Johannes Scholte, beter bekend als Ha’k ek.

In memoriam: Niks was te gek voor kroegbaas 'Ha'k ek'

Johannes Scholte, beter bekend als Ha’k ek.

Elke keer als zijn Meintsje Offringa (74) de kroeg binnen stapt, draait cafébaas Johannes Scholte (63, beter bekend als Ha’k ek ) het plaatje Zelfs je naam is mooi van Henk Westbroek.

Hij is lang vrij man gebleven. Nooit tijd, altijd druk en niet eerder de goeie vrouw getroffen. Maar in Meintsje ontdekt hij als-ie de vijftig inmiddels gepasseerd is de liefde. Zij is zijn grote steun en toeverlaat. Zij volgt hem overal.

De barkrukken zijn onbezet. De toog is gepoetst. In de hoeken hangen vlaggen van voetbalclubs, de zijdebloemen in de vaasjes bloeien als altijd. Maar verder? De ziel is eruit. Café en snackbar De Koevorder in Idskenhuizen staat te koop. Aan de stamtafel waarop Johannes’ grafkist zo kort geleden stond, zegt Meintsje: ,,Ik kin net mear.’’

Ze is dankbaar hoor, voor al die jaren die ze samen met Johannes heeft gehad. ,,Dy tiid kin net ien ús ôfnimme.’’ Maar het gemis lijkt met de dag zwaarder aan haar te trekken. Twintig jaar hebben Johannes en Meintsje samen het café gerund. Hij achter de bar, gek op praters en gezelligheid. Zij achter de pannen en als de klanten ‘s nachts om drie uur nog om een plate vragen, zegt Johannes ,,jawis’’ en bakt Meintsje schnitzels.

Ha’k ek heet Ha’k ek door zijn eigen, terugkerende grapje in de kroeg. Op alle bestellingen antwoordt de cafébaas steevast: ,,Ha’k ek!’’ Meintsje, bewogen: ,,Hy wie altyd sa fleurich en op it skik.’’ Er zijn mensen die niet eens weten dat hij Scholte heet.

Johannes Scholte is in Tytsjerk geboren. Er schuilt een goeie voetballer in ‘m maar hij maakt zich bij VV Rijperkerk ook geliefd als organisator van de eerste jeugdvoetbalkampen. Hij wordt metselaar maar als hij 31 is, is zijn rug al aan gort. Dat is het moment om een droom na te jagen: een eigen café, net als ome Johannes in Blauwverlaat. ,,It siet him yn it bloed.’’

In 1988 strijkt-ie neer in Idskenhuizen en begint De Koevorder. Het loopt als een tierelier. Maar Johannes wil nooit ergens langer dan vijf jaar blijven. Hij verhuurt de zaak en begint een rondreis door de provincie: hij trekt van Surhuisterveen naar Earnewâld naar een hotel in Appelscha (,,dat wie neat, dêr moast er skuon oan en hy woe allinne klompkes oan’’) en toch terug naar Idskenhuizen waar hij weer in De Koevorder trekt.

Terug bij start beginnen ze te dromen van een kalmer, vrijer leven zonder het moordende horecaritme. Echt goed gaat het niet met zijn gezondheid na drie omleidingen en met eeuwig stramme botten. ,,Hy soe de praterij en de geselligens misse, mar hie woe der wol ôf wêze.’’ Hun toekomst begint eerder dit jaar vorm te krijgen. Kroeg weg, voor het eerst samenwonen. ,,We hienen in lat-relaasje, Johannes soe by my ynkomme.’’

Hij zet het café te koop. Er hangen briefjes met ‘wegens ziekte gesloten’ op de ramen. Op 5 juni gaat het echt mis. Johannes belt in de nacht zelf een ambulance. Op Pinkstermaandag krijgt hij nog een nieuwe hartklep maar een bacterie wordt hem vijf dagen fataal.

Meintsje is verslagen: ,,Ik ha gjin wurd mear fan him hân.’’ Over het afscheid hadden ze het niet gehad, ze moesten immers nog beginnen. Wat Johannes wél gezegd heeft: hij wilde beslist gecremeerd worden in Goutum. Samen met zijn broer Wieger had-ie dat uitvaartcentrum zelf nog opgemetseld. Johannes Scholte schuwde zwarte humor niet. ,,Hy hat altyd sein: ‘ik wol troch myn eigen skoarstien’.’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct