Tandartspraktijk Berkhof in Feanwâlden heeft ruimte genoeg om anderhalve meter afstand aan te houden. FOTO MARCEL VAN KAMMEN

Deze tandarts is weer los, maar de komende maanden staan in het teken van uitgestelde behandelingen

Tandartspraktijk Berkhof in Feanwâlden heeft ruimte genoeg om anderhalve meter afstand aan te houden. FOTO MARCEL VAN KAMMEN

Tandarts Johan Berkhof uit Feanwâlden is ,,toch wel opgelucht’’ dat hij sinds woensdag weer meer ruimte heeft om patiënten te helpen.

In de wachtruimte van de tandartsenpraktijk hangt een apparaat waarmee patiënten hun handen moeten reinigen. De begeleidende tekst laat weinig aan de verbeelding over: ‘Handen desinfecteren’. Het aantal stoelen is gehalveerd. De praktijk laat niet meer dan drie wachtenden toe.

Stickers met instructies zijn nog onderweg. Die moeten patiënten er bijvoorbeeld op wijzen dat ze anderhalve meter afstand moeten houden en dat ze bij griep- of verkoudheidsklachten niet langs moeten komen. Patiënten met corona-achtige verschijnselen worden doorverwezen naar specialisten van het Coronacentrum Acute Mondzorg.

Ook komt er nog een glazen scherm op de balie om de tandarts-assistentes Titia Delfstra Meinsma en Jitkse-Beets-Postma te beschermen. ,,Sommige patiënten hangen echt over de balie’’, zegt Beets. Ze heeft er een klein, rond tafeltje voor gezet om toch enige afstand te creëren, maar echt doeltreffend is dat niet.

Werk hervatten

Sinds woensdag mogen tandartsen, na bijna zes weken van beperking, van het kabinet hun gewone werk hervatten. Alleen noodgevallen werden de afgelopen tijd geholpen, zoals kiezen die getrokken moesten worden en wortelkanaalbehandelingen die gestart moesten worden.

Het aantal patiënten daalde daardoor van zo’n dertig op een dag naar drie à vier. ,,Nu is er weer wat meer mogelijk’’, zegt Berkhof. Tegelijkertijd moet nog steeds voorzichtigheid worden betracht. De anderhalve meter afstand blijft van kracht in de praktijk, behalve tijdens de behandeling.

Ook de ingrepen kosten meer tijd door noodzakelijke extra maatregelen. Dit betekent dat de oude patiëntenaantallen ook de komende tijd niet meer zullen worden gehaald. ,,Ik plan ruim’’, zegt Berkhof.

Uitgestelde behandelingen

De komende maanden staan vooral in het teken van uitgestelde behandelingen. ,,Na de zomer begin ik pas weer met reguliere controles. Ik denk dat ik wel zo’n 30 tot 40 procent minder mensen kan zien op een dag.’’

De daling zal een drukkend effect hebben op de omzet van de ondernemer, maar daar maakt hij zich nog geen zorgen over. ,,Ik wacht de ontwikkelingen gewoon af, heb nog geen slapeloze nachten gehad.’’

De praktijk, die sinds 2018 gehuisvest is in het voormalige Rabobank-gebouw aan de Stinswei, beschikt over twee ruime behandelkamers die bij toerbeurt worden gebruikt. Is een behandeling afgerond, dan wordt die ruimte grondig door de assistente gereinigd. Berkhof gaat dan met de volgende patiënt naar de andere behandelkamer.

Speciaal afzuigsysteem

In principe kan het virus bij het boren wel een half uur in de lucht blijven hangen door de nevel die vrijkomt uit de waterkoeler, legt Berkhof uit. ,,Maar daar zijn we tegen gewapend door een speciaal afzuigsysteem te gebruiken.’’ De patiënt moet zijn handen zo veel mogelijk ‘binnenboord’ houden, oftewel op de stoel. Maar de spanning wegknijpen in de kussens mag wel. Die raakt de tandarts niet aan omdat de stoel op afstand bedienbaar is.

Veel meer dan een chirurgisch mondmasker en handschoenen heeft Berkhof niet nodig om zichzelf te beschermen. Ook dan blijft er een klein risico op besmetting.

,,Je kunt het nooit helemaal uitsluiten, maar op de een of andere manier ben ik daar niet zo bang voor’’, stelt Berkhof. ,,Ook omdat het virus hier nog niet zo wijdverspreid is. Dat is voor de collega’s in Brabant wel anders.’’

Mondkapje in de stoel

Ook de patiënten zijn zich bewust van de risico’s, merkt de tandarts, al schiet een enkeling wel een beetje door. ,,Laatst kwam een vrouw met een mondkapje binnen. Voor ze de behandelkamer binnentrad, werd die grondig geïnspecteerd. Of we alles wel goed schoongemaakt hadden en waarmee dan?, wilde ze weten.

Eenmaal liggend in de stoel droeg ze nog steeds het mondkapje. ‘Wat kan ik voor u betekenen?’, vroeg ik. ‘Ik heb last van mijn kies’, zei ze. Toen heb ik haar vriendelijk duidelijk gemaakt dat ze het mondkapje dan toch echt even af moest zetten.’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct