Pepijn Hofstede

Waarom zwemmen met Maarten van der Weijden? Drie mensen over hun motivatie

Pepijn Hofstede

Ruim 1500 zwemmers begeleiden Maarten van der Weijden op 18, 19 en 20 augustus tijdens zijn Elfstedenzwemtocht . In alle elf steden doen ervaren en minder ervaren zwemmers een paar honderd meter tot enkele kilometers mee. Wie zijn ze en wat drijft hen?

loading

'Verder onderzoek is zó belangrijk'

Madelon Sieberichs duikt in Harlingen in het water. De 52-jarige moeder en echtgenote uit Amersfoort verwacht zonder al te veel problemen 2 kilometer met Van der Weijden en gevolg te kunnen afleggen. De geoefend recreatiezwemster is vooral beducht voor de vele prikkelingen om haar heen. En buitenwater is natuurlijk lastiger zwemmen dan de standaard veertig baantjes van 50 meter die ze regelmatig trekt in het zwembad.

De prikkelingen zijn een gevolg van medicatie en stress. Zo’n drie jaar geleden werd uitgezaaide borstkanker geconstateerd bij de voormalig medewerkster van de peutervoorschool met anderstalige kinderen. Het werk heeft ze door haar ziekte moeten opgeven. ,,Je wereld staat echt op zijn kop.’’ Een zwaar traject van behandelingen en operaties volgde, maar het leven van Madelon is voorgoed veranderd.

,,Ik ben gelukkig nu gezond en ze houden mij goed in de gaten.’’ Wel kan ze haar geliefde hobby dansen niet meer uitoefen en autorijden is ook niet meer mogelijk door een neurologische reactie van de medicatie in haar linkerbeen en het gebrek aan focus. ,,Volgend jaar hoop ik met mijn man en onze kinderen ons 25-jarig huwelijksfeest te kunnen vieren.’’

Haar eigen situatie is niet de belangrijkste reden waarom Madelon aan het zwemevenement meedoet. Voor vriendin Lotte, die ze zo’n vijftien jaar geleden op het schoolplein ontmoette, is er op dit moment nog geen hoop op genezing. Rond dezelfde tijd dat Madelon ziek werd, openbaarde zich bij Lotte de ziekte van Waldenström. Hiervoor is nog geen behandeling mogelijk. ,,Het is zo belangrijk dat er verder onderzoek wordt gedaan. Zowel om te kijken of genezing mogelijk is en om te zorgen dat de kwaliteit van het leven acceptabel blijft.’’

Met Lotte spot Madelon in het bos al jaren roodborstjes. Het vogeltje staat symbool voor hoop. ,,Inmiddels doen veel andere vrienden mee. Die sturen dan een fotootje op.’’

Zwemplaats Harlingen is niet helemaal toevallig gekozen. ,,Het is een leuke plaats. We kennen het vooral van de boot naar Terschelling.’’

loading

'Zijn verhaal pakt en inspireert'

Ze is reislustig en mag zichzelf graag testen in een bijzondere, sportieve uitdaging. En als daar dan ook nog een sponsoractie aan verbonden is, is de 30-jarige Leonie Dingemans uit Amersfoort buitengewoon geïnteresseerd. ,,Maar fietsen en hardlopen vind ik verschrikkelijk.’’

Met zwager en stadgenoot Jacco (39) zwemt ze mee in vier steden. ,,Ik heb jarenlang aan synchroonzwemmen gedaan, dus zwemmen dat kan ik.’’ Door een ongelukje heeft ze de afgelopen maanden echter nauwelijks kunnen trainen.

Leonie volgde Van der Weijden al met de Olympische Spelen. ,,Naast zijn geweldige sportieve prestatie is zijn verhaal over zijn verleden pakkend en inspirerend.’’Dat ze nu door deelname een steentje kan bijdragen aan kankeronderzoek vindt ze fijn. Echt behept met het elfstedenvirus is Leonie niet. Bij de laatste Tocht der Tochten, 4 januari 1997, werd ze negen jaar. ,,In bed bij mijn moeder heb ik toen naar in het donker schaatsende mensen gekeken.’’

loading

'Voor Sascha, zo’n sprankelende vrouw'

Met een lijf vol adrenaline en emotie zwemt Pepijn Hofstede 2 kilometer in Leeuwarden. Gewoonlijk geen probleem voor de voormalige wedstrijdzwemmer uit de provinciehoofdstad, maar ditmaal zal het anders zijn. Op 24 april dit jaar overleed zijn echtgenote Sascha. Slechts 43 jaar jong. Ze liet Pepijn (44) en drie jonge kinderen (8, 10 en 12 jaar) achter.

Nog geen vier jaar geleden leek het geluk niet op te kunnen voor het stel. Pepijn en Sascha traden begin 2014 in het huwelijk. In het najaar kondigde het ontij zich aan. ,,Sascha voelde een knobbeltje in haar borst.’’ Artsenbezoek en therapie voor de behandeling van de bij Sascha geconstateerde borstkanker volgden. Met een goed gevoel gingen ze de zomer van 2016 in. ,,Met heel veel plezier, we dachten echt dat de kanker weg was. Ze zou aan het einde van het jaar nog een reconstructie laten uitvoeren.’’

Bij de afronding daarvan constateerde de arts een vlekje. ,,Ze had al een nieuwe borst en alleen de tepel moest nog, als kers op de taart. Met de vlek was ook de kanker terug. We hebben alle beslissingen met zijn tweeën genomen, hadden het idee om nog vijf of misschien wel acht jaar samen te kunnen zijn. We wilden dingen gaan doen, gaan leven, niet vluchten. Dat is ons ook goed gelukt. We hebben zo intens geleefd. Waren ook niet constant bezig met ‘dit is de laatste keer’. Ook de kinderen beseften dat hun moeder spoedig zou komen te overlijden.’’

Na de voorjaarsvakantie, kort na het afscheid van Sascha, hervatte Pepijn zijn werk als manager bij de GGZ. Twee weken geleden hielp hij mee tijdens de laatste schooldag van zijn kinderen. Nu zijn ze met z’n vieren op vakantie, naar de camping in Frankrijk waar ze voorheen met zijn vijven kwamen. ,,De confrontatie is hard, maar ik moet hem aangaan.’’

Tijdens haar ziekbed deed Sascha mee aan onderzoeken waarvan ze wist dat die haar niet meer konden helpen, maar anderen later mogelijk wel. Op haar crematie wilde ze in plaats van bloemen een bijdrage voor het KWF. Pepijn heeft voor zijn sponsoractie inmiddels ruim 5000 euro ingezameld. ,,De kinderen vinden het geweldig dat de sponsoractie zo veel geld oplevert. ‘Dat heeft mama goed gedaan’, zeggen ze dan.’’

Pepijn gunt zijn verdriet voorlopig weinig ruimte. ,,Ik geloof in het idee dat uit iets slechts ook iets moois kan komen. Sacha en ik hebben samen met onze kinderen een geweldige tijd gehad. Ik voel mij echt de grootste geluksvogel die er bestaat. Nog vaak sturen mensen herinneringen op aan Sascha. Daarin komt steeds naar voren wat een prachtige, sprankelende vrouw ze was. Daar was ik dan wel mee getrouwd, denk ik dan. Helaas heeft het alleen niet langer mogen duren.’’

menu