Yvonne Schipper-De Groot heeft diep in de zuidelijke Friese wouden een bijzondere vogelspotplek ingericht. FOTO MARCEL VAN KAMMEN

Op Yvonnes Plekje voeren vogels een permanente show op

Yvonne Schipper-De Groot heeft diep in de zuidelijke Friese wouden een bijzondere vogelspotplek ingericht. FOTO MARCEL VAN KAMMEN

Ergens in Zuidoost-Friesland is een stukje bos waar de dieren acteurs zijn in een permanent theater. Welkom op Yvonnes Plekje. Maar niet doorvertellen.

P ssst, lezer. Laten we dit verhaal onder ons houden. Lees gerust door, graag zelfs, maar leg de krant daarna weg en zwijg er verder over.

Dit verhaal gaat namelijk over een plek die geheim is en geheim moet blijven. Voor het grote publiek, althans.

Daarom leest u hier geen plaatsnaam. Geen exacte coördinaten.

We hebben het over een locatie die door ingewijden Yvonnes Plekje wordt genoemd. Een paar vierkante meter, verscholen in de bossen, ergens in de Friese Zuidoosthoek, preciezer kunnen we niet zijn.

Yvonnes Plekje is vernoemd naar de grondlegger, Yvonne Schipper-De Groot, een fervent natuurliefhebber en amateurfotograaf uit Jubbega. Zij richtte hier, tussen een groep oude beuken en eiken, een eldorado in voor vogels en kleine zoogdieren.

Die dieren zaten misschien al in het gebied, maar sommige zag je amper. Of helemaal niet. Yvonne besloot de natuur daarom een handje te helpen.

Samen met haar man Gidon verzamelde ze oude, kronkelige takken en plantte die in een halve cirkel in de grond, naast een houtwalletje dat door de grondeigenaar was opgetrokken.

Ze creëerde een klein waterbassin in de grond en bedde de randen zorgvuldig in met mos.

loading  

Daarna verstopte Yvonne (47) voedsel in het bronskleurig gebladerte op de bodem en tussen het sprokkelhout: zonnebloempitten, apennootjes, walnoten, zulk lekkers.

Tegen de opstaande takken smeerde ze pindakaas. Alles zo, dat de dieren het kunnen vinden, maar het voedsel uit het zicht van de camera blijft.

Zo ontstond een paradijsje, een theatertje bijna, waarin eekhoorns, boomklevers, spechten, mezen en vinken de acteurs zijn en een permanente show opvoeren.

,,Dy bistkes kenne dit plakje no ek echt’’, glundert Yvonne. ,,En se jouwe der neat mear om dat wy hjir sa sitte.’’

Dat klopt. Op Yvonnes Plekje weet je soms niet waar je moet kijken.

Terwijl je je concentreert op de grote bonte specht op het middelste stammetje, trekt een stel zwarte mezen je aandacht – trrrt, trrrt, het lijkt of ze tikkertje spelen.

loading  

En op het moment dat een eekhoorn tot op een meter of vier nadert, ritselt het plots pal naast je – een rosse woelmuis, op jacht naar een zonnebloempit. Ze wanen zich onbespied.

Uren kan Yvonne hier zitten, jerrycannetje met water naast zich, lunchpakket binnen handbereik en de lens altijd in de aanslag. Het gezang. Het gedartel. Ze wordt er rustig van.

Zoals ze dat ook altijd werd toen ze als kind aan de hand van mem werd meegenomen naar het bos achter hun huis, destijds in Hoornsterzwaag. ,,De leafde foar de natoer sit der fan berns ôf by my yn.’’

Zo nu en dan krijgt ze gezelschap van andere liefhebbers, mensen die lucht hebben gekregen van het lommerrijke lusthof. Yvonnes Plekje won aan aantrekkingskracht door de komst van enkele vogelsoorten die veel amateurfotografen niet dikwijls voor de lens krijgen.

loading

De middelste bonte specht. Sijsjes. Appelvinken. Vuurgoudhaantjes. ,,En dizze winter hiene wy hjir in kuifmees. Doe wie it hjir wol wat drokker mei minsken.’’

Allemaal prachtig, maar toch ontbreekt er iets. ,,De griene spjocht. Prachtich. Hy sit hjir wol ergens, mar hy is sa skou. Dy komt hjir net.’’

Niet veel later weerklinkt de roep van de groene specht door de bossen. Een uitbundig, hoog schateren bereikt Yvonnes vogeltheater. Maar daar blijft het bij.

,,Hy laket my út’’, zegt ze. ,,Moai.’’

home
net-binnen
menu