Evert den Drijver (l) met oproepkracht nr. 5, in de kamer die vroeger een gymnastiekzaaltje voor kleuters was.

De oproepkracht: Dokter Den Drijver uit Joure hoort eindelijk de waarheid na leugentje om bestwil uit 1986

Evert den Drijver (l) met oproepkracht nr. 5, in de kamer die vroeger een gymnastiekzaaltje voor kleuters was. FOTO NIELS DE VRIES

Hoe aard je als Hollander in het Friesland van de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw? Evert den Drijver kwam als huisarts naar Joure en woont er nog steeds, in een karakteristiek pand dat ooit dienst deed als tramstation en kleuterschool.

De Jouster dokter wist niet wat hij las, eind november 2020, de week van de dood van Maradona. In een column in de LC werd hij beticht van ‘een leugentje om bestwil’, maar zijn waarheid was toch echt anders dan die van de auteur. Die auteur betreft oproepkracht nr. 5 uit deze coronarubriek.

In die bewuste column werd beschreven hoe diens moeder in 1986, vlak voor het WK voetbal van toen, een vrijbriefje bij de huisarts losweekte zodat haar dienstplichtige 20-jarige zoon niet op militaire oefening hoefde. Er was sprake van een noodsituatie, werd beweerd, vanwege een plotse verhuizing. Door een hersenbloeding bij zijn vader kon hun legergroene kind nu moeilijk gemist worden, overtuigde mama (onder stevige druk van de spijbelende soldaat) de dokter. Het argument ‘Ik moet Maradona zien’ werd achterwege gehouden. De wereld hoefde natuurlijk niet meteen alles te weten.

Uit die column: ‘ Er moest een plan worden gesmeed waarbij ik tot op de dag van vandaag dokter Den Drijver dankbaar voor ben. Ik overtuigde m’n moeder dat ik een briefje nodig had waarin stond dat ik vanwege de verhuizing thuis harder nodig was dan in een schuttersputje op de Lüneburger Heide.’

Dat vond dokter Den Drijver begrijpelijk. Hij tekende dat briefje, niet wetende dat Maradona daar alles mee te maken had.

‘Graag zou ik een keer met jou een praatje willen maken over je column’ , schreef de nu 70-jarige Jouster huisarts toen hij twee weken geleden in deze rubriek de kop van nr. 5 herkende. ‘Van veel mensen in het dorp kreeg ik daar opmerkingen over, je wordt kennelijk goed gelezen. Heb je zin ouwe koeien uit de sloot te halen?’

Schuldbewust

Dus ging de schuldbewuste voormalige dienstplichtig militair dinsdagavond, bijna 35 jaar later, op zoek naar vergeving voor zijn smoes. De dokter bleek niet verhuisd. Het woord Beukerstasjon - bedacht door een van de kleuterjuffen toen na de oorlog de tramlijn naar Sneek en Lemmer werd opgeheven en het station een beukerskoalle werd - prijkte nog steeds op de buitenmuur.

,,Dat het jou om Maradona ging, is me nu dus na al die jaren duidelijk geworden’’, stak de dokter van wal. Of hij ooit vaker is gebruikt voor zo’n leugentje om bestwil? ,,Vast. Maar ik vond toen echt dat je moeder alle hulp kon gebruiken. Het was nogal wat dat je vader in een rolstoel belandde en zijn spraakvermogen kwijt was. Dat jij niets van Maradona wilde missen, daar kan nu ik om glimlachen.’’

De eerste oude koe was dus vlot uit de sloot gehaald, deze dinsdagavond. Daarna, onder het genot van een paar glazen wijn, bleken die koeien helemaal niet zwaar.

Het werden smakelijke verhalen, bijvoorbeeld hoe deze kosmopoliet - geboren in Jakarta, opgegroeid in Nijmegen, gestudeerd in Amsterdam - in Friesland belandde en uiteindelijk het Beukerstasjon kocht. Op een borrel in Groningen, begin jaren 80, kwam hij een goeie bekende tegen: Wiebe Veenema, destijds een van de vier Jouster huisartsen. ,,We hebben een vijfde nodig’’, riep die.

Evert den Drijver kocht zich voor 185.000 gulden in. Eerst woonde hij tweeënhalf jaar in een caravan, vlakbij de begraafplaats aan de Julialaan. Toen hij interesse had in het Beukerstasjon werd hem te verstaan gegeven dat de voormalige kleuterschool alleen voor gereformeerden bestemd was. Wat hij ook zou bieden, de leiding van de Jouster kerkgemeente zou dat altijd voorleggen aan de leden zodat het overboden kon worden.

Onzichtbare gevechten

Het was een van de voor de buitenwereld onzichtbare gevechten die de dorpsdokter moest leveren om een plekje in de gemeenschap te veroveren. ,,In het begin heb ik weleens gedacht: Joure? Noem het maar gerust Mijnre . Het ging hier niet om jou. Ik heb het zwaar gehad. Als Hollander was het best moeilijk hier voet aan de grond te krijgen.’’

Uiteindelijk kwam alles goed. ,,Alles bij elkaar heeft me dit 400.000 gulden gekost. Ik zat dus met een schuld van zesenhalve ton. Maar, zei mijn accountant: als jij net zo sober kan leven als de voorbije jaren, dan komt het goed.’’ Hij woont er nog steeds, met zijn tweede vrouw, met wie hij in 1993 trouwde. Ook voor Janke (71) was het haar tweede huwelijk. Er zijn drie kinderen (1 van hem, 2 van haar) in hun leven. ,,We hebben nog geprobeerd samen een kind te krijgen, maar dat heeft helaas niet zo mogen zijn.’’

In 2012 belandde de dokter zelf in diverse wacht- en operatiekamers. Nadat Den Drijver als fietser in Haskerhorne was aangereden door een tractor raakte hij zwaar beschadigd aan ribben, kruisband en onderbeen. ,,Amputatie dreigde.’’ Ook dit liep goed af, hij kan weer lopen, fietsen en tennist sinds kort weer. In 2015 gaf hij zijn huisartsenpraktijk op, maar vond nog wel werk in de Tjongerschans en is tegenwoordig medisch adviseur bij Ligare, het regionale consortium voor palliatieve zorg in Noordoost Nederland.

Over zijn leven als huisarts schreef hij zelfs een boek dat goed werd gelezen in Joure. Daarin viel te lezen dat hij regelmatig geroerd was door wat hij meemaakte. ,,Wat mij altijd emotioneerde was dat er mannen, iets ouder dan ik, dood gingen. Zij zeiden dan vaak: ‘Jij moet goed op mijn vrouw passen’. Voor hun kinderen werd dan ik een soort van vaderfiguur. Of dat professioneel is/was? Ja. Ik ben ook maar een gewoon mens.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
De Fryske Marren
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct