Henny Brouwer in de Franciscusbasiliek: ,,Ik dacht: ja, wat is er nog wat me tegenhoudt?’’ FOTO LC/WIM SCHRIJVER

Waarom Henny Brouwer haar baan bij de Jumbo opzegt en voor het klooster kiest

Henny Brouwer in de Franciscusbasiliek: ,,Ik dacht: ja, wat is er nog wat me tegenhoudt?’’ FOTO LC/WIM SCHRIJVER

Henny Brouwer uit Bolsward gaat het klooster in. Op 10 oktober begint ze bij de zusters clarissen in Megen als postulant.

Mensen met een kloosterroeping zijn zeldzaam geworden. Wie denkt dat het wereldvreemde muurbloempjes zijn, kent Henny Brouwer (33) uit Bolsward niet. De tot voor kort versmanager van de Jumbo is een moderne, jonge vrouw die midden in het leven staat. Een leven dat ze verruilt voor het klooster.

Henny is acoliet in de Sint Franciscusbasiliek en voorzitter van de locatie Bolsward in de Zalige Titus Brandsmaparochie. ,,Het geloof is de rode draad in mijn leven.’’ Van jongs af aan gaat ze trouw naar de kerk. ,,Na mijn eerste communie was ik al snel misdienaar. Het was altijd een feestje om naar de kerk te gaan. In mijn herinnering althans.’’

Bezoek aan Taizé

Maar een toekomst als religieuze heeft ze lang niet serieus overwogen. De eerste keer dat ze dacht ‘zo’n leven lijkt me ook wel wat’, was toen ze als tiener het Franse klooster Taizé bezocht. Ze kon zich echter niet voorstellen dat ze alles zou achterlaten. ,,Intussen altijd wel wetend dat de supermarkt niet mijn eindstation was. Maar ik had geen idee wat dan wel.’’

En toen kwam die vraag van Hella van der Wijst, die voor het tv-programma Geloof en een hoop liefde Henny interviewde als een van de organisatoren van de processie in Bolsward op 17 mei 2015, het feest van Maria van Sevenwouden, het middeleeuwse genadebeeld in de basiliek. Henny vertelde dat ze zich geen leven zonder geloof kon voorstellen. ,,Toen vroeg zij: maar waarom ben je dan hier en niet in een klooster?’’

Henny reageerde lacherig, maar de vraag liet haar niet meer los. Toen ze er een paar maanden later met de pastoor over sprak, ,,merkte ik dat er een sluis van gevoelens openging, dat het er mocht zijn’’. Op zijn advies stelde ze een top 3 van kloosters op waar ze eens een kijkje zou nemen.

Drie eeuwen oud klooster

Op nummer 1 kwam het drie eeuwen oude clarissenklooster St. Josephsberg in Megen. ,,Waarom? Ik heb geen idee’’, zegt ze. ,,Ik ben daar geweest en ook in een paar andere kloosters. Ook tijdens ‘meeleefdagen’, zodat je niet als gast aan de andere kant moet gissen wat ze allemaal doen, maar echt kunt proeven wat er gebeurt.’’

In Megen leiden de zusters een contemplatief leven achter de muren en ze voorzien in hun onderhoud met een hostiebakkerij. ,,Het bijzondere was dat ik de eerste keer in Megen voor de deur stond en nog niet had aangebeld en dacht: ik kom hier nog eens een keer met mijn hele hebben en houwen.’’

,,Ik voelde me daar direct heel erg bijzonder thuis. Ja, wat maakt dat dan? Het is een soort thuiskomen.’’ Ze ging geregeld terug en besloot vorig jaar zomer om in Megen vier weken achtereen mee te draaien. ,,Ik wilde weten: wat doet het met me als ik er langer blijf?’’

Levendige gemeenschap

De maand vloog voorbij, ze was op haar plek tussen de zeventien zusters, van 30 tot 90 jaar. ,,Het is een levendige gemeenschap met een goede sfeer. ,,De eerste dag kreeg ik te horen: je moet goed slapen, goed eten en veel lachen. We hadden ontzettend veel lol en gezelligheid. Ik keek elke zondagavond met de abdis Studio Voetbal . Heerlijk, zij was voor Groningen en ik voor Heerenveen.’’

Het waren maanden van ,,het uitzuiveren van mijn roeping, wat wil God van mij?’’ en loslaten. Het was ,,een heel proces’’. Wanneer zet je de stap? Je groeit er naar toe en dat moment van zeker weten komt vanzelf, werd haar gezegd. Dat was ook zo. Dit voorjaar fietste ze na het werk naar huis toe. ,,Ik reed door de weilanden en opeens dacht ik: ja, wat is er nog wat me tegenhoudt? Eigenlijk helemaal niks. Ik ben met een smile van oor tot oor naar huis gefietst. De keus is gemaakt en dat geeft heel veel rust.’’

In een klooster kom je niet zo maar. Henny onderging een psychologisch onderzoek van drie dagen. En de gemeenschap moest met haar komst instemmen. Twee jaar na de processie, juist weer op het feest van Maria van Sevenwouden, kreeg ze bericht uit Megen. Ze was welkom. ,,Heel bijzonder dat op dat feest mijn zoektocht begon en ook werd voltooid.’’

Tijd van ingroeien

Op 10 oktober wordt ze als postulant in de gemeenschap opgenomen. Het postulantschap is een tijd van ingroeien. ,,Je kunt ontdekken of het echt jouw weg is. De sleutel zit aan mijn kant, als ik iets heb van ‘ik word er niet vrolijk van’, dan kan ik weg.’’ Na een jaar is er het keuzemoment, wordt ze ingekleed, krijgt ze het habijt en wordt ze voor twee jaar novice.

Henny heeft haar huis verkocht, net als het leeuwendeel van haar spullen. Wat persoonlijke dingen staan bij haar vader op zolder en ze neemt een paar meubels mee om haar kamer in Megen in te richten, net als haar fietsen en laptop. ,,Ja hoor, er is internet en ik kan ook gewoon naar huis als dat nodig is.’’ Dat moest ze vaak uitleggen. Ook in de familiekring. ,,Mijn oma dacht: die verdwijnt achter de tralies en zie ik nooit meer. Maar die tijd is voorbij. Ze kunnen me mailen, bellen en opzoeken. Dat maakt het minder moeilijk. Vroeger moest je je familie achterlaten, nu krijg ik er een familie bij.’’

,,Er zijn momenten dat het naderende afscheid iets met me doet, maar dat hoort erbij. Als het niet zo zou zijn, zou het niet kloppen.’’ Bedachtzaam: ,,Het is roeping, anders doe je dit niet.’’ Maar ze ervaart het ook als een cadeau, dat ze haar weg kon zoeken en ook gevonden heeft. Ze kijkt in verwondering achterom. ,,Ik had eerst ook niet gedacht dat ik het in het klooster zou vinden.’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct