Tink om ’e trein waren generaties gevleugelde woorden op de boerderij van de Sijtsma’s aan de Harlinger Oude Trekweg als iemand het erf verliet.

Het is maandagochtend 27 maart. De drukke tijd voor Hendrik Sijtsma en zijn gezin is aangebroken: het is lammertijd. Bovendien brengen vele groepen kinderen van haast alle Harlinger basisscholen bezoekjes aan de boerderij in lentesfeer. Onderwijl gaat de zorg voor de honderden schapen en 140 stuks rundvee gewoon door.

Het uitje is haast voorbij als Sijtsma kuil haalt op het erf. Hij staat met de rug naar de spoorwegovergang toe die sinds 1863 al grenst aan de boerenplaats. Iedereen die vertrekt, wordt gewaarschuwd. ,,Tink om ’e trein. Dat sizze wy altyd’’, zegt Sijtsma.

Maar een knal klinkt. Op dat moment komt de trein uit de richting Harlingen in botsing met de auto van de 31-jarige Jelle Bakker uit Harlingen, waarin ook zijn 3-jarig zoontje Mees zit. Zij verliezen hun leven op de overgang.

Gesprekken over nieuwe uitgang

Die kruising wilde al lang niemand meer. Spoorwegbeheerder Prorail en Sijtsma waren al geruime tijd in gesprek om een nieuwe uitgang vanaf de boerderij voor elkaar te krijgen en de overgang zou daarmee overbodig zijn.

In februari raakte een vrouw nog gewond na een aanrijding met de trein. Erna werden die gesprekken gauw concreter en deze zomer stond het werk gepland.

Het drama in de prille lente versnelde dat werk. Geld speelde geen rol, zei Proraildirecteur Pier Eringa diezelfde dag. Het werd nu mogelijk dat Sijtsma de opdrachtgever werd van de klus. Er moest een betonweg door zijn land worden gemaakt en over de Achlumervaart moest een brug komen die geschikt zou zijn voor zwaar landbouwverkeer.

,,Trochdat ik it foar it sizzen krige, koe ik lokale minsken oan it wurk sette’’, zegt hij. Dat vond hij belangrijk. ,,Dy jonges hiene der ek gefoel by. Sy soenen dy middei fan it ûngemak noch by my oan it wurk. Dy hawwe it ek mei belibbe. It is dan moai dat je soks dwaan kinne, in dyk en in brêge bouwe.’’

Mees' naam in brug gelast

Dat ze dat met gevoel doen, blijkt wel uit het feit dat ze Mees’ naam in de stalen damwand onder de brug hebben gelast. Niemand die het ziet, want de naam zit aan de binnenkant. ,,Mar dat seit wol wat.’’

Sijtsma is blij dat het werk haast klaar is. Het beton op het weggetje wordt deze week gestort en dat moet drie weken uitharden. Hij verwacht dat Prorail begin september de overgang in de Oude Trekweg definitief verwijdert.

Het ongeluk heeft hem behoorlijk beziggehouden. ,,Yn’t foarste plak wol ik sizze dat myn fertriet neat is yn fergeliking mei dat fan de neibesteanden. It liket my net dat jo dat ea goed ferwurkje kinne.’’

Tot ruim een maand na het ongeval hoorde hij elke trein die langskwam: dit zijn er tientallen per dag. ,,Dêr is dy trein wer, tocht ik dan. Normaal fernimst net iens dat hy der rydt.’’

Sijtsma: 'Ik hie romte om nei te tinken'

De vraag hoe dit nou kon gebeuren, kwelde hem langer dan die ene maand. ,,Gelokkich kin ik in part fan it wurk rûtinematich dwaan. Ik hie romte om oer alles nei te tinken en dat wat der bard is te ferwurkjen. Dat moatst ek dwaan. Fuortstopje helpt net. Dat begûn moarns al mei it melken. Dat kostet oardel oere, koe ik neitinke.’’

Verder hielpen de talloze kaartjes en brieven van mensen die hij soms niet eens kende.

Tot twaalf jaar geleden was de overgang slechts met een andreaskruis beveiligd. ,,Dat wie wol gefaarlik. Op presys deselde dei yn 1999 ried der in frou op in brommer tsjin de trein. De situaasje twong minsken wol goed nei te tinken by it oerstekken.’’ Hij kent verhalen van melkrijders die met mist net zo lang bleven wachten voor de overgang totdat de trein gepasseerd was.

Trein vergeten

De familie was blij dat er destijds waarschuwingslampen werden geplaatst. Als er geen trein aankwam en het veilig is om over te steken, knippert wit licht. Anders rood.

,,Mar it liket derop dat it miskien feiliger wurden is, mar ûnfeiliger ûnderfûn wurdt. Minsken binne sokke oergongen ek net mear wend. Yn it ferkear wurdt al safolle regele. Net datst net neitinke moatst, mar bygelyks in krusing is no in rotonde. Dat is makliker.’’

Over zulke vragen hoeft Sijtsma zich niet meer te buigen. De weg is er, de overgang gaat dicht en makkelijker dan ooit kan hij bij zijn vee komen dankzij de weg. De trein blijft rijden, maar die kunnen de Sijtsma’s vergeten.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Friesland
Treinbotsing Harlingen
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct