Tijdens ‘April op stil’ - 31 maart tot 16 april - leggen deelnemers hun mobiel tweeënhalve week aan de kant. Voor wie dat te ver vindt gaan, is er een alternatief: ‘Stil wanneer ik wil’. Vier studenten vertellen over hun relatie met de smartphone.

‘Dat kan mijn kind later echt vergeten’

loading

Rosa Van de Vliet (18) uit Drachten: ,,Een jaar of vier, vijf geleden toen ik op de middelbare school zat, heb ik een keer geprobeerd om het veertig dagen vol te houden zonder telefoon. Dat werden er twintig. Maar toch, toen heb ik wel ervaren hoeveel rust dit geeft, hoeveel tijd ik overhield en hoeveel hoofdpijn een telefoon eigenlijk geeft. Toen deed ik het in m’n eentje, nu met een hele groep. Dat is leuker en het maakt het makkelijker.’’

,,Mijn eerste telefoon kreeg ik op mijn twaalfde verjaardag. Ik zat nog in groep acht. Toen deed ik er eigenlijk niks mee. Niemand deed dat. Nu krijgen kinderen op de basisschool steeds eerder een telefoon. Vreselijk. Dat kan mijn kind later echt vergeten. Eenmaal op de middelbare school werd ik meteen afhankelijk van mijn mobiel. Niet alleen vanwege roosters en agenda’s, maar ook omdat je erbij wilde horen. Dus je ging ook op Instagram, Snapchat en WhatsApp.’’

,,Zonder mijn smartphone denk ik dat ik mijn vriend heel erg ga missen. Omdat wij heel veel appen. We kunnen de komende tweeënhalve week natuurlijk wel bellen met de Nokia die ik heb gekregen. Verder verwacht ik dat ik ineens veel meer tijd heb. En meer concentratie. Nu pak ik snel mijn mobiel als ik ergens geen zin in heb. Denk wel dat ik een paar keer bij mij moeder zal zitten klagen: wat heb ik gedaan? Of iemand ga bellen: help, ik heb contact nodig.’’

,,Ik hoop dat ik straks, na afloop, veel minder op mijn telefoon ga zitten. Dat doe ik nu veel te veel, tussen de vier en zeven uur per dag. Ik heb zo’n leuke app die dit bijhoudt. Ik confronteer mezelf er dagelijks mee. Eerst zat ik op gemiddeld zeven tot acht uur. Dus ik ben al aan het minderen. Maar nog steeds is het echt niet normaal en zit ik een beetje mijn tijd te verspillen op Insta, Youtube en Whatsapp. Dat is ook wat ik het ergste vind: op m’n mobiel zitten, gewoon omdat ik me verveel.’’

‘Ik mis niks nu alles eraf is’

Een 22-jarige student uit Boazum: ,,Een paar weken geleden heb ik Instagram, Facebook en Snapchat van mijn telefoon verwijderd. Ik zat niet lekker in mijn vel. Op social media zag ik alleen maar mooie en vrolijke plaatjes, want dat is wat iedereen erop zet, en ik dacht: Wat heeft iedereen het eigenlijk ook leuk en ik voel me zo depressief. Ik mis niks nu alles eraf is. Eigenlijk vind ik het heerlijk. Pinterest heb ik gehouden. Dat is niet zo dwingend. En Whatsapp zit er ook nog op.’’

,,Ik merk nog wel dat ik vaak op mijn telefoon zit om te checken of ik een berichtje heb gekregen. Hoe vaak? Geen idee. Waarschijnlijk veel vaker dan ik zelf in de gaten heb. Twintig keer per dag ofzo. Dan doe ik gewoon even het beeldscherm aan. Meestal zijn er geen berichtjes. Het is een soort geruststelling. Zie je wel, je hebt niks en je mist niks.’’

,,Ik ergerde me altijd al een telefoongebruikers. In de trein naar school zegt niemand ‘hoi’ omdat iedereen op z’n telefoon zit. Mensen in de stad lopen tegen je op omdat ze afgeleid zijn door hun mobiel. Bij vrienden stoort het me ook als er eentje op z’n telefoon zit. In de brugklas, toen ik dertien was, kreeg ik m’n eerste: een klaptelefoon van Samsung. Die was bedoeld om mee te bellen als ik een lekke band had. Toen ik Twitter op m’n telefoon kreeg zat ik tot twee uur ‘s nachts te twitteren. Dat doe ik nu helemaal niet meer.’’

,,Mijn telefoon helemaal wegleggen zie ik niet zitten. Ik kan Whatsapp gewoon echt niet missen. Ik wil niet zonder mijn groepsapps, mijn familieapps. Het beangstigt mij om hier zonder te zitten, voor mij voelt dat niet normaal. Dus ik ben straks ‘stil wanneer ik wil’. ‘s Ochtends mag ik tien minuten op Pinterest en Whatsapp en ‘s avonds nog een uurtje. En overdag laat ik als ik de deur uitga mijn smartphone thuis. Ik neem wel een Nokia mee, want ik wil wel bereikbaar zijn.’’

‘Het voelt alsof je geen keuze hebt’

loading

Elske Wicherink (25) uit Leeuwarden: ,,De mobiel helemaal aan de kant is voor mij niet te doen. Als student Sociaal Pedagogische Hulpverlening aan NHL Stenden ben ik werkzaam bij het leerbedrijf O3, een organisatie met studenten van mbo en hbo die evenementen organiseren. Zo regelen wij bijvoorbeeld ook het online evenement April op Stil. Alles gaat via WhatsApp. En ja, als je daarover nadenkt is dat eigenlijk wel een beetje dubbel.’’

,,Het voelt alsof je geen keuze hebt. Dat je altijd bereikbaar moet zijn en constant berichtjes moet beantwoorden. Die keuze is er ergens wel. Je kunt ‘m aan de kant leggen wanneer je maar wil. Maar dat is lastig omdat iedereen verwacht dat je je mobiel altijd bij je hebt en binnen een uur reageert. Bereikbaar zijn zit ook altijd in je achterhoofd. Als je de deur uitgaat en je bent je mobiel vergeten, ontstaat er letterlijk een shockeffect. Paniek. Help, ik ben niet bereikbaar.’’

,,Mijn eerste mobiel kreeg ik om mijn twaalfde. Toen ik 10 kilometer moest fietsen naar de middelbare school. Ik kreeg hem puur uit veiligheidsoverwegingen. Dat ik kon bellen als er iets was. Hoe mijn telefoon eruitziet, dat maakt me niks uit. Ik koop nooit de nieuwste die er is. En ik kan er echt heel goed een hele dag niet op kijken, maar dan is er altijd wel weer een andere dag dat ik er alleen maar mee bezig ben. Ik denk dat ik op een gemiddelde schermtijd van vier uur per dag zit.’’

,,Eigenlijk hou ik wel van een beetje rust om me heen. Dus het kan heel fijn zijn om dat ding weg te leggen. Ik heb ‘s nachts het internet al uit staan. En ik ben van plan om tijdens April op Stil ‘s ochtends het internet niet direct aan te zetten, maar pas nadat ik rustig heb ontbeten en onder de douche ben geweest. Anders ben je bij het opstaan meteen al aan. Daarnaast laat ik de telefoon straks thuis als ik naar de supermarkt ga. En een wandelingetje maken kan ook best zonder mobiel en daarmee dus ook zonder muziek.’’

‘Ik krijg gewoon stress als ik geen wifi heb’

loading

Marinique van der Meulen (17) uit Leeuwarden: ,,De telefoon is soms echt een blok aan mijn been. Altijd maar die berichtjes, die snapchats en ‘die en die is een live-video gestart op Instagram’. Mensen die boos worden als je niet snel genoeg reageert. Voor mijn opleiding leisure and events management aan NHL Stenden zit ik net als Elske bij het leerbedrijf O3. Om negen uur ‘s avonds ben ik wel een keer klaar met werk, maar de berichtjes in de groepsapp blijven soms komen. Dat is best wel een stressfactor.’’

,,Ook al voelt mijn telefoon soms als een last, ik kan ‘m vanwege O3 niet zomaar tweeënhalve week uitzetten. Iedereen heeft een smartphone. Alles gaat via WhatsApp. Dus ik ga activiteiten kiezen waarbij ik mijn telefoon bewust wegleg. Als ik de hond uitlaat of ga wandelen, een film kijk of een boek lees. Dat zijn nu nog van die momenten waarop ik vaak in de verleiding kom om toch weer even op mijn scherm te kijken.’’

,,Soms verplaats ik me en weet ik niet eens waar ik ben, zo verdiept ben ik dan in mijn scherm. Ik denk dat ik er per dag een uurtje of vier op zit. En dat kan oplopen tot vijf, vijfenhalf uur. Afhankelijk van hoeveel appjes ik krijg. Ik zit zeker wel in dertig groepen. Ik krijg ook gewoon stress als ik geen wifi heb. Zonder telefoon voel ik me niet geamputeerd, zo erg is het nu ook weer niet. Ik ben er niet mee vergroeid ofzo. Maar het voelt wel leeg als ik ‘m niet bij me heb.

,,Als ik er bewuster mee omga, hoop ik dat die negatieve gevoelens van stress en leegte verdwijnen. Dat ik dan merk dat ik een keuze heb en niet altijd bereikbaar hoef te zijn. Dat het me rust brengt.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Friesland
Onderwijs
Instagram
Digitaal leven
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct