SC Heerenveen verloor woensdagavond kansloos van Ajax, dus moest de frustratie zich een weg naar buiten zien te banen. Ah, daar riep Joey Veerman na een dikke misser iets gemeens tegen de grasmat. Die had het gedaan.

Diezelfde avond gleed Wout Weghorst, spits van het Duitse Wolfsburg, tijdens het nemen van de aanloop uit waardoor hij zijn strafschop hoog over schoot. Hij sloeg woedend met zijn hand op de penaltystip: Dáár, dat zal je leren, booswicht.

Ik barstte in lachen uit en zag Louis de Funès voor me, die opgewonden Franse acteur die als gendarme alles en iedereen in St. Tropez deed beven met zijn legendarische driftbuien.

Als kind bescheurde ik me om films en strips waarin de hoofdpersonen zomaar in razernij konden ontsteken: de hoofdinspecteur in The Pink Panther die keer op keer tot wanhoop werd gedreven door de onuitstaanbare inspecteur Clouseau, of het driftige hoofdredacteurtje in de Eppo dat zijn personeel met een megafoon de huid vol schold. Toppunt van hilariteit waren de strapatsen van Paling & Ko , twee onhandige geheim agenten die met wraak en sadisme hun eigen stommiteiten compenseerden.

Joey Veerman die een grasmat te lijf gaat, dat is John Cleese die in Fawlty Towers zijn onmacht botviert op Manuel, de onnozele ober uit Barcelona.

Over Barcelona gesproken: ik heb Lionel Messi na een misser nog nooit een grasmat zien mollen of een penaltystip in elkaar zien schoppen. Alleen slechte of middelmatige voetballers geven de grasmat de schuld. Bij Messi of Pelé heeft de grasmat het nooit gedaan. De grasmat is niet van hun niveau, de grasmat is geen partij. Messi en Pelé zijn ver verheven boven de grasmat.

Bij Joey Veerman en Wout Weghorst zit dat anders. Die moeten van hun vrouw het gras zelf maaien. Kort graag. De grasmat is altijd hun meerdere, wat ze er ook op uitvoeren, en dat frustreert. Gewone stervelingen als Joey, Wout en de rest van ons zien liever dat de grasmat ook eens de gebeten hond is. En anders wel de bal, de doelpaal of wat dan ook.

Laatst stootte mijn eenjarige dochter haar hoofdje tegen de eettafel, het was weer eens zo’n dag. Ik tilde haar op, drukte een kus op haar kruin en gaf de tafel, zo’n massief onding, met mijn vlakke hand een tik. ,,Stoute tafel!”, zei ik streng. Dat hielp. Door haar tranen heen lachte ze alweer.

Iemand anders de schuld geven, je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen.

Reageren? Johann.mast@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Friesland
Column
SC Heerenveen
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct