Achter aangespoelde colablikjes op het strand zie je het gebeuren: het zand hoopt zich erachter op. Als dat een heuveltje opwerpt, dan groet er door een meterslang duinkarkas toch een duin?

Met dat idee zijn landschapsarchitecten Jorrit Noordhuizen van Nohnik en Inge Kersten van H+N+S aan de slag gegaan. Half juli zetten ze hun houten karkas neer op het Noordzeestrand van Vlieland.

Vijf jaar geleden ontwierpen ze de installatie als afstudeerproject. Het karkas was toen ontwikkeld met in het achterhoofd de ruwe duinkust van North Carolina in de Verenigde Staten. Daar ligt het stedelijk gebied direct aan de kust. Nieuwe duinen zouden dat gebied kunnen beschermen. ,,We hebben het ontwerp in een windtunnel getoetst en het werkte’’, zegt Noordhuizen.

Nu mogen de architecten hun stellage op Vlieland uitproberen. Komende zomer zetten ze het bouwwerk van 60 of 90 meter lang neer op het strand naast de opgang naar het Reddingbootpad. Hier hebben wind en zee vrij spel en is het rustig. ,,Er is ruimte om het experiment uit te voeren zonder de natuur te verstoren’’, laat Kersten weten.

Vurenhout

Noordhuizen: ,,Per meter zitten er acht elementen met dus 10 tot 12 centimeter ertussen.’’ Die elementen zijn niets anders dan houten latten: 2 van 1 meter lang en 2 van 2 meter lang. Met houten pennen steken de architecten het vurenhout aan elkaar. De scharnieren zorgen ervoor dat de onderdelen versteld kunnen worden, aangepast aan de ondergrond waar ze worden opgesteld. ,,De vorm lijkt op die van een honingraat of een vlieger.’’

Het duinkarkas wordt verdeeld in 3 delen van gelijke lengte. ,,Alle drie komen onder een andere hoek ten opzichte van de waterlijn te staan. Zo kunnen we zien op welke manier het meest zand wordt gevangen.’’

Architecten Kersten en Noordhuizen trekken vier maanden uit voor het experiment dat half juli begint. Het karkas of skelet bij het Reddingbootpad ligt op de grens van de Kroonpolders en de Vliehors.

Oplossing?

Rijkswaterstaat werkt mee aan de opstelling, maar ziet niet direct de toegevoegde waarde, laat Jan Roelof Witting, beheerder op Vlieland en Terschelling weten. ,,Het probleem waarvoor dit project de oplossing biedt, bestaat nog niet’’, stelt hij.

Rijkswaterstaat is het vooral om de primaire waterkering te doen. Die wordt in veel gevallen op de eilanden door duinen gevormd. ,,We willen dat die duinen met de waterspiegel meegroeien en dat vraagt juist om zand. Plaats je er iets voor dat dit zand weghaalt, dan schiet dat voor ons het doel voorbij.’’

Op plekken waar het zogenaamde dynamisch kustbeheer wordt gehanteerd, zou het karkas wel kunnen helpen hinderlijke zandverstuiving tegen te gaan, denkt Witting. ,,Ook dat speelt nu nergens. Maar in dit gebied weet je nooit helemaal zeker wat er gebeurt.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Friesland
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct