The Analogues staan bekend om hun minutieuze vertolkingen van het late Beatles-repertoire. De band reisde voor opnamen van het album Abbey Road naar het gelijknamige studiocomplex in Londen. Verslaggever Eric Nederkoorn ging mee.

Aan mijn moeder dank ik naast mijn geboorte een blijvende Beatles-aandoening. In de nazomer van 1963 - ik was zes - draaide ze de knop van de draadomroepradio naar Tijd voor Teenagers . Eerst kwam She Loves You , later I Want To Hold Your Hand , Can't Buy Me Love, enzovoort. Wanneer ik nu mijn espresso-apparaat in werking stel, hoor ik in de brom steevast de langgerekte feedback-noot waarmee I Feel Fine opent. Daarna galm ik het gitaar-intro door de keuken.

Klasgenootjes vierden hun verjaardagen met ezeltjeprikfeestjes. Als tegenprestatie sleepte ik ze voor mijn negende mee naar de bioscoop, voor de film Help!

Jammer van die baarden

Zeven jaar na het begin en dus bij het einde, haalde mijn moeder me op een avond haastig uit bed. De televisie vertoonde een filmpje waarop The Beatles de single Let It Be presenteerden. Dat mocht ik niet missen. Wel jammer van die baarden.

Als nu iemand beweert dat The Beatles hem of haar koud laten, is dat voor mij zoiets als zeggen dat je niks hebt met ademhalen. Een collega vergelijkt het met religie. Doe gerust. Ik beschik over onomstotelijk bewijs dat de band heeft bestaan.

De chaos van het zebrapad

Dit maakt vast mijn opwinding voorstelbaar bij de uitnodiging voor het meebeleven van opnamen van het Beatles-album Abbey Road , door The Analogues. In Londen, in de Abbey Road Studios, het walhalla waar The Beatles hun muziek op de plaat zetten.

Anderen mogen buiten het zebrapad van de platenhoes oversteken, ik mag naar binnen. Dat zebrapad oogt vooral als het walhalla voor gips- en verbandfabrikanten, met die chaotische mix van toeristen, hun Beatles-loopje en ongeduldige automobilisten.

loading

Muzikale finesse

Anderhalf jaar geleden recenseerde ik de show van The Analogues rond The White Album . Ik vond het ongelofelijk hoe de Nederlandse band de sound niet zomaar benaderde, maar exact raakte, met een koppeling van muzikale finesse aan de minutieuze verzameling van authentieke instrumenten, zoals de Fabuleuze Vier die zelf gebruikten.

Het is sowieso een vondst om de albums op de bühne te brengen die The Beatles zelf nooit live hebben gespeeld. Beatlemania overheerste vanaf 1963 het leven van de Britse popsterren. Ze konden niet langer zonder letterlijke kleerscheuren over straat en tijdens optredens hoorden ze zichzelf niet meer door het gegil. In 1966 was het welletjes. Al het materiaal na Revolver was alleen via de plaat te beluisteren, nooit meer door een publiek.

The Analogues scoorden de afgelopen jaren met integrale podiumpresentaties van Sergeant Pepper , Magical Mystery Tour en The White Album . Het laatste kreeg een jubelonthaal in het hol van de leeuw, Liverpool. Wie daar slaagt, verjaagt alle scepsis over een zoveelste-zal-wel-bandje.

Drie keer live het album voor tweehonderd man

Een normale groep neemt onderweg een live plaat op. The Analogues doen het vooraf. De Let It Be: Abbey Road -tournee begint in september. Op deze opnamezondag, 30 juni, spelen ze Abbey Road drie keer, in drie sessies, bijgewoond door telkens tweehonderd mensen, vooral glunderende Nederlanders. Zij hebben in een mail aangegeven waarom uitgerekend zij dit spektakel niet mogen missen. De een bezocht alle optredens over de grens en hoopt op beloning. De ander heeft dezelfde vioolbas als Paul McCartney. Et cetera.

Bij de laatste sessie tref ik tijdens de na-borrel het Groningse stel Jan Hoeksma ('52, alles meegemaakt) en Marieke Nieman ('78, bijgeleerd). ,,We waren afgewezen", zegt hij. ,,Maar er kwamen twee plekken vrij voor de middagsessie. We zaten met drie computers klaar om de eersten te zijn. Raak. Eenmaal hier bleken er voor vanavond opnieuw twee stoelen over."

Een dag eerder, zaterdag, loop ik in de Londense hitte de beroemde straat in. De truck van The Analogues, met de naam geschilderd in het sierlijke Bootle-lettertype van het Beatles-logo, wordt pal voor het zebrapad uitgeladen. In de receptieruimte valt het oog direct op een collectie verchroomde buttons, met de geprinte namen van artiesten die hier in het 88-jarige (!) bestaan hebben gewerkt - van Caruso tot Oasis, van Stravinsky tot Queen, van Callas tot Buzzcocks.

Paul McCartney's versleten Steinway

's Middags heb ik in de studio interviewafspraken met bandleden Diederik Nomden, opgegroeid in Oostwold bij Winschoten, en Felix Maginn, frontman van Moke, afkomstig uit Belfast maar inmiddels zo Gronings als de scheuren in zijn huis te Loppersum. Eerst mag ik een blik werpen in Studio 2. De kern.

Hier hebben The Beatles het meeste werk verzet. De bruine Steinway-piano waarop McCartney Penny Lane liet vastleggen, waar hij Lady Madonna op hamerde en Ob-La-Di Ob-La-Da op jokerde, staat er nog steeds. Het ivoor van de vaakst geraakte toetsen is versleten. Foto's maken in de studiogangen mag niet, maar geen beveiliger die het erg vindt dat je een paar akkoorden op het klavier loslaat. Blijf er dan maar eens af.

Beatles als levenselixer voor The Analogues-regisseur Ruut Weissman

Hier wordt de set opgebouwd voor de toegift van The Analogues, een dag later, na de opnamen in de immense Studio 1. Ruut Weissman, regisseur van The Analogues-shows, is al binnen. Ik tref hem in het studiocafé. Hij is de man achter musicals als Hij Gelooft In Mij en De Tweeling , en ook achter De Laatste Vriend van Napoleon in Delfzijl en straks Onderweg naar de Toekomst in Scheemda.

Als ze mij een gelovige noemen, dan is hij een apostel.

,,Ik zat buiten eens op een muurtje een tijd naar dat zebrapad te kijken. Er rolde zomaar een traan over mijn wang. Ik vertelde dat aan een vriend. Hij zei: 'Zo belangrijk is deze plek voor jou'. Klopt. Wat in deze studio is gebeurd, heeft mij gemaakt tot wat ik ben. Zonder overdrijving. Eén keer in mijn leven ben ik flauwgevallen. In Ahoy, bij een Wings-concert, met alleen Wings-songs. Als toegift speelde McCartney Yesterday . Dat vind ik helemaal niet zo'n topnummer, maar bam, daar ging ik." Besmuikt: ,,Pathetisch hè? Ach, jij snapt dat wel."

Ik snap dat heel goed.

loading

Felix Maginn dacht dat zijn stem te laag was

Nomden en Maginn spreek ik in een ontspanningskamer, die via een dik raam uitkijkt op Studio 1. Maginn heeft nog voor het White Album -project de plek ingenomen van Jan van der Mey, die is gevloerd door gehoorschade. Bart van Poppel, bandlid, mede-oprichter, veelkunner en albummixer, vroeg hem erbij. ,,Mijn stem is te laag, zei ik. Ik mis McCartney's uithaal. Geen probleem zei Bart, we wisselen wel wat."

Maginn geniet van zijn rol. ,,De dynamiek in de band is erg goed. Alles klopt. Het White Album was lastig, met dat vele geëxperimenteer. Maar Abbey Road is ook een dingetje hoor."

Nomden: ,,Het is wel een homogene plaat. Prettig spelen. Dat doen we zonder babbeltjes tussendoor." Dat moet zéker met wat je vroeger kant 2 zou noemen, opper ik. Die is grotendeels doorgecomponeerd.

Nomden: ,,Dat sowieso. Toch hebben we 't met praatjes geprobeerd. Maar de gitaarwissels gingen sneller dan verwacht en zonder geouwehoer bleek beter voor de concentratie. Die ging nu naar de plaat." Maginn: ,,Zo hielden we de sfeer vast."

Dan komt Weissmans rol om de hoek kijken. Nomden: ,,Hij heeft zo'n goed oog voor waar 't vastloopt, truttig wordt, of te jolig. Een truttig liedje moet je niet ook nog eens benadrukken met een lullig pasje - ik zeg 't maar extreem." Maginn knikt: ,,Neem de muziek serieus, en het publiek. Ruut is onze ogen in de zaal. Hij maakt alles vloeiend. Zoals die talloze instrumentenwissels." Nomden: ,,Hij is messcherp op secondenwinst. Onze concentratie moet niet naar geklooi met stemapparaatjes. Wij kunnen misschien even willen ouwehoeren naar de zijkant, maar het publiek krijgt dat mee en snapt er dan niks van."

Diederik Nomden ontsnapte aan een hamburgerbestaan

In september is het een halve eeuw geleden dat The Beatles Abbey Road uitbrachten, nog voor het eerder opgenomen ruziealbum Let It Be . Nomden: ,,Ze wilden nog één keer vlammen. Al was het kort erna alsnog voorbij, je hoort de onderlinge harmonie. " Vast een eis van George Martin, opper ik, toen hij werd teruggevraagd na eerder te zijn afgeserveerd. Nomden: ,, Abbey Road klinkt direct warm. Toch was het White Album mijn instapplaat . Toen begon ik met gitaarspelen. Veel finger picking. Blackbird , Julia en zo."

Ik wil Maginns voorkeur weten. ,,Van The White Album wordt gezegd dat 't misschien het beste album was geweest als ze er geen dubbelaar van hadden gemaakt. Nou, vertel mij dan maar wat er af moet. We hebben 't veel gespeeld en het voelde steeds meer als een warm bad. Met Abbey Road zijn we net bezig. We zijn allemaal fan, toch moet blijken of het nog beter uitpakt."

Diederik Nomden speelde onder meer in Johan, Daryll-Ann en awkward I en heeft met Wingman Returns een nieuwe plaat uit.. Dankzij zijn succes met The Analogues is hij ontsnapt als hamburgergevangene. Vier dagen in de week stond hij ze professioneel te bakken. ,,Mijn muziekcarrière leek over. Ik wil niet heilig klinken, maar ik ben hier echt dankbaar voor." Maginn grijzend: ,,En aan wie héb je dat te danken?" Nomden: ,,Aan Bart van Poppel." Maginn: ,,Wie heeft Bart jouw telefoonnummer gegeven en gezegd, hij is je man?" Nomden: Jij!"

'Geen moment dat je denkt: wéér dit kutnummer'

De vrolijk stemmende uitsmijter van het gesprek is sowieso voor Maginn. ,,Er is niet één moment dat je denkt, nee hè, moeten we nu wéér dit kutnummer spelen. Dat heb je met The Beatles veel minder dan met je eigen songs." Nomden: ,,Klopt! Haha!"

Het gelach buldert door de ruimte en kaatst via foto's van David Bowie en Maria Callas terug. De stemming zit er in. Tijd voor een Franse interviewploeg om het gesprek over te nemen.

De avond erna is een zinderende. Tweehonderd 100%-fans, een ploeg documentairemakers, Ruut Weissman en de meest prominente Beatles-biograaf van allemaal, Mark Lewisohn, maken mee hoe drummer en aanstichter Fred Gehring, Bart van Poppel, gitarist Jan Bico, Diederik Nomden en Felix Maginn een perfect optreden neerleggen.

Hamer en aambeeld komen als instrument met podium op

Ze worden gesteund door violen, een tijdelijk zoek gewaande cello, vier blazers, een hamer en aambeeld - voor het vrolijke moordenaarsliedje Maxwell's Silver Hammer - een moog-synthesizer, een elektrische klavecimbel en al die andere, zelf gezochte klassieke instrumenten. Jan van der Mey zingt toch nog I Want You. Merijn van Haren is ingevlogen voor het ultra hoge Oh! Darling, hoewel hij de eerste sessie heeft gemist door vluchtvertraging.

,,Verreweg de beste, deze derde", vindt Weissman als alles achter de rug is.

,,De druk was er af'', zegt Nomden. (Tekst gaat verder onder de foto)

Mark Lewisohn ziet het optreden eerst geconcentreerd aan, begint vervolgens met een waterflesje op zijn knie mee te drummen en zal bij de toegift in zijn eentje, bovenaan de trap in Studio 2, zwaaiend met zijn bovenlichaam luid meebrullen met Taxman en The Ballad of John And Yoko . Felix Maginn, toch al uitgerust met de Beatles-haircut, wordt per toegiftnummer steeds meer een Lennon, schuddend met zijn hoofd, wippend op zijn hielen, scherp zingend.

,,Deze muziek doet wat met je hè", zegt Lewisohn onder de borrel achteraf. ,,Zeker zó gespeeld."

Aan coverbands doet de Beatles-biograaf verder niet

Hij zal toch inmiddels veel coverbands hebben gezien, veronderstel ik. ,,Nee!", zegt hij. ,,Ik mijd ze! Toevallig ben ik net voor het eerst bij The Bootleg Beatles geweest." Die band bestaat al 39 jaar. En? ,,Erg goed", moet hij toegeven. ,,Maar al het onderzoek dat The Analogues verrichten, naar de instrumenten, naar de songopbouw, maakt deze act écht bijzonder."

Hoewel materiaal van Let It Be in de komende tournee mag meedoen, spelen The Analogues de plaat niet in zijn geheel. Te onevenwichtig. Er zal nog veel worden getoerd, voorspelt Nomden: ,, Pepper is nog niet in Duitsland geweest. Dus." Maginn: ,,Misschien doen we later alle vier de platen op vier avonden in één stad."

De albums zijn nu 'op', de lol van de muzikale chirurgie, de speurtocht naar de juiste instrumenten, dat is voorbij, leg ik Fred Gehring voor. Toch een belangrijk onderdeel van de Analogues-arbeid. ,,Dat is waar. Toch eindigt het hier niet." Misschien een idee om alle nummers te doen die nooit op een album hebben gestaan? ,,Ja, Day Tripper , Rain , We Can't Work It Out , die gaan we zeker eens doen."

Voor mij was het een sensatie, voor The Analogues hard werken

Het sensatiegevoel van in Abbey Road zijn, zoals ik had, heeft de band niet ervaren. ,,Die vraag krijgt ik het vaakst", zegt Bart van Poppel. ,,We zijn hier gewoon keihard aan het werk geweest." Maginn: ,,De opnamen moesten goed worden. Dan ben je met niets anders bezig." Nomden: ,,Pas tijdens onze toegift keek ik een beetje rond en dacht, shit ja, hier gebeurde het."

Ja, het is allemaal gebeurd. Leve mijn moeder. Ze is nu 87, altijd nog een jaar jonger dan de studio. Ik neem haar een keer mee naar een optreden. Die zijn er genoeg.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Friesland
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct