Arie Blommers en zijn hulphond Goeike. ,,Ik kan hier zonder haar een winkel binnen, dat kon in Eindhoven echt niet.'' Foto Hoge Noorden/Jacob van Essen

Brabantse veteraan vindt redding in Twijzelerheide

Arie Blommers en zijn hulphond Goeike. ,,Ik kan hier zonder haar een winkel binnen, dat kon in Eindhoven echt niet.'' Foto Hoge Noorden/Jacob van Essen Foto: Jacob Van Essen

Oorlogsveteraan Arie Blommers leefde jarenlang in een zeecontainer in Eindhoven voordat hij in maart bij toeval in Twijzelerheide terechtkwam. Hier woont hij nu tot volle tevredenheid in zorgboerderij Hof fan ’t Wyldpaed. ,,Deze plaats is mijn redding.’’

,,Dit is toch een walhalla? Kijk nou hoe mooi!’’ Arie Blommers komt bijna woorden te kort om zijn bezoek te wijzen op de schoonheid van zijn nieuwe, landelijke woonplek in de Friese Wouden. Hij benaderde zelf de krant, om zijn verhaal te delen; over hoe ‘Friesland’ hem uit de goot heeft gehaald.

Blommers, een gebruinde en gespierde man van 58, maakt een energieke indruk. Maar dat was enkele maanden geleden nog heel anders. Toen was hij fysiek en mentaal gebroken, als gevolg van een jarenlange strijd met de gemeente en de instanties over de woonsituatie van de man met PTSS (post-traumatische stressstoornis).

Blommers was 19 toen hij in 1981 werd uitgezonden naar Libanon om als dienstplichtige deel te nemen aan de Unifil vredesmacht van de VN. De VN-militairen moesten confrontaties tussen de Israëlische bezetters en het Palestijnse bevrijdingsleger PLO voorkomen. De zes maanden durende uitzending was een periode van aanhoudende spanning en talloze beschietingen. De jonge Brabander kwam getraumatiseerd terug.

Hij stortte zich op werk en sport. Maakte lange dagen in de bouw en als portier en deed fanatiek aan boksen en worstelen. Terwijl iedereen dacht dat Blommers zijn normale leven weer had opgepakt, kreeg hij last van nachtmerries en herbeleving. ,,Ook als ik in het park liep en alleen maar fluitende vogeltjes hoorde, was ik altijd op mijn hoede.’’ Bij een gebrek aan nazorg – PTSS was in die tijd nog amper bekend – verergerden zijn klachten. Zijn relaties liepen er op stuk.

Blommers verloor zijn werk en huis en kwam bij de GGZ terecht. ,,Ik verbleef daar tussen de drank- en drugsverslaafden, geen handige plek voor iemand met PTSS, ik ging me er alleen maar slechter voelen.’’

Via via vond hij de zeecontainer. Niet ideaal maar prima als tijdelijke oplossing en de eigenaar vond het goed. Douchen kon hij bij een vriendin, eten kreeg hij van het Leger des Heils en de politie bracht hem soms koffie en een broodje. De situatie duurde uiteindelijk drie jaar.

De gemeente Eindhoven gedoogde het, tot er een artikel over hem in het Eindhovens Dagblad verscheen. ,,Toen stonden ze opeens op de stoep om te zeggen dat ik er uit moest.’’ De veteraan heeft geen goed woord over voor de Brabantse gemeente, die hij mede verantwoordelijk houdt voor zijn dakloosheid. ,,Ze boden me een tokkiehuis aan en een onbewoonbaar verklaarde woning, die ik uiteraard geweigerd heb.’’ Hij verbleef na het containeravontuur op een Zeeuwse camping en maandenlang in zijn auto, toen een kennis hem tipte over de zorgboerderij in Friesland.

Een blik op de site maakte Blommers meteen enthousiast. ,,Ik was nooit in Friesland geweest, maar heb altijd een zwak gehad voor deze provincie. Vanwege de taal, de meren, het weidse.’’ Het eerste telefonische contact met eigenaar Tom Jagersma voelde ook goed en na de ‘intake’ (,,vier en half uur met de trein’’) was het duidelijk: dit werd zijn nieuwe adres.

Voor hobbyboer Jagersma, die in augustus 2019 begon met dagbesteding, was de Brabander zijn tweede cliënt die ook op het terrein woont. De begeleiding wordt betaald vanuit het persoonsgebonden budget van de veteraan.

Maandag is het schoffeldag, dan schoffel ik het hele terrein

Na ruim drie maanden heeft Blommers, die leeft van een WAO-uitkering, zijn ritme gevonden. Zijn taak is het onderhoud van het voedselbos dat Jagersma aan het aanleggen is. Van maandag tot en met vrijdag werkt hij hier, samen met zijn hulphond Goeike waarvan hij onafscheidelijk is. ,,Distels en bramen eruit trekken. En maandag is het schoffeldag, dan schoffel ik het hele terrein. In het begin deed ik daar een hele dag over, nu een halve.’’

Heerlijk vindt hij het, fysiek bezig zijn. ,,Ik doe het graag en merk dat het goed voor me is. Ik kom hier tot rust en ben mentaal en fysiek aan het herstellen. In het weekend kijk ik alweer uit naar maandag. Deze plek is mijn redding, ik was kapot in Eindhoven. Hier kan ik een winkel binnen zonder mijn hond, dat kon daar echt niet.’’

Eén keer had hij een kleine terugval. ,,Ik kreeg een huilbui, vertoonde vluchtgedrag. Ik nam wat te veel hooi op de vork, wilde alleen maar werken.’’ Nu stopt hij om 15.30 uur en geniet hij na de arbeid met een biertje van de geluiden van de natuur. ,,Ik hoor hier geen auto’s, niks. Alleen maar koeien en krekels. Dan heb je geen prozac of oxazepam nodig.’’

Hier is iedereen wel zo sociaal en geduldig, dat is heel fijn

Hij voelt zich thuis in de Friese Wouden. ,,In Brabant is iedereen ontevreden en opgefokt. Hier is iedereen wel zo sociaal en geduldig, dat is heel fijn. Ik wil graag Fries leren en kan het al een beetje verstaan. Maar als de caissière in Zwaagwesteinde hoort dat ik Nederlands spreek, schakelt ze direct over. Dat vind ik zó netjes. Ik mag ze wel, die Friezen.’’

De veteraan weet nu al dat hij nooit meer weg wil uit Friesland. ,,Twee weken geleden ging ik een vriendin ophalen uit Eindhoven. Toen ik de stad in reed, kwam alle boosheid van jaren weer terug. En al die drukte en prikkels...’’

Dat het vandaag officieel landelijke veteranendag is, zegt Blommers weinig. ,,Ik ben nooit naar die bijeenkomsten geweest. Dan komt alles wat ik in Libanon heb meegemaakt weer boven, en daar kan ik niet tegen.’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct