Installatie van Felipe van Laar.  FOTO HOGE NOORDEN/JAAP SCHAAF

Zoektocht naar bouwen in kleine binnenruimte

Installatie van Felipe van Laar. FOTO HOGE NOORDEN/JAAP SCHAAF

In het maken van meubels of ontwerpen van gebouwen liep Felipe van Laar tegen grenzen aan. VHDG gaf hem de kans te onderzoeken wat hij in een expositieruimte kan doen.

Vijf weken mocht Felipe van Laar verblijven in Leeuwarden. In de residency, die onderdeel is van kunstinitiatief VHDG (VoorHeen De Gemeente). Van Laar werkte tot nu toe vooral in de buitenruimte, maar onderzocht in deze periode wat hij in een tentoonstellingsruimte zou kunnen doen.

Van Laar studeerde bouwkunde en werkte enige tijd bij een architectenbureau. ,,De architectuur draait me te veel om regelgeving en politiek’’, vindt hij. Hij kan het zich best voorstellen dat mensen die route interessant vinden om te zien waar ze uitkomen, maar voor hem bleef er dan weinig van zijn oorspronkelijke plan overeind. Te veel compromis.

Duidelijk kader

Hij besloot daarom meubels te maken. ,,Dan vallen veel partijen weg.’’ Dat gaf lucht, maar nog niet alle vrijheid. ,,Een meubel moet toch een functie hebben. Dat heeft een duidelijk kader.’’ En hoewel hij nu nog meubels maakt, zocht hij daarnaast naar de mogelijkheid voor het maken van vrij werk.

Hij wendde zich tot festivals. FestiValderAa in Schipborg bood hem de gelegenheid iets te bouwen. Tegen een heuvel construeerde hij een stellage, die het midden hield tussen een steiger en een complexe trap. Bij LAB Kalkhorst in Duitsland bouwde hij een permanente constructie, opnieuw een stellage met een open uitstraling. En bij Hongerige Wolf verrees een soort amfitheater, half rond en half af.

,,Ik houd van iets in opbouw, iets wat nog niet af is. Ook meubels vind ik mooi als de lijmklemmen er nog aan zitten. Dan zie je nog het maakproces. Dat heeft iets mysterieus en het geeft ook de zoektocht weer.’’ Van Laar laat een andere installatie zien, waarin hij een grote bol in een steiger heeft gevat. ,,Het gaat er ook om iets te willen controleren, bevatten.’’ Het geheel kan zich zowel in de opbouw- als in de afbraakfase bevinden.

Gebrek aan ruimte

In de expositieruimte H47, waar hij het resultaat van zijn Leeuwarder zoektocht laat zien, was hij beperkt door de omvang van de ruimte. ,,Buiten is de architectonische schaal interessant, maar daar heb je te maken met wind en de omvang. Ga je te groot, dan heb je hulp nodig. Dat maakt het minder flexibel.’’

De kleinere binnenruimte gaf in die zin meer vrijheid. Waar hij met grotere installaties (en bij meubels) van tevoren alles tekent, kon hij binnen andersom werken. ,,Ik kon makkelijker een doorstart maken. Beginnen met opbouwen en weer afbreken.’’ Hij maakte een rond element dat hij te gesloten vond, zaagde dat in tweeën en smeerde delen in met stuc. ,,De elementen heb ik daarna in de computer gezet en daar weer wat mee bedacht.’’

Van zijn vijf weken besteedde hij er bovendien twee aan het experimenteren met schilderen. ,,Dat was nieuw voor me. ,,Bij werk in 3D ‘onderhandel’ je met het materiaal en de natuurkundige wetten. In 2D kun je met een aantal lijnen de wereld die je creëert veranderen van schaal’’, zegt hij.

Hoe zijn schilderijen en sculpturen ‘zich tot elkaar verhouden’, wil hij verder onderzoeken. Tot twee dagen voor de opening twijfelde hij nog of hij zijn schilderij zou tonen. ,,Het laat wel het experiment zien...’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct