Sjon Stellinga: ,,Ik dacht: shit, nou krijgen ze nog gelijk ook.’’ FOTO JILMER POSTMA

Oud-burgemeester Sjon Stellinga baalt nog steeds van zijn imago als schuinsmarcheerder

Sjon Stellinga: ,,Ik dacht: shit, nou krijgen ze nog gelijk ook.’’ FOTO JILMER POSTMA

Zijn relatie met een jonge medewerker kostte hem de kop als burgemeester van Schier. Nu, ruim vier jaar later, blikt Sjon Stellinga terug in boekvorm.

Zijn opstappen was misschien onnodig, maar het was wél zijn eigen keuze. Dat is de dubbele boodschap van Verdwaald op Schiermonnikoog . Daarin kijkt de oud-burgemeester Sjon Stellinga terug op wat hij ,,niet de meest gelukkige periode van mijn leven’’ noemt.

,,Ik vond dat er nog wat open eindjes waren’’, zegt hij, gevraagd naar zijn drijfveer om het boek te schrijven. Later: ,,Bij sommigen heb ik het imago van schuinsmarcheerder. Dat vind ik pijnlijk.’’

‘De vrouw van wie ik hield’

In zijn boek beschrijft Sjon Stellinga hoe hij en zijn vrouw (steevast aangeduid als ‘de vrouw van wie ik hield’) uit elkaar groeiden. En hoe die andere vrouw in zijn leven kwam: eerst als rechterhand op het gemeentehuis, later als goede vriendin, en tot slot als zíjn vriendin.

In geur en kleur doet hij de aanloop naar deze relatie uit de doeken. Van de eerste pizza tot de afgesproken radiostilte om de hardnekkige roddels op het eiland te doen bekoelen. De liefde bleek uiteindelijk te sterk. ,,Ik dacht: shit, nou krijgen ze nog gelijk ook.’’

Toch vertelt hij zeker niet alles. ,,Ik wil dat mijn kinderen het boek gewoon in de boekenkast kunnen hebben staan’’, licht hij toe. Wanneer zijn band met de 23 jaar jongere beleidsambtenaar bijvoorbeeld lichamelijk werd? ,,Die exacte grens ga ik dus niet vertellen.’’

Kortom: al is zijn relatie nog zo publiek, in wezen is het voor hem een privézaak. Helemaal begrijpen doet hij de beroering die leidde tot zijn aftreden dan ook niet. ,,Kijk op een feestje eens om je heen. De kans is heel groot dat daar een stelletje is dat elkaar kent van het werk.’’

Ambtsketen die niet lekker zat

Was hij niet afgetreden, dan was de storm wel weer overgewaaid, denkt hij nog steeds. Dat hij tóch opstapte, kwam naar eigen zeggen omdat hij aanvoelde dat hij onvoldoende draagvlak had. Wat de reden ook was geweest. ,,Ik dacht: als mij de liefde ontzegd wordt, zoek het dan maar uit.’’

Toch steekt Stellinga in zijn boek vaak genoeg de hand in eigen boezem. Zo had hij eerder moeten inzien dat de vriendschap met de medewerker sneller uitmondde in een relatie dan hij destijds wilde toegeven. Bovendien: ,,Alleen vrienden was eigenlijk ook al meer dan had gemoeten.’’

Verder erkent hij dat de ambtsketting hem niet helemaal lekker paste. Als burgemeester geeft hij zichzelf een 7, en zeker geen 9. ,,Ik ben mezelf tegengevallen. Verbinden is niet mijn sterkste punt. Ik zocht te vaak de randjes op.’’ Om over de bezoekjes aan de zestig jaar getrouwden nog maar te zwijgen. ,,Voor mij was het corvee.’’

Na zijn vertrek op Schier is Stellinga nog kort bijgesprongen als wethouder in Achtkarspelen, maar sinds de verkiezingen van 2018 is hij daar enkel nog raadslid. Nu woont hij op zichzelf in Augustinusga, ,,in een seniorenappartement waar geen senioren wonen’’.

Even heeft hij nog nagedacht om elders burgemeester te worden, verklapt hij, al spreekt hij daar liever niet over. Of hij ook heeft gesolliciteerd in Achtkarspelen? ,,Veel mensen denken dat, maar nee. Dat durf ik met twee vingers in de lucht te zeggen.’’

Nu hoeft zo’n burgemeesterspost trouwens ook niet meer. Hij wil vooral doorgaan als schrijver, of zijn werk als adviseur en trainer weer oppakken. ,,Grote politieke ambities heb ik niet meer. Dat is gewoon realiteitszin.’’

‘Voor de liefde moet je vechten’

Goed, genoeg over politiek. Per slot van rekening gaat Verdwaald op Schiermonnikoog vooral over de romantiek. ,,Romeo en Julia op Schiermonnikoog’’, zegt Stellinga met een knipoog. ,,Ik ben een romanticus. Romantiek moet een worsteling zijn. Voor de liefde moet je vechten.’’

En vechten was het. Toen het boek naar de drukker ging was het zelfs ,,uitig’’ tussen hem en zijn vriendin. ,,Ik was aan het twijfelen over die 23 jaar. Ik ben nu 61, zij 38. Ik sta aan de rand van mijn pensioen, zij zit in de spits van van haar bestaan.’’

Inmiddels is hij ,,weer bij zinnen gekomen’’, vertelt hij. ,,Ik wil nooit meer het verdriet van een verbroken relatie.’’ Al durft hij het samenwonen nog steeds niet aan. ,,Ik ben bang dat ik heb laten zien dat ik daar niet geschikt voor ben.’’

Over vechten gesproken: dat de ‘vrouw van wie ik hield’ niet zijn eerste was, daarover schrijft Stellinga bijna in een voetnoot. Zijn eerste vrouw overleed op 28-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. ,,Dat is heel relevant voor mijn leven. Maar het was niet relevant voor het boek.’’

Na een ziekbed van tien weken liet zij hem, een jongeman van 30, achter met hun zeven maanden oude zoontje. ,,Dat was misschien nog het ergste. Dat zij bewust afscheid heeft kunnen nemen van mij en haar kereltje.’’

Pas zes jaar later kwam ‘de vrouw van wie ik hield’ in beeld. Ze voedden ‘hun zoon’ samen op en kregen nog twee andere kinderen. ,,Soms is de wereld inktzwart, maar je kunt niet anders dan doorgaan.’’

Hoe het nu met Sjon Stellinga gaat? Hij blijft lang stil. Dan: ,,Nu gaat het even fantastisch.’’ Zijn oudste zoon is onlangs vader geworden en daarmee is Stellinga opa. Zijn eerste vrouw weet ervan. ,,Ik ben gelijk in de auto gesprongen naar Hoorn, waar haar graf ligt. Ik moest het haar vertellen.’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct