Schrijfster Aggie van der Meer (92) vanuit zorgcentrum | Het pakket van de voorzitster

Aggie van der Meer. FOTO CATRINUS VAN DER VEEN

Schrijfster Aggie van der Meer (92) bericht dagelijks over de coronacrisis vanuit het Bolswarder woonzorgcentrum It Menniste Skil. Vandaag: Elisabeth, deel 2.

Mijn buurman was sikkeneurig. Met die coronatoestand had hij het nu wel gehad en mijn stukje van maandag had ook beter gekund.

Oké dan. Opnieuw. Grootmoeder en grootvader Van der Werf waren beide van de vooruitgang. Daarom kwam haar fiets er en leerde een andere man dan haar eigen - die geen tijd had - haar het fietsen.

Het bleek geen beletsel mijn grootmoeder te benoemen als het negende lid van de Elisabeth vereniging. Die vergaderde alleen nadat de voorzitster bezoek had gehad van een man (een andere dan die van de fiets - laten we hem in dit voorbeeld De Lange noemen) die meldde dat zijn vrouw zwanger was en daarom om hulp vroeg. ,,Lokwinske, De Lange.’’ De dames zouden het er over hebben of ze aan dit verzoek konden voldoen.

Van de vorige keer wist de Lange nog wat dat betekende: over een maand werd hij opnieuw bij de voorzitster aan de deur verwacht. Dan hoopte hij te horen dat het bestuur besloten had de familie De Lange de gevraagde hulp te zijner tijd te geven (wat zelden werd geweigerd).

Hierna was het wachten tot De Lange kon melden dat het kind geboren was. (,,Hjir kinne jo, buorman, it eardere stikje der even by nimme, foar it petear tusken him en de foarsitster.’’)

De voorzitster raadpleegde toen haar lijstje met de namen van de negen dames, die allemaal in de eerstvolgende negen dagen een keer voor de kraamvrouw zouden koken. De Lange moest daarvoor negen keer om half een uit het werk komen (zie eerder) om de driedelige maaltijdset in ontvangst te nemen, te beginnen bij mevrouw Van den Oever (inmiddels bekend).

Dan was het alleen nog wachten op de tiende dag, waarop de voorzitster kwam met het pakket, dat ook deze keer niet zou tegenvallen.

,,Dúdlik’’, zei buurman.

aggie@lc.nl

menu