reizen ging helemaal in de ban. De bibliotheek sloot, net als het zwembad, de Bijenkorf en het Taleninstituut. Alisa’s sociale contacten namen af, en ook geld verdienen was er niet meer bij.

Ze moest mensen ontmoeten. Die onlinelessen bijvoorbeeld waren niets voor haar

Naarmate de ochtend van die 12de januari vorderde, werden ze thuis ongeruster. Alisa was nog steeds niet terug. Theresa belde de politie om het signalement van Alisa door te geven. Ze deed navraag bij het ziekenhuis, of haar dochter misschien binnen was gebracht.

Alisa had, voordat ze wegging, nog gedoucht, constateerde Theresa, want haar handdoek hing er nog. En, zo stelde ze zich gerust, iemand die van plan is zelfmoord te plegen, die gaat toch niet meer douchen?

Maar haar telefoon lag nog wel op haar bed. En Alisa was suïcidaal – al meende Theresa de laatste weken weer lichtpuntjes waar te nemen. Zo hadden ze een gezellige kerst beleefd. Met spelletjes, de series Third from the Sun en Fawlty Towers en de bezorgchinees. 

T ijdens de jaarwisseling was Alisa rond middernacht haar bed uitgekomen om iedereen een gelukkig nieuwjaar te wensen. Ze had plannen om rijlessen te nemen, haalde haar Franse leerboeken weer tevoorschijn. En ze hoopte haar schaatsen, die onder haar bed lagen, gauw weer in Thialf onder te kunnen binden.

Maar tegelijkertijd, zo wist Theresa, liep Alisa nog steeds rond met gedachten over zelfdoding. Die waren voor haar als moeder bizar om aan te horen. ,,Vreselijk vond ik dat. Maar ze moest zich tegen mij kunnen uitspreken. Ik wilde er voor haar zijn.’’ Theresa durfde amper de deur uit om boodschappen te doen. ,,Maar ik moest haar toch vertrouwen geven, haar in haar waarde laten. Ik kon haar moeilijk opsluiten, ze was volwassen.’’

Die laatste avond was Alisa heel onrustig geweest. In bed, uit bed. Even naast Theresa op de bank zitten. En dan weer naar boven. ,,Ik zie haar weer in die grijze nachtjapon naar beneden komen.’’

Alisa was er na de eerste lockdown weer redelijk bovenop gekomen. Maar de tweede bracht haar terug in een diep dal. Ze voelde zich opgesloten. Kwam tot niets. Haar familie stuurde geld om de trein naar Heerenveen te nemen. Maar dan moest ze een mondkapje op en dat beangstigde haar.

Ze kreeg waanideeën, belandde in een psychose. Begin december ging het helemaal mis. Alisa deed een poging tot zelfdoding. Erop volgde een vrijwillige opname in een GGZ-instelling. Vijf dagen later haalden Theresa en haar schoonzus Alisa op uit die ,,mistroostige omgeving’’.

A lisa nam haar intrek in haar oude kamer. Theresa bood haar aan om voorgoed weer thuis te komen wonen. Liet haar weten blij te zijn met haar gezelschap, het fijn te vinden dat er weer overal spulletjes van haar rondslingerden. Ze zei haar dat ze bij hen hoorde, dat ze met zijn vieren waren.

En toen stonden er twee agenten voor de deur. Ze lieten een foto zien van Alisa’s schoen. ,,En dan stort je hele wereld in.’’ Daarop volgde echter ontkenning. ,,Zo van: Dit kan niet. Dat heeft ze niet gedaan. We kunnen haar niet missen. En dat weet ze. Dat hebben we haar zo vaak gezegd.’’

Haar tweede dochter, haar middelste kind – ooit een prachtige, echte ‘meisjesbaby’ – was dood. De dochter die in groep acht van de basisschool de vierde van Nederland was met haar citoscore. Die probleemloos het vwo doorliep en vervolgens op gevoel een universiteit koos. Het werd Enschede, want die lag zo mooi in het bos.

Die handjes. Ze had van die mooie, kleine handjes. Richella heeft ze nog omklemd in het mortuarium. Dit was Alisa. Ja, zó voelde ze.

Natuurlijk was die confrontatie heftig, vertelt Richella. Toch is ze blij dat ze die is aangegaan. En dat ze toch nog iets van Alisa heeft kunnen zien. ,,Echt, het klinkt gek. Maar ik heb er zo’n voldaan gevoel over.’’ Ze heeft er zowel een inkt- als een gipsafdruk van gemaakt.

Een uitvaart in kleine kring volgde. Met roze bloemen op een witte kist. Richella pakt haar mobieltje erbij en toont een paar foto’s.

,,Alisa was erg sociaal’’, vertelt ze. ,,Ze moest mensen ontmoeten. Die onlinelessen bijvoorbeeld waren niets voor haar.’’ ,,Maar ze was ook heel gevoelig’’, vult haar moeder aan.

Alisa ‘is’ nog steeds in Theresa’s huis – via foto’s, waar Theresa’s slaapkamer vol mee staat. En de tandpasta in de badkamer, haar favoriete beker in het keukenkastje. In de was kwam ze net nog sokken tegen.

Alisa was onbereikbaar geworden. Ze konden haar niet meer helpen. Maar als ze met hun relaas over de gevolgen van de ‘coronadictatuur’, zoals Alisa de beperkingen noemde, ook maar één leven redden, ,, zijn wij tevreden’’. 

Je kunt deze onderwerpen volgen
Heerenveen
Coronavirus
Aanrader van de redactie
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct