EIGEN FOTO

Op de camping? Mondkapjes mee

EIGEN FOTO

Er is nog een groot verschil tussen de verschillende Europese vakantielanden, als het gaat om de coronamaatregelen en de handhaving daarvan. In het ene land zijn ze heel streng, in het andere merk je er nauwelijks iets van, zo ervoeren verschillende verslaggevers van deze krant. Wat ze ook merkten is dat in de loop van de week de zorgen toch wel toenamen. Zonder mondkapjes de camping af, dat kan bijna nergens meer.

Frankrijk, Wieberen Elverdink

Sinds maandag is het in Frankrijk verplicht om in openbare gebouwen mondkapjes te dragen. Aangezien wij vooral aan de rivier vertoeven, merken we daar weinig van. Alleen voor een bezoek aan de supermarkt trekken we het lapje uit de broekzak. Dat went snel. Onze camping in de Lot-streek bevindt zich in een van de minst getroffen regio’s van Frankrijk. Niettemin is het voor deze tijd van het jaar rustig op het kampeerterrein. Waar de camping anders geheid complet zou zijn geweest, is nu sprake van een bezettingsgraad van zo’n 60 procent. Vooral veel Nederlanders hebben geannuleerd. Belgen zijn nog talrijk – die zien met lede ogen de situatie thuis verslechteren.

Duitsland, Patrick van ’t Haar

Vanaf het moment dat we de eerste keer in Duitsland uit de auto stapten, stapten we in de wereld die corona heet. Bij winkels, tankstations, alle plekken waar mensen binnen zijn: iedereen draagt een mondkapje. Anderhalve meter? Het is binnen geen vraag maar ‘het nieuwe normaal’. In Beieren, waar we zitten, is het mondkapje net zo normaal als ieder ander kledingstuk. Bij toeristische attracties – die veel rustiger zijn dan normaal – is alles ingericht op anderhalve meter, vooral door af en toe overdreven aandoende looproutes. Wie zich niet aan de regels houdt, wordt aangesproken.

loading

Italië, Evert van Dijk

Er klinkt een luid gekrakeel vanuit het kleine supermarktje in Coreglia Antelminelli, een bergdorpje in het westen van Toscane. Binnen zijn vier klanten druk in gesprek met de eigenaar. Alle vijf dragen ze een mondkapje. Om hun kin. Want praten met dat ding voor de mond, dat schiet natuurlijk niet op. Zo is er wel meer wonderlijk, als het om corona gaat. Afstand houden is in Italië een meter, betalen met pin kan in dit dorpje helemaal niet. Alles gaat cash.

In het supermarktje is het nog druk, 57 kilometer verderop in Pisa lijkt het wel uitgestorven. Lege straten, gesloten winkels, restaurants en cafés. Wie wel open is, moet het zonder klanten stellen. Op het Plein van de Wonderen, met dé toren, is het wel wat drukker. We zijn vaker in Pisa geweest, maar hebben de toren nog nooit beklommen. Altijd teruggedeinsd voor de lange rijen. Nu kopen we een kaartje en zijn subito , ofwel meteen, aan de beurt. Voor het eerst genieten we van het prachtige uitzicht. Op de foto dochter Maneka.

loading

Tsjechië, Marscha van der Vlies

Wandelen hoog in het Reuzengebergte in Tsjechië (en een stukje Polen), het kan niet coronabestendiger zijn, zou je zeggen. En zolang we met z’n vieren rustige bergpassen bestijgen, weg van highlights als de Mumlavawatervallen, de bron van de Elbe of de hoogste berg van Tsjechië, de Snězka, is er niets aan de hand. Gezonder op vakantie kan bijna niet.

Probleem is dat wanneer je wel belandt bij de onvermijdelijke toeristische hoogtepunten of in hotels komt, er bijna geen Tsjech is die de moeite neemt afstand te houden. Er is wel desinfectiemateriaal, maar er zijn ook volledig open hotelrecepties en buffetten. Mondkapjes zijn er in dit deel van het land amper te zien. Alleen aan de voet van de Poolse kant van de Snězka zag ik één verstandige man, terwijl het krioelde van de hijgende stijgers. Ja, inclusief wij.

Tsjechië is door snelle vergrendeling amper door corona getroffen, misschien vandaar de nonchalance. Aangenaam voelde het niet om in een smalle gang met tientallen te wachten op de gondellift naar beneden. Zo’n situatie zal overigens gauw verleden tijd zijn. Door een sterke stijging van het aantal besmettingen de laatste dagen overweegt de overheid maatregelen in te voeren, zoals het verplicht dragen van mondkapjes in openbare ruimtes. Als het moet, zijn wij zo de grens weer over.

loading

Griekenland, Goos Bies en Ines Jonker

W ij zitten op de Cycladen, een eilandengroep in Griekenland. Wie met het vliegtuig naar Griekenland wil, moet eerst een gezondheidsverklaring ondertekenen. Ook voorafgaand aan reizen met de veerboot is dit een vereiste. Op het vliegveld kun je worden geselecteerd voor een test op Covid-19. Je moet dan een dag in zelf-quarantaine. Per sms wordt iedereen hiervoor gewaarschuwd (wij hoefden dit niet) .

Op de eilanden is de sfeer ontspannen, al snakken de dienstverleners naar klandizie. Drukte vermijden is niet moeilijk, op eilanden als Santorini en Naxos komen aanzienlijk minder toeristen dan gebruikelijk. In het openbaar vervoer, in de taxi, op de veerboot en in de supermarkt is het dragen van een mondkapje verplicht, maar alleen toeristen worden er op aangesproken als ze deze niet gebruiken. Grieken lijkt dit vrij te staan. In de (huur)auto mag een chauffeur maximaal één persoon meenemen, uitzondering geldt voor gezinnen.

In de horeca draagt personeel verplicht een mondkapje of (veel vaker) mondmasker. Dit lijkt vooral voor de bühne te worden gebruikt (omdat het moet). Afstand houden en handhygiëne worden net als in Nederland gepropageerd, maar van enige vorm van handhaving hebben wij nergens iets gemerkt. Bij de veerboot staat bijvoorbeeld iedereen hutjemutje in de rij. Op de boot is het zo rustig dat afstand houden geen probleem is.

loading

België, Freyan Bosma

De ober zet friet en vol-au-vent op tafel. Hij draagt een mondkapje, in het Vlaams consequent ‘mondmasker’ genoemd. Ik zit in een restaurant in Redu, een dorpje in de Ardennen. Aan de tafels die dicht voor en achter me staan, schuiven al snel mensen aan. Van anderhalve meter afstand is geen sprake. Voor het loopje naar het toilet wil men wel dat je een mondmasker draagt, net als in winkels en op drukke plaatsen.

Corona toont de gebreken van de nogal surrealistische staatsstructuur die België eigen is. Het land telt negen ministers van Volksgezondheid. Zo groot als de waaier aan bouwstijlen is die je in een willekeurige Belgische straat ziet, zo gevarieerd is het aantal bestuursniveaus. Samenwerking verloopt stroef, verantwoordelijkheden worden op elkaar afgeschoven. Op de achtergrond sleept zich een kabinetsformatie voort die al meer dan een jaar duurt.

In elke straat hangt nog wel ergens een wit laken uit het raam (geen huis heeft hier een vlaggenstokhouder), een steunbetuiging aan de zorg. Na al die maanden in de buitenlucht lijkt het wapperen hen wel vergaan, ze liggen veelal in een wat minder witte sliert op de vensterbank. Soms is het wonderlijk dat België geografisch in Noord- in plaats van Zuid-Europa ligt. In menige straat kreeg het dagelijkse applaus voor de zorg een bourgondisch tintje: mensen kwamen er met een glas bier in de hand bijpraten met de buren.

Spanje, Alfred Meester

De rust op de camping is weldadig. We staan de eerste twee weken samen met maar twee caravans bovenop een heuvel langs de Middellandse Zee. Alle ruimte en het fantastische uitzicht voor ons alleen. Voor onze (oudere) kinderen is er genoeg te beleven: verspreid over de camping zitten in mobile homes nog net voldoende leeftijdgenoten.

Een corona-uitbraak ten westen van Barcelona maakte Catalonië nerveus. Als eerste zelfstandige regio stelde zij een mondkapjesplicht in. Op straat, in de supermarkt, in de kampwinkel, op de markt, op wandelpaden: overal moet je een mondkapje op. Binnen een dag weet je niet anders meer. En op het strand, op het terras en bij de caravan mag het masker gewoon af.

Iedereen houdt zich keurig aan de draagplicht en werkelijk overal staan pompjes met desinfecteermiddelen. Er is wel een opvallend neveneffect: gemaskerde Spanjaarden wanen zich veilig en houden onvoldoende afstand. Bekenden worden op het strand niet zelden nog steeds met een knuffel – en soms zelfs een zoen – begroet.

De laatste week komen er iets meer Nederlanders met caravan of vouwwagen naar Spanje, maar het grootste probleem vormen de Spanjaarden zelf. Met het gezin hebben ze massaal intrek genomen in hun tweede huis, dat ze nu niet kunnen verhuren aan buitenlandse toeristen. In de weekenden, wanneer ook Spanjaarden vanuit de binnenlanden de stranden opzoeken, wordt het te druk aan de Costa Brava. De autoriteiten houden hun hart vast en zien zich soms genoodzaakt kleinere stranden tijdelijk af te sluiten.

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct