Een gesloten drugspand. FOTO ANTON KAPPERS

Waarom de huurbaas liever eigen rechter speelt bij sluiting van drugspand

Een gesloten drugspand. FOTO ANTON KAPPERS

De gedwongen sluiting van drugspanden heeft een ongewenste bijeffect. Verhuurders nemen liever zelf het heft in handen, omdat sluiting hen geld kost.

Burgemeester Ferd Crone van Leeuwarden liet afgelopen vrijdag zijn twaalfde drugspand van dit jaar sluiten. De scheidend burgervader geldt in Friesland als koploper bij het toepassen van de zogenaamde Wet van Damocles. Die daadkracht is niet geheel onomstreden. Hoogleraar algemene rechtswetenschap Jan Brouwer van de Rijksuniversiteit Groningen zegt dat het robuuste burgemeestersoptreden tegen drugspanden uit de hand is gelopen.

Lees ook: Crone sluit drugspand aan Hazelaarstraat in Leeuwarden: nummer 12

De dwangmaatregel kan ook juist een verstoring van de rechtsorder in de hand werken, zo bleek dinsdag bij een kort geding voor de Leeuwarder rechtbank. ,,Als ik de politie op een wietplantage attendeer, dan gaat mijn pand zes maanden dicht’’, zegt de Leeuwarder huurbaas Harm Kruize. ,,Dat scheelt me minimaal vijftien- tot twintigduizend euro. Dus dat doe je dan liever niet, dat snapt toch iedereen. Waar gaat dit allemaal over?’’

Meestal onopgemerkt, maar niet altijd

Kruize exploiteert zo’n 150 huurwoningen. Hij vertelt dat veel van zijn collega-verhuurders er liever zelf voor zorgen dat een wietkwekerij verdwijnt. Zonder tussenkomst van de politie, burgemeester of rechter zorgen de huurbazen dat de desbetreffende huurder vertrekt. Dat blijft meestal onopgemerkt, maar niet altijd.

Lees ook: Steeds meer drugspanden gesloten, maar effect nooit onderzocht

Kruize is nu door een voormalige huurder voor de rechter gesleept. Die kwam op 28 juni, na een vakantie van tien dagen, thuis en ontdekte dat zijn huurhuis in de Leeuwarder Camperstraat plotseling andere bewoners had gekregen. Zijn inboedel stond deels nog in de woning. Andere meubels lagen kapotgeslagen op straat.

Zakken aarde in de gang

De man mist onder meer een keyboard, een wasmachine, een koelkast, een magnetron en een televisie, zegt advocaat Mounia Bouasrar. Haar cliënt, vader van twee kinderen, ontkent stellig dat hij wiet heeft gekweekt. Vanwege lymfeklierkanker was de man maandenlang opgenomen in het UMC in Utrecht. In die periode paste een vriend op de woning.

Toen hij uit het ziekenhuis ontslagen was, stonden er allemaal zakken aarde in de gang. Van die vriend, aldus de huurder. De politie kwam na tips het woonhuis doorzoeken. De agenten hebben niks aangetroffen, stelt Bouasrar. Huurbaas Kruize was er na dat politieoptreden niet geruster op geworden. ,,Ik kreeg van buurtbewoners allerlei zorgelijke berichten. De ramen waren dichtgeplakt en ik kreeg signalen dat er hennep werd geteeld.’’

Kweekattributen

Dus Kruizes medewerkers drongen naar binnen. Zijn raadsman Jan Diederik Nijenhuis toont foto’s waarop allerlei kweekattributen te zien zijn. ,,Dat is mijn huis niet’’, zegt de huurder. Hij bekent wel dat er een huurachterstand van 2800 euro is. ,,Dat huis is eigenlijk onbewoonbaar, ik had pannen in de keuken staan om de lekkages op te vangen, maar ik moest er wel zevenhonderd euro huur per maand voor betalen.’’ Kruize: ,,Dan moet je er niet gaan wonen.’’ Dat de huurder niet zonder gerechtelijke uitspraak uitgezet mag worden, staat vast. Rechter Wanner Los oordeelt over twee weken over zijn eis tot schadevergoeding.

Ordeherstel

Volgens hoogleraar Brouwer leidt het sluiten van drugspanden vaker tot misstanden. In het blad Binnenlands Bestuur noemt hij het voorbeeld van een zaak in Venlo, waarbij een moeder met kleinkind, een psychisch labiele dochter en een hoogzwangere dochter op straat werden gezet, nadat een schoonzoon met een flesje GHB in het huis werd aangetroffen. Eigenlijk is zo’n gedwongen woningsluiting bedoeld om de orde te herstellen. ,,Maar de maatregel wordt vaak ingezet als strafsanctie in de hoop dat er een afschrikkend effect van uitgaat’’, weet Brouwer. ,,Een burgemeester zal zoiets nooit toegeven, maar in feite gaat hij of zij gewoon op de stoel van de strafrechter zitten. Burgemeesters lijken zich daarbij steeds meer te richten tegen de aanwezigheid van drugs en niet de handel.’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct