Schipper van station Ameland-Ballum: ,,Hoe langer ik bij de KNRM werk, hoe fanatieker ik word’’

Willard Molenaar en Richard de Jong bij de reddingsboot van de KNRM. FOTO MARTINE VAN DER LINDEN

Willard Molenaar (30) werkt ruim een jaar bij KNRM. Hij is ingewerkt door een ervaren rot, maar verwacht niet dat hij ooit is uitgeleerd. ,,Je komt voor de meest uiteenlopende situaties te staan.’’

In stukken spoelde de zeilboot aan op het strand. Stukgeslagen door golven nadat hij was vastgelopen op een zandbank bij Het Bornif, ten noorden van Ameland. Slechts enkele minuten voor het vaartuig ten onder ging, hadden de twee opvarenden voet gezet op de reddingsboot van de KNRM.

,,Dat was mijn eerste reddingsactie na mijn inwerkperiode vorig jaar’’, vertelt Willard Molenaar, schipper bij KNRM-station Ameland-Ballum. De melding van de kustwacht kwam binnen op een mooie dag. Prio 2, gaven ze aan. ,,Dus niet de hoogste spoed, maar reden genoeg om je te haasten.’’

Ruig water

Met een team, grotendeels opgepiept, ging hij erop af. Ondertussen vroeg hij, zoals gebruikelijk, meer informatie op bij de kustwacht. De precieze locatie en omstandigheden. ,,Je wilt goed voorbereid aankomen. Was er brand geweest, dan moesten de blusmiddelen klaarstaan. In dit geval was de melding dat de twee opvarenden niet in paniek waren.’’

Eenmaal aangekomen zag Willard meteen dat de nood hoger was dan ingeschat. De twee heren zaten op de giek, de golven sloegen op het dek en in de boot. ,,Bij het Bornrif, waar ze zich bevonden, bouwen de golven zich op door de ondieptes waar ze tegenaan komen. Het water kan er ruig zijn en de golven kunnen uit meerdere richtingen komen. De boot werd door de golven steeds op de bodem gebeukt.’’

Te pletter geslagen

Het was voor het reddingsteam lastig om bij de boot te kom, vanwege die zandbank. Ze riepen de Maria Hofker van station Nes op - die heeft minder diepgang. ,,Maar uiteindelijk kwamen we zelf met flinke stuiters toch over de zandbak heen.’’ Vijf minuten nadat de mannen in veiligheid waren gebracht, sloeg de zeilboot te pletter.

,,De mannen waren beduusd, maar hadden geen medische verzorging nodig. Ze hebben bij ons station gedoucht en we hebben ze droge kleren gegeven voor we ze terug brachten naar de wal. Daar werden ze opgehaald door familie.’’

Koe in het slik

Het is een voorbeeld van een noodsituatie waarvoor de KNRM uitrukt. Willard: ,,Je komt in dit werk voor de meest uiteenlopende situaties te staan. Wat dat betreft houdt een inwerkperiode nooit op. Je leert elke keer weer.’’ Zijn collega Richard de Jong (48), die is aangeschoven, bevestigt dat. Hij is al zestien jaar vrijwilliger bij de KNRM op Ameland.

,,Vastgelopen schepen, mensen die een klap van de giek hebben gekregen, wadlopers die een blessure oplopen, patiëntenvervoer van het eiland naar de wal’’, somt hij op. ,,En ook wel eens mensen aan boord van de veerboot die onwel zijn geworden. In dat geval ‘plakken’ we langszij zodat we die persoon veilig aan boord kunnen nemen.’’

Vorig jaar was een koe uit een kudde ontsnapt, over de dijk gedraafd en in zee beland. ,,Dat hadden we nog nooit bij de hoorns gevat’’, lacht Richard. ,,Dat dier was flink in het slik weggezakt. We zijn met een rubberboot langszij gaan liggen zodat we zijn kop boven water konden houden. Uiteindelijk is het dier uit het water getakeld.’’

Als groep afsluiten

Het werk gaat gepaard met leuke en minder leuke dingen, vertellen de heren. Vers in het geheugen zit het meisje uit Duitsland dat vorige maand verdronk bij Ameland. ,,Zulke heftige reddingsacties bespreken we naderhand”, vertelt Willard. ,,Iedereen die erbij betrokken was, kan dan aangeven of hij of zij behoefte heeft aan professionele hulp. Maar dat bleek niet nodig. We hebben het als groep goed afgesloten. Dat geeft ook maar aan hoe fijn dit team is. Iedereen houdt elkaar in de gaten. Is iemand wat stiller dan normaal, dan wordt altijd wel even geïnformeerd of het wel goed gaat.’’

Steeds fanatieker

Terwijl hij vertelt over zijn werk, houdt Willard, waarschijnlijk uit automatisme, de Waddenzee in de gaten. Voordat hij bij de KNRM aan de slag ging, werkte hij op baggerschepen in binnen- en buitenland. Nu hij vader is, wilde hij dichter bij huis werken. Zo kwam de KNRM op zijn pad.

,,Je weet eerst niet zo goed waar je voor hebt gekozen. Maar ik merk wel: hoe langer ik hier werk, hoe fanatieker ik word. Ik voel veel meer verantwoordelijkheid dan in het begin.’’ Hij is de enige uit zijn team die in dienst is bij de KNRM. De rest zijn vrijwilligers, maar niettemin net zo gedreven. Richard bijvoorbeeld meldt zich volgens eigen zeggen zo weinig mogelijk af.

,,Heb ik een afspraak op het eiland, maar uit de buurt van het station, dan zorg ik ervoor dat de auto in de buurt staat”, vertelt hij. ,,En ik laat ook vaak een borrel staan. Soms denk ik wel eens: wat heb ik in vrédesnaam voor hobby uitgezocht? Maar wanneer we er dan weer in zijn geslaagd om mensen veilig thuis te brengen, dan denk ik: godverdikkie, wat heb ik een mooie hobby!”