Wat kan wél. Dat is hoe Meint Jelsma altijd dacht. Hij wilde het onmogelijke mogelijk maken. De Jouster, die de ‘titel’ beroepswethouder kreeg omdat hij in Friesland als eerste wethouder werd in een gemeente waar hij niet woonde, overleed op 17 mei. Vlak voor zijn 75ste verjaardag. Beroepswethouder was ook anderszins op hem van toepassing. Hij was achttien jaar wethouder in Skarsterlân (en voormalig Haskerland), vier jaar in Littenseradiel en nog eens drie jaar in Gaasterlân-Sleat. Het begon allemaal met twee jaar raadslidmaatschap voor de PvdA in 1982.

,,In 2002, na zijn afscheid van Skarsterlân, zouden we een lange zeiltocht gaan maken’’, vertelt zijn vrouw Christien. ,,Maar elke keer werd hij weer ergens wethouder.’’ Zowel in Littenseradiel als in Gaasterlân-Sleat viel hij in voor wethouders die door ziekte of overlijden uitvielen. In Balk kwam er in 2010 een gepland eind aan zijn politieke carrière. Het plan was om dan nu een reis van drie maanden naar Noorwegen te maken in hun zeewaardig zeiljacht. Toen bleek Jelsma ernstig ziek te zijn.

Hij legde zich niet neer bij de sombere diagnose. En zocht uit dat hij toch nog geopereerd kon worden aan longkanker. Maar die operatie mislukte in oktober 2010. Er volgden maanden van op bed liggen in de woonkamer aan de Stelle in Joure. Een tijd van bezoekjes en bloemen. Tot Jelsma opknapte. ‘De witte raaf’ noemden de medici hem. Hij besefte dat hij in ‘reservetijd’ leefde. Een tijd waarin zijn mogelijkheden ernstig werden ingeperkt door het leven met één long. Vijf keer kreeg hij een terugslag. Uiteindelijk eiste de uitputtingsslag door het vele hoesten en een infectie zijn tol.

Jelsma werd eigenlijk per ongeluk leraar. Hij wilde de sociale academie doen maar dat was te ver weg, oordeelden zijn ouders. De kweekschool kon ook wel. ,,Terwijl zijn passie toen al de politiek was’’, zegt Christien die met dochter Herma terugblikt op zijn leven. Onrecht was hem een doorn in het oog. Dat grote rechtsgevoel kreeg hij met de paplepel ingegoten. Zijn vader zat in het verzet en was vakbondsman.

In Slochteren, waar hij onderwijzer werd, werd hij lid van de PvdA. Dochter Herma werd er geboren, later volgde zoon Sierk. In de avonduren haalde Jelsma zijn MO-akte, waarna hij leraar Nederlands werd in Franeker. Daar werd hij voorzitter van de PvdA en na verhuizing naar Joure gevraagd voor de gemeenteraad. Jelsma, die dacht dat alles mogelijk was, dacht zijn wethouderschap te kunnen combineren met het leraar-zijn. ,,Maar dat was geen plezierige combinatie.’’ Wat restte was fulltime wethouder te worden, want Jelsma’s roeping was de politiek.

Het slaagde in 2004. Jelsma kreeg er energie van om dingen voor mensen voor elkaar te krijgen. Praten, onderhandelen, de diplomatie zat hem in het bloed. Daarnaast toonde hij zich een betrokken vader en oefende hij zijn passies uit: schaatsen en zeilen. Elk vrij moment ging het gezin met de boot op avontuur. Voor Jelsma de manier om te ontspannen.

Toen het zeilen wegens de ziekte niet meer voor hem was weggelegd, vond hij andere manieren om te ontspannen. Hij reed als één van de eersten op een opvouwbare elektrische fiets en werd lid van de drone-club. Ook hier kreeg hij van alles voor elkaar. Zo stelde hij zijn drone zo in dat het apparaat de route volgde die hij op de fiets reed. Uit Joure wilde hij nooit weg. Het dorp paste hem als een jas omdat het niet te groot en niet te klein was.

Hij verhuisde met Christien naar appartementencomplex Ter Huivra, dat Jelsma als wethouder mee ontwikkelde. Hij stierf vlakbij de watertoren, terwijl hij in Lippenhuizen naast de watertoren ter wereld kwam.

Je kunt deze onderwerpen volgen
De Fryske Marren
In memoriam
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct