FOTO LANDMACHT, HEIDIE MULDER

Een dagje legergroen: 40 jonge vrouwen draaiden een dagje mee op de Johannes Postkazerne in Havelte

FOTO LANDMACHT, HEIDIE MULDER

Hoe kom je erachter of een baan bij Defensie iets voor jou is? Niet door vanuit je luie stoel research te doen. Nee dat moet je ervaren, zo stellen ze bij de Koninklijke Landmacht. De kazerne verkennen, toekomstige collega’s ontmoeten en het leven van een militair proeven. Op de Johannes Postkazerne in Havelte werd dinsdag een oriëntatiedag gehouden speciaal voor vrouwen, een primeur bij de Landmacht.

Met enige spanning in mijn buik rijd ik dinsdagochtend naar de kazerne, aan de telefoon was me verteld sportkleding mee te nemen. Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet vies van een hardlooptochtje en probeer dagelijks de 10k stappen aan te tikken. Maar ik ben geen zeventien meer (wel 24). En de beelden van de afgepeigerde deelnemers van het NPO-programma Kamp Van Koningsbrugge na een mars staan op mijn netvlies gebrand.

Het is voor het eerst dat de kazerne weer bezoek van buitenaf krijgt in coronatijd. Naast de deelnemers van Tank zoekt vrouw - zoals de oriëntatiedag voor vrouwen heet - lopen er meer jongeren rond om nader kennis te maken met de Koninklijke Landmacht. De vacatures stapelen zich op en om er echt achter te komen of zo’n baan wat voor jou is, is het nodig het live te ervaren.

,,Er is behoefte aan een dag voor alleen vrouwen’’, vertelt Heidie Mulder (46) uit Biddinghuizen. Ze is communicatiemedewerker bij de Landmacht en loopt de hele dag mee om vragen te beantwoorden van de meiden en om de dag vast te leggen in foto’s. Toen Heidie overwoog bij Defensie te gaan miste ze zo’n dag voor vrouwen. ,,Je zit toch met bepaalde vragen. Over plassen in het bos, bijvoorbeeld.’’

De oriëntatie is ook gelinkt aan de brief die alle meisjes van zeventien dit jaar in de brievenbus kregen over de dienstplicht, die sinds dit jaar ook geldt voor vrouwen. Na afloop kan er gelijk gesolliciteerd worden.

De veertig vrouwen die deze ochtend de thuisbasis van de 43 gemechaniseerde brigade betreden, hebben er zin in. Ze komen uit heel Nederland, een tweeling uit het zuiden van het land heeft zelfs in de buurt overnacht om deze dag mee te maken.

'Als we maar geen pull-ups moeten doen'

De groep is in tweeën gesplitst, eerst krijgen we een korte introductie over wat werken bij Defensie inhoudt. Daarna ruilen we met de andere groep en trekken we onze sportkleren aan met daaroverheen een groene overall en een rood hesje. ,,Als we maar geen pull-ups moeten doen, daar heb ik echt geen zin in’’, klinkt het tijdens het omkleden.

Terwijl we wachten tot iedereen naar de wc is geweest - een heel gedoe met zo’n overall, dus dat moet van tevoren - vertelt Carmen Koerhuis uit Nij Beets dat ze nog twijfelt tussen de Landmacht, Marine en de hbo-opleiding automotive. De sportieve zeventienjarige zit in het laatste jaar van vwo, waar ze ook het keuzevak bewegen, sport en maatschappij volgt. ,,En ik follybalje, mar in fyts- of hurdrinkondysje is dochs oars. It komt allegearre wol goed, hoopje ik.’’

loading

Buiten komen de groepen bij elkaar. In mars doorkruisen we het dorp, zoals de kazerne ook wel wordt genoemd. Een toezichthouder, een medewerker van Defensie, ziet erop toe dat we de anderhalve meter afstand bewaren, een mondkapje dragen en regelmatig onze handen desinfecteren.

Zakken aardappelen als gewichten

We maken een pitstop bij een loods waar we onze bepakking krijgen, een rugzak van 12 kilo met daarin een lunchpakketje om op de militaire manier te gaan lunchen. Maar zover is het nog niet, bepakt en bezakt marsen we verder.

Achter me loopt Sherelle Stabler uit Winschoten. De negentienjarige is bijna klaar met haar opleiding aan Dansacademie Lucia Marthas in Groningen maar verruilt haar danscarrière zonder blikken of blozen voor eentje bij de Landmacht als soldaat infanterie. En als dat niet meer gaat als verpleegkundige. ,,Ik zoek spanning en wil mezelf uitdagen.’’

loading

Een indrukwekkende klimtoren torent boven de sportvelden uit. Hier krijgen we een voorproefje van de kennismakingsdagen (KMD). Een verplicht onderdeel bij de sollicitatie naar een soldaat- of korporaalfunctie bij de Landmacht met onder andere een fysieke test.

We oefenen met het tillen en dragen van gewichten, en merken dat we gematst zijn met de bepakking. De rugzak die tijdens een KMD-dag wordt gedragen, is groter en gevuld met echte gewichten. In de sporthal krijgen de deelnemers tips om zich voor te bereiden op de testen.

Je moet er bijvoorbeeld voor zorgen dat je iets meer kunt dan van je wordt gevraagd en oefenen met gewichten kan thuis net zo goed met twee zakken aardappelen. ,,Wel opeten’’, deelt de instructeur mee. ,,Anders is het zonde.’’

De tekst gaat verder onder de foto’s.

loading

'Ik had ook wel willen zien hoe de jongens het ervan afbrengen'

loading

Na een tijdje in de warme zaal te hebben gezeten gaan we verder. Al komt de regen niet met bakken uit de lucht, droog blijft het niet. En ondanks dat we buiten in beweging zijn, blijft het mondkapje de hele tijd op. Dat in combinatie met een rammelende maag – het is inmiddels 12.00 uur - maakt dat ik me afvraag of we bijna aan het einde zijn beland van dit deel van het programma. En ik ben niet de enige.

,,Ik dacht eerst: dat is niet zo zwaar, een rugzak met 20 kilo’’, vertelt Sherelle. Maar daar denkt ze nu wel anders over, na een ochtend met 12 kilo te hebben rondgelopen. Dat er vandaag alleen maar meiden zijn, vindt ze fijn. Al heeft het ook zijn nadelen. ,,Ik had ook wel willen zien hoe de jongens het ervan afbrengen, wat hun instelling is.’’

We lopen richting het bos. ,,Ik dacht dat we gingen eten’’, verzucht de negentienjarige. Even later stoppen we op een open veldje voor de lunch. Het pakket blijkt een militair noodrantsoen te zijn om je 24 uur in leven te houden.

loading

Een kleine greep uit de inhoud: crackers, instant-maaltijden, poeder om koffie, chocolademelk of zelfs ijsthee mee te maken en tandpasta in de vorm van een kauwtablet. In het pakket zitten ook zakdoekjes, niet alleen om je neus mee te snuiten maar ook erg handig bij hoge nood wanneer er geen Dixie in de buurt is, weet Heidie te vertellen.

Het voedsel roept niet veel enthousiasme op bij Sherelle. ,,Maar als ik echt in het bos ben en honger heb, eet ik alles.’’ Carmen reageert positiever: ,,Fantastysk! De fruitbiskwys binne bêst lekker. Hjir kin ik wol oan wenne.’’

‘Dip de crackers in de paté’ ving ik eerder op. In het veld heb je namelijk niet altijd de tijd om te smeren. Iets argwanend, maar aangemoedigd door Heidie die vertelt dat haar zoons ervan smullen, open ik het doosje tonijnpaté. Eerste indruk? Ruikt en ziet eruit als het vlees dat ik mijn katten voorschotel. Een eerste hap stelt gerust: best lekker. Dat blijkt echter alleen voor de eerste hap te gelden. Braaf eet ik de helft van de crackers en de paté op, maar de nasmaak die blijft hangen geeft weinig vreugde.

loading

Een weg vol hobbels

Terug op de kazerne wordt het sollicitatieproces uitgelegd en vertellen twee vrouwen over hun ervaring bij het leger. Vrouwen die bij Defensie willen werken kennen een weg vol hobbels. De eersten waren echte pioniers, zoals ritmeester Ellen de Jonge. Haar kinderkamer hing vroeger vol met posters van tanks. Ze werd de eerste vrouwelijk schutter op een Leopard, een Duitse gevechtstank. Je moet je mannetje staan, een dikke huid hebben maar bovenal jezelf blijven, geeft ze de deelnemers mee. ,,Wy kinne it ek wol’’, zegt Carmen. ,,We moatte der allinnich wat hurder foar wurkje.’’

Nog één laatste mars te gaan, zonder bepakking dit keer en ook de ouders en vrienden die zijn meegekomen lopen mee. Aan het einde wordt ons een indrukwekkend beeld voorgeschoteld. Alle voertuigen van de 43 gemechaniseerde brigade staan klaar voor een kennismaking.

loading

'Op sa’n dei leare je ek fan de fragen fan in oar'

,,Het was leuk, maar ook wel zwaar’’, besluit Sherelle. Het had echter nog wel wat zwaarder gemogen wat haar betreft. ,,Ik had eigenlijk een hindernisbaan verwacht.’’ Ze is niet de enige. Tijdens de afsluiting komt naar voren dat de meeste meiden een grotere uitdaging hadden verwacht.

Stiekem keek iedereen ernaar uit om afgemat te worden. En hoewel ik tegen de hindernisbaan op keek, was ik wel benieuwd hoe ver ik zou komen. Jammer dat ik dat niet heb kunnen ontdekken. Al leert de spierpijn die ik al begin te voelen over mijn hele lichaam ook dat de mars met 12 kilo op mijn rug een goeie beproeving is geweest.

De oriëntatiedag heeft Carmen nog meer aan het twijfelen gebracht. ,,Ik niigde earst mear nei de marinekant. Ik hoopje der ek noch in dei hinne te kinnen sadat ik in kar meitsje kin. Nei filmkes sit ik altyd noch mei fragen dy’t je dan net stelle kinne. Op sa’n dei leare je ek fan de fragen fan in oar.’’

Dat er anatomische verschillen zijn tussen mannen en vrouwen is duidelijk, maar dat is zeker niet een reden voor vrouwen om nee te zeggen tegen een baan bij Defensie. Het is voornamelijk ook een mentale knop die moet worden omgezet. De slogan zou eigenlijk ‘je moet het maar willen’ moeten zijn in plaats van ‘je moet het maar kunnen’, stellen de vrouwelijke militairen.

loading

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct