Jouke Dantuma (l) en Kees Boersma op de Foarwei waar Wâlterswâld overgaat in Driezum. FOTO MARCEL VAN KAMMEN

Driezum en Wâlterswâld zijn steeds meer één

Jouke Dantuma (l) en Kees Boersma op de Foarwei waar Wâlterswâld overgaat in Driezum. FOTO MARCEL VAN KAMMEN

Driezum en Wâlterswâld vormen een tweelingdorp en groeien organisatorisch alleen maar meer naar elkaar toe. Er zijn evenementen met bovenregionale uitstraling, maar ook rust, ruimte, natuur en geschiedenis.

Het was een vriendenclub met de vermoedelijk wat eufemistische naam It Lytse Slokje, die in 1989 een slinger gaf aan de Paardendagen in Driezum-Wâlterswâld. Van een klein feestje voor leden van menclub Tusken de Stokken, groeide het uit tot een publieksevenement met duizenden bezoekers uit heel Nederland.

It Lytse Slokje organiseerde feesten zoals ze het in het tweelingdorp graag willen, zegt dorpskenner Jouke Dantuma (56) uit Driezum. ,,It moat altyd krekt even oars as oars.” De vriendenclub was vanaf halverwege de jaren zeventig de drijvende kracht achter verschillende evenementen, zoals een autocross, een wielerronde en een solexrace. De autocross op Hemelvaartsdag trok soms wel 7000 bezoekers.

Maar de Paardendagen werden een vaste waarde in Driezum-Wâlterswâld. Het is de hechte sociale samenhang die de organisatie van zo’n groot evenement in een betrekkelijk klein tweelingdorp mogelijk maakt, aldus Dantuma. ,,Der binne hjir altyd genôch doarspgenoaten te finen dy’t goed mei harren hannen út ’e fuotten kinne.’‘

Verschil telt niet meer zo

En Driezumers en Wâlterswâldsters doen dat vooral heel erg samen. Moest je vroeger een Driezumer geen Wâlterswâldster noemen en omgekeerd, tegenwoordig telt dat verschil niet meer zo. De feesttent hoeft niet meer omstebeurt in het ene of het andere dorp te staan. Besturen trekken steeds meer naar elkaar toe. Hoewel daar ook een stukje noodzaak bij is: steeds minder mensen lijken tijd te hebben voor dát soort taken.

Driezum-Wâlterswâld heeft natuurlijk meer dan alleen de Paardendagen. Zo is er de bekende voetbalvereniging VIOD, muziekkorps Excelsior, de Kennedymars en het kerkelijk leven dat sterk speelt in het tweelingdorp. Vijf gemeenten (hervormd, gereformeerd, PKN, vrijgemaakt en hersteld hervormd) gaan in vier gebouwen ter kerke. De vrijgemaakt gereformeerden delen hun kerkgebouw met de hersteld hervormden.

Wie voorbij deze steunpilaren van de gemeenschap kijkt, ziet andere onderdelen van het lokale bestaan, die minder bekend zijn, maar zeker interessant. Zo blijkt het dorp, hoe kan het ook anders, nog een evenement te hebben: de Lampex, een combinatie van een survival en een puzzeltocht.

Zelfbedachte variant

De Lampex is een zelfbedachte, kleinere variant op de Engelse Wampex, legt mede-organisator Teake Damstra uit. Groepjes van vijf tot acht man gaan ’s nachts het boerenland in en slingeren aan touwen over sloten, klimmen over containers en hangen in netten. Ondertussen moeten ze hun hersenen ook laten kraken om aan de hand van cryptische opdrachten de volgende stempelpost te vinden.

De Lampex trekt inmiddels ruim 300 deelnemers en zou dit jaar voor de achtste keer plaatsvinden, als de coronacrisis geen roet in het eten had gegooid. De Kinderlampex met twintig hindernissen gaat op 26 september wel door, omdat de coronamaatregelen voor deze leeftijdsgroep milder zijn. Damstra: ,,Bern binne tsjintwurdich net mear oan it hutten bouwen of polsstokspringen. Mar sa krije wy se wer nei bûten ta.”

loading

De jeugd het veld in krijgen, dat is ook een wens van de bijna 75 jaar bestaande Vogelwacht Driezum-Wâlterswâld, zegt coördinator nazorg Popke Leffring. De truc lijkt te zijn dat ze hun onafscheidelijke mobiele telefoon tegenwoordig kunnen gebruiken bij de nazorg. Als ze een nest vinden, kunnen ze via een app van de BFVW de gps-coördinaten doorgeven.

Leffring zelf combineert het nazorgen graag met macrofotografie. Als hij in de landerijen een mooi insect of een ander klein beestje tegenkomt, legt hij dat van heel dichtbij vast. Op fotosite Flickr heeft hij een kleine 2000 volgers. Hij kent de berichten dat insecten het moeilijk hebben, maar dat ondervindt hij niet aan den lijve. ,,It falt my net op dat der minder ynsekten wêze soene.”

loading

Ideeën voor het dorp

Driezum-Wâlterswâld kijkt uiteraard ook naar de toekomst en sinds vorig jaar is er een Dorpsontwikkelingsmaatschappij (DOM). Het eerste concrete plan is er al, vertelt bestuurslid Kees Boersma. Bij de zeven entrees van het tweelingdorp komen kunstwerken van cortenstaal. Die beelden thema’s uit die bij het dorp horen, zoals de Paardendagen, de Kennedymars, het voetbal en het kaatsen.

Verder zijn er ideeën voor een opknapbeurt voor het Driezumer Bosk en het plaatsen van openbare fitnesstoestellen. Er wordt gekeken of er een zwemplek voor de jeugd gerealiseerd kan worden bij de Rinsma Pôle.

Onderzocht wordt ook of er een geheel nieuw multifunctioneel centrum kan komen, met daarin beide scholen, het dorpshuis en verenigingen uit beide dorpen. Ook hier geldt: steeds meer één. Daarnaast is er een initiatief voor niet minder dan veertig nieuwe woningen aan de zuidoostkant van Driezum. ,,Jonge minsken lûke no fuort omdat der gjin huzen te keap binne”, zegt Boersma. Als het dorp de organisatiekracht op peil wil houden, is er wel jonge aanwas nodig.

Atypische dagen op de camping

Dat de Paardendagen er dit jaar niet zijn, is ook te merken op camping De Zandhorst, een kilometer ten zuiden van het tweelingdorp. Normaal gesproken staat het voorste veld vol met deelnemers aan de paardenmarathon, vertelt eigenaar Wim Slagter (71) uit Dokkum, die de camping samen met zijn vrouw Jenneke en dochter Marleen bestiert.

Het zijn altijd atypische dagen op de camping waar rust en ruimte sinds jaar en dag de uitgangspunten zijn. Behalve stroom en water bij de standplaatsen en natuurlijk sanitaire voorzieningen is er eigenlijk niets, behalve het geruis van de bladeren. Zoeken naar een receptie is zinloos, tot de kampeergast de ‘wandelende receptie’ tegen het lijf loopt: Slagter zelf.

loading

Het echtpaar Slagter kocht de camping achttien jaar geleden om ook iets anders omhanden te hebben. Hij was wiskundeleraar op csg Oostergo in Dokkum en zij instructeur op de apotheekopleiding van de Friese Poort. De camping vormde een mooi alternatief. ,,Het is altijd mijn droom geweest om zelfstandig wat te doen’‘, zegt hij.

De camping had toen ze hem kochten twintig plekken en dat bleef eerst ongeveer zo. Het was ‘self service’: kampeerders konden maar een plek uitzoeken en de beheerder kwam wel als de wiskundelessen afgelopen waren. Een domein voor absolute rustzoekers. Dorpsbewoners wisten amper dat er een camping was. Een website kwam er pas vijf jaar geleden. En sindsdien groeit ook het aantal gasten.

De echte sprong maakte De Zandhorst toen dochter Marleen (36) de camping een paar jaar geleden op sociale media begon te promoten. Er zijn inmiddels dertig tot veertig plekken. De coronatijd helpt ook een handje, want er komen meer gasten, ze blijven langer en willen soms een seizoensplek.

Maar desondanks blijft het er heel rustig. ,,Het zijn vooral senioren’‘, vertelt Wim Slagter. Ze worden aangetrokken door de natuur en ook door de fietsroutes die de gemeente Dantumadiel heeft laten aanleggen. ,,Daarover zijn ze zeer te spreken.” De rust op De Zandhorst wordt pas op 29, 30 en 31 juli 2021 weer even verdreven, mits Driezum-Wâlterswâld dan eindelijk zijn jaarlijkse hoogtijdagen weer mag beleven.

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct