De 22-jarige geboren vrachtwagenchauffeur Rick Schuurmans (1997-2020) kwam bij een ernstig ongeval op de A6 bij Sint Nicolaasga om het leven.

Zijn eerste ongeluk bracht Rick Schuurman de liefde. Ze werkte bij de Albert Heijn-To-Go in het UMCG waar hij, ontwaakt uit zijn coma, dagelijks langsliep.

Zijn opvallende blauwe koekblikje was tegen een boom tot stilstand gekomen. Het zag er slecht uit, en dat was het ook. Kaak gebroken, sleutelbeen gebroken, ribben gebroken, rug gebroken, klaplong, scheur in zijn lever. Maar Rick, de stoere vrachtwagenchauffeur van 1.98 meter lang, herstelde snel.

Het meisje van de Albert Heijn kende hij al langer. Marijke heette ze. De eerste keer dat ze elkaar ontmoetten was bij de begrafenis van een vriend die was omgekomen bij een auto-ongeluk. Toen vonden ze elkaar ook al leuk, maar ze waren jong.

Ze lieten elkaar niet meer los

Dit keer liep ze met hem mee door de gangen van het ziekenhuis en daarna mee naar het appartement in Vinkhuizen dat hij deelde met een vriend. Ze lieten elkaar niet meer los. Jong waren ze nog steeds, maar door het ongeluk wisten ze dat elke dag de laatste kon zijn - laten we er iets moois van maken.

Dat was in 2017.

Rick Schuurman was een jongen die al zijn hele leven wist dat hij vrachtwagenchauffeur zou worden. Net als zijn oom. Hij groeide op in de Groningse stadswijk Beijum, verzamelde speelgoedtrucks, tekende auto’s en snapte niet waarom hij naar school moest. Hij ging toch rijden op de vrachtwagen, waar had hij dat rekenen en spellen dan voor nodig?

Leren was een worsteling

De diagnose pdd-nos werd gesteld, hij had het moeilijk in de klas, leren was een worsteling. Een jongen die zijn daden niet altijd goed kon overzien, die zich vaak niet begrepen voelde. In zijn puberteit een zorgenkind voor zijn ouders Marjolein en Geerhard Schuurman, christelijke mensen die toen hij 14 was naar Bedum verhuisden - mee naar de kerk ging hij op een gegeven moment niet meer.

Rick was wél heel goed in vrienden maken. Hij was sociaal, maakte makkelijk contact, hield van een biertje en een feestje, leefde het hele jaar toe naar het Truckstar-festival waar hij iedereen leek te kennen en stond altijd klaar als iemand hem nodig had. Een stoere kerel met een klein hartje die thuis nog gewoon het liefst een keertje bij zijn moeder op schoot kroop. Een knuffelbeer.

Intensive care

Hoe populair Rick was beseften zijn ouders en zus Annemiek al na dat eerste ongeluk. Toen ze werden bedolven met kaarten, berichten en telefoontjes. Vrienden van vroeger uit Beijum kwamen gewoon langs op de intensive care.

Rick werd niet gauw vergeten, dat was duidelijk. Maar hoeveel mensen hij in zijn korte leven raakte voelden ze pas echt toen hij er niet meer was.

Zijn tweede ongeluk gebeurde op 21 augustus 2020. Een botsing op de A6 bij Sint Nicolaasga waarbij twee vrachtwagens en vier personenauto’s betrokken waren. Een van de vrachtwagens, die met 40 ton kaas achterin, bestuurde Rick. Kort na de klap probeerden twee mannen hem nog uit zijn cabine te halen, maar ze kregen hem niet los uit het verwrongen staal voordat er brand uitbrak. Gelukkig was hij toen al wel het bewustzijn verloren.

‘De vrachtwagen was zijn vrouw’

Rick stierf in een van zijn twee grote liefdes. Weinig mensen hielden zo veel van vrachtwagens als hij. Bij zijn vorige baas had hij zijn eigen truck die hij zorgvuldig had ingericht. Gordijntjes, lampjes, televisie, bed, speakerset. Alles was perfect. Als hij in het weekend thuis was vroeg hij Marijke: zullen we nog even bij de wagen kijken?

De vrachtwagen was zijn vrouw, zei hij weleens voor de grap. Doordeweeks was hij bij haar, in het weekend bij zijn vriendin. Op 31 december trouwde Rick met zijn Marijke en had hij twee vrouwen.

Maar hoeveel hij er ook van hield om zo’n machtige machine te besturen, om kilometers te maken, de vrijheid te voelen; hij kreeg er steeds meer moeite mee om de hele week van huis te zijn.

Huisje-boompje-beestje-bestaan

Rick, ooit een wilde stadsjongen, genoot steeds meer van het huisje-boompje-beestje-bestaan op het Groningse platteland. Hij was met Marijke gaan samenwonen in haar dorp Kantens en eigenlijk wilde hij ’s avonds gewoon lekker bij haar op de bank kruipen. Een paar weken voor zijn dood vond hij de ideale baan bij Wolter Koops: overdag op de vrachtwagen, ’s avonds thuis.

Die vrijdagmiddag in augustus belde hij Marijke. Hij was onderweg, nog één adresje en dan zou hij lekker vroeg thuis zijn. Marijke ging nog even wandelen met hond Djego, die ze een paar maanden daarvoor samen als pup hadden gehaald. Rick was gek op dat beest.

Hij leefde met het besef dat het elk moment afgelopen kon zijn

Daarna ging ze naar de buren. Toen ze twee maanden daarvoor dolgelukkig hun eigen koophuis betrokken, zat Rick binnen de kortste keren een biertje te drinken bij de buurman, ook zo’n sociaal type. Al snel zaten ze samen te gamen - F arming S imulator - en gingen ze magneetvissen.

Rick had in Kantens zijn plek gevonden, zagen ook zijn ouders die dolblij waren dat het eindelijk goed met hem ging. Marijke en het eerste ongeluk hadden hem veranderd. Hij leefde met het besef dat het elk moment afgelopen kon zijn, dus hij wilde het liefste meteen alles: een huis, een hond, en als het aan hem lag ook zo snel mogelijk een kind.

Ze waren er iets moois van aan het maken.

Marijke was niet thuis toen de twee agenten voor de deur verschenen. Ze reden door naar Bedum om het zijn ouders te vertellen. Vader Geerhard reed mee terug naar Kantens. Marijke zag de politieauto met haar schoonvader erin en wist het al. Slecht nieuws.

Ze hoopte maar dat hij weer in coma lag of zo. Net als bij die eerste keer.

Stoere mannen en vrouwen die de tranen in hun ogen verborgen in een pakje shag

De kist met Rick Schuurman werd, dat was vanzelfsprekend, op een vrachtwagen naar zijn laatste rustplaats gereden. De kerkdienst was in Bedum. Zo hield hij zich toch aan zijn belofte aan zijn ouders: hij zou nog een keer naar de kerk gaan. Daarna reden ze door een erehaag van mensen naar de begraafplaats in Kantens.

Onderweg, bij Stitswerd, wachtten tientallen vrachtwagens hem op. Zij vormden ook een erehaag - een imposante. Chauffeurs uit heel Nederland stonden langs de kant, de armen om elkaar heen geslagen. Stoere mannen en vrouwen, net als Rick, die de tranen in hun ogen verborgen in een pakje shag. Ze hadden hem onderweg ontmoet, samen gegeten, gerust, naar elkaar geseind op de snelweg. Ze wilden nog iets voor hem doen.

Toen al die trucks in de erehaag hun claxons lieten klinken voor die geliefde jongen die nooit iets anders wilde zijn dan vrachtwagenchauffeur, was dat voor zijn naasten zo hartverwarmend dat het eindeloos leek te duren.

In werkelijkheid was het vijftien seconden.

Je kunt deze onderwerpen volgen
De Fryske Marren
In memoriam
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct