Noordse films van jong talent op het Noordelijk Film Festival

Opnieuw zet het Noordelijk Film Festival koers richting het Noorden. IJselijke films, desolate landschappen, adembenemende vergezichten, beklemmende familiebanden en dolende zielen bevolken als vanouds bijna een week lang het witte doek in stadsschouwburg De Harmonie en in Filmhuis Slieker. Maar er is meer.

Het Noorden blijkt namelijk ook het decor voor hartverwarmende vriendschappen, zinderende erotiek en levenslust. Kil is het er zeker niet altijd, het gloeit en broeit er ook. En niet zo’n beetje ook.

Dit jaar zijn er veel films van relatief jonge, onbekende regisseurs te zien, talenten uit Noordse landen en daaromtrent. Veel van hen zijn tijdens deze speciale LF2018-editie te gast in Leeuwarden. De filmmakers geven volgende week volop workshops, ze delen hun kennis met Friese talenten en zijn aanwezig bij de vertoning van hun films. Van de bijna dertig internationale gasten en nieuwe gezichten presenteren wij er vier: een Noor, een Duitse, een regisseur van de Faeröereilanden en een Nederlander. Zij vertellen over hun drijfveren, hun idealen en over hoe hun films kunnen bijdragen aan een betere, eerlijkere of mooiere wereld.

Vanaf dinsdag besteedt de Leeuwarder Courant zes dagen lang aandacht aan het Noordelijk Film Festival. Cultuurredacteuren Asing Walthaus en Kirsten van Santen vertellen iedere dag op de cultuurpagina op welke films van die avond zij zich verheugen.

Henrik Martin Dahlsbakken.

Henrik Martin Dahlsbakken: Going West

Wat zegt het programmaboekje? ‘Feelgoodfilm over een unieke vader-zoonrelatie, over de kunst om jezelf te kunnen zijn.’ En: ‘Deze jonge regisseur uit Noorwegen is in een rap tempo de Noorse cinema aan het veroveren. De autodidact van 29 heeft al vijf speelfilms op zijn naam staan en er zijn er momenteel alweer drie in postproductie of aangekondigd.’

Dahlsbakken: ,,Going West is een feelgood dramedy over een vader en zoon die het contact onderling herstellen na het verlies van een familielid. Het is een roadmovie die ik heb gefilmd in oostelijk en westelijk Noorwegen, een prachtig decor en dramatisch decor voor een voortkabbelend verhaal.’’

,,Ik ben geïnteresseerd in de waarde van het leven en wat ons als mens bepaalt en definieert. Ik wilde iets scherps, iets indringends vertellen over familierelaties. Het is de bedoeling dat mijn film ontroert, maar tegelijk ook grappig is.’’

,,In Nederland ben ik nog nooit van mijn leven geweest: ik ben erg benieuwd.’’

Te zien: wo 19.30, vr 19.15, za 12.30

Kerstin Polte.

Kerstin Polte: Cloud whispers - wer hat eigentlich die Liebe erfunden?

Wat zegt het programmaboekje? ‘Een tragikomisch Duits familieverhaal en tegelijkertijd een absurde, magische roadtrip’.

Polte: ,,Cloud whispers vertelt met veel humor, hoop en poëzie dat het altijd de moeite waard is om je lot te tarten, over een familie die eerst uiteen moet vallen om later weer bij elkaar te kunnen komen, over de liefde die vaak pas op het laatst om de hoek komt kijken. Mijn film gaat ook over de vraag waarom katten niet kunnen vliegen, of God een navel heeft en hoe je moedig droomt.’’

,,Toen mijn vader zeven jaar geleden ernstig ziek werd, drong zich bij mij de vraag op: wat kunnen we tegenover onze sterfelijkheid zetten? Tijdens het zoeken naar een antwoord op die vraag, kwam ik er al snel achter dat het niet gaat om de angst voor de dood, maar om de angst dat je het leven verliest.’’

,,We schuiven ons leven steeds naar morgen door, stellen uit, we denken dat we veilig zijn voor de dood met al onze airbags, antibiotica en antivirusprogramma’s. We bewaren onze dromen voor later en vergeten wel eens om er gewoon lekker op los te leven. We missen de kansen die we elk ogenblik voor het grijpen hebben. En wanneer het dan echt ‘later’ is, wanneer we gepensioneerd zijn en eindelijk genoeg geld en tijd hebben om onze dromen waar te maken, kan het gebeuren dat het leven een streep door de rekening zet. Het monster komt uit de nachtkastjes gekropen en lacht ons uit.’’

,,Ik wilde een film maken over hoe het zou zijn om eens een andere afslag in het leven te nemen, om een sprong in het diepe te wagen – en hoe je daarmee een hele familie kunt beïnvloeden. Wat gebeurt er als je JA zegt in plaats van NEE, wanneer je een station later uitstapt of je eigen lot tart. Het moet een verhaal zijn om hard om te lachen en om hard om te huilen.’’

,,Het beeld dat dit allemaal het beste beschrijft, vind ik dat van de kat die aan het begin van de film op de vensterbank zit en zich afvraagt: hoe kan een kat weten dat-ie geen vogel is als hij nog nooit geprobeerd heeft om te vliegen? Dan springt de kat uit het raam en vliegt – voor even tenminste. Precies dat doen mijn hoofdpersonen ook: ze springen uit het raam om te kijken of ze kunnen vliegen. En ik denk dat we allemaal vaker uit het raam moeten springen. Wie zijn we? Kunnen we vliegen? We moeten het uitproberen. Toch? Uiteindelijk komen we allemaal op de grond terecht – we sterven allemaal. Maar dan hebben we intussen maar mooi wel een stukje gevlogen.’’

Te zien: di 20.30, vr 21.30, zo 10.15

Sakaris Stórá.

Sakaris Stórá: Dreams by the sea

Wat zegt het programmaboekje? ‘Coming-of-age-drama’ en ‘Dit speelfilmdebuut is volledig opgenomen op locatie, de Faeröereilanden, met hoofdzakelijk lokale cast en crew.’

Stórá: ,,Dromen, zoeken en vinden. Daar gaat in het in mijn film over. Ik vertel over twee meisjes, Ester en Ragna, van verschillende afkomst in de Faeröergemeenschap. Allebei voelen ze zich niet op de juiste plek en verkeerd of niet begrepen. Ze dromen ervan om er vandoor te gaan. De zee is steeds aanwezig als metafoor voor zowel een grote muur als een open pad.’’

,,Eerder, in 2012 en 2014, maakte ik twee korte films die ook gingen over jonge buitenstaanders in een klein dorpje op de Faeröer. Toen mijn tweede korte film werd bekroond op de Berlina in 2014 begon het me te dagen dat de Faeröer de wereld echt iets te bieden hebben en toen ben ik aan mijn eerste echte, grote film begonnen. We kijken thuis veel films, maar de laatste tijd worden er vooral buitenlandse films vertoond. Ik vind het echt nodig dat we ook onze eigen verhalen en onze eigen taal op televisie en in de bioscopen horen.’’

,,Ik vind het interessant om universele thema’s te projecteren op zo’n klein gebied. Ik voel dat er een grote kloof is tussen de mensen in de wereld vandaag en ik ben bang dat alles naar de klote gaat als mensen niet met elkaar gaan praten, ook al verschillen ze nog zoveel van elkaar. Mijn film gaat over elkaar vinden, ondanks alle verschillen.’’

,,Maar waarvoor ik elke dag mijn bed uit kom: met deze film komt een droom uit, een droom om verhalen te vertellen die mensen echt raken, die mensen iets bieden. Misschien zit er bij iedere vertoning van Dreams by the sea wel een Ester of Ragna in de zaal. Die wil ik vertellen dat ze oké zijn als mens, dat ze goed zijn zo en dat ze niet alleen zijn. Mensen hebben dat soort woorden nodig vandaag de dag. Echt waar hoor.’’

,,Leeuwarden ken ik alleen van de landkaart. Het lijkt me een mooie stad. Ik hoor van mensen dat de omgeving ook fraai is. Ik ben nog nooit in Nederland geweest. Heb er zin in.’’

Te zien: wo 19.30, do 14.30, zo 13 uur.

Fabian Jansen

Fabian Jansen: Lady

Wat zegt het programmaboekje? ‘Ontroerende korte film, volledig opgenomen in Friesland over de achttienjarige Ethiopische vluchteling Lady’.

Jansen: ,,Lady, een Ethiopisch meisje van achttien, is uitgeprocedeerd. Over vier dagen moet ze het land verlaten. Ze besluit de komende dagen in vrijheid op zoek te gaan naar een reden om te blijven of een reden om te gaan. Tijdens haar zoektocht komt ze Wander tegen, een norse zwerver met een groot hart. Hij lijkt te gedijen in zijn bestaan. Maar schijn bedriegt, ook hij heeft zijn zoektocht.’’

,,Hoewel ze wat karakter betreft totaal van elkaar verschillen, groeit er door deze toevallige ontmoeting een bijzondere vriendschap. Lady duikt met Wander in het leven op straat. Ze zijn beide ‘ongewenst’ en lijken elkaar onbewust nodig te hebben om een doel in het leven te vinden. Uiteindelijk vinden ze een nieuw geloof in de mogelijkheden van hun beider levens.’’

,,Lady is een film over de eenzaamheid van twee personages die ongewenst zijn en dwalen door een stad waarvan zij de taal niet spreekt en waarin hij alles is verloren. Maar ook over familie, liefde en menselijkheid met in de hoofdrollen de fantastische Yootha Wong-Loi-Sing en de prachtige Hubert Fermin.’’

,,Met mijn bedrijf Fabuch produceer ik films die urgente verhalen belichten over de randen van de samenleving. Na verschillende verhalen gehoord te hebben van en over vluchtelingen zowel als zwervers, combineerde ik deze twee werelden in het verhaal Lady, om beide kanten een gezicht te geven.’’

,,Ik vroeg verschillende topcrewleden en veel jong talent uit de (veelal) Friese cinema om deze film met mij te maken. Van oude rot tot jong talent, filmstudenten en autodidacten. Er ontstond een zeer gevarieerde crew en een bijzondere sfeer, wat voor iedereen leerzaam en aanstekelijk werkte. De film is gedraaid als no-budget film, ondanks dat heeft de film tot nog toe ongeveer 25.000 euro heeft gekost. Het totale budget voor de film komt van mij zelf. Ik verkocht mijn huis, stak de winst in de film. Alle cast en crewleden werkten vrijwillig mee. Het budget werd gebruikt voor verzekeringen, reiskosten, catering, huur van apparatuur en vervoer, overnachtingen, kleding, make-up, rekwisieten en decor.’’

,,Door Lady te hebben gemaakt – de eerste film van Fabuch – besloot ik om in 2018 nog één stap verder te gaan met mijn creative company. Ik wil geen sociaal-geëngageerde films en stukken meer maken OVER mensen in eenzaamheid, het sociale isolement en hun leven aan de randen van de samenleving, maar ik wil juist MET deze vergeten mensen nieuwe films creëren. Ik geloof in sociaal ondernemen, ook als filmmaker.’’

,,In Leeuwarden was ik eerder. Ik werkte twee jaar geleden als acteur mee aan een 48hr-filmpje mee van het Fries filmcollectief Kokosnoten tijdens het 48hr Film Project op het Noordelijk Film Festival. Vorig jaar werd ik door Joris Hoebe – directeur van New Noardic Wave (Fries Film en Media platform) – uitgenodigd om bij verschillende programma onderdelen op het NFF te komen kijken en later vroeg hij me ambassadeur te worden van New Noardic Wave.’’

,,Dit jaar zond ik Lady in voor de Noorderkroon-competitie en werden we geselecteerd en genomineerd. Dit jaar zit ik zelf in de jury van het 48hr film project, dus volgens mij hebben het festival en ik elkaar wel gevonden.’’

Te zien: wo 17 uur.

Toon reacties

Mis niets van het regionale nieuws. Ontvang onze dagelijkse nieuwsupdate, helemaal gratis.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement