,,Er is verder niet veel aan de Afsluitdijk, maar dat fietsen langs het weidse Wad geeft rust.’’ FOTO NIELS DE VRIES

Nog één keer genieten: 'Als de Afsluitdijk niet dicht zou gaan, zou ik hier nu niet zijn'

,,Er is verder niet veel aan de Afsluitdijk, maar dat fietsen langs het weidse Wad geeft rust.’’ FOTO NIELS DE VRIES

De Afsluitdijk. Hij ligt er 86 jaar, maar nu het fietspad op slot gaat, willen wielergekken er ineens allemaal nog overheen. ,,Dan kan ik zeggen dat ik erbij was.’’

Vanaf maandag gaat de Afsluitdijk drie jaar lang op slot voor fietsers en wandelaars. Rijkswaterstaat heeft die tijd nodig voor het versterken en verhogen van de 32 kilometer lange waterkering.

Die aanzegging heeft een gevoel van dreigende schaarste aangewakkerd bij veel race- en toerfietsers. Het hele ‘laatste’ weekend schoten er honderden, misschien duizenden, wielerliefhebbers heen en weer tussen Zurich en Den Oever – veelal uit angst om ‘iets’ hiervan te missen.

Lees ook: Column Wieberen: Afsluitdijk, waarom toch man?

,,Als de Afsluitdijk niet dicht zou gaan, zou ik hier nu niet zijn’’, zegt Lourens Borst uit Harlingen. Gek hè. Vindt-ie zelf ook. Samen met zijn tienjarige zoon Wietse staat hij zondagmorgen op de parkeerplaats bij restaurant Hajé in Zurich. Fluorescerend gele windjasjes aan, klaar voor de oversteek.

Heldendaad

Hij vervolgt: ,,Ik heb het rare, fictieve idee dat we zo een heldendaad gaan verrichten. En als we dan vanavond op het Journaal de beelden van al die racefietsen op de dijk zien, kan ik zeggen: ‘Kijk mij dan, ik ben een sportieve man, want ik was daarbij!’.’’ Borst geeft toe: dat heeft verder niks met de Afsluitdijk te maken. ,,Ik ben er de laatste drie jaar misschien één keer eerder overheen gefietst.’’

Aan beide kanten van de Afsluitdijk hebben wielerclubs (onder het motto ‘Nog één keer genieten’) zaterdag en zondag toerritten georganiseerd. Solisten op racefietsen met frameversnelling, gestroomlijnde pelotons, plukjes mooiweerfietsers: de dijk tussen Waddenzee en IJsselmeer lag er als een gekleurd, golvend lint bij.

Lees ook: Rijkswaterstaat pakt Klaas Visser duizenden kilometers af: 'Die dijk heb ik nodig'

Groepen uit Noord-Holland hadden het gemak van de rugwind op de terugweg. Friezen moesten het lange, rechte eind naar huis opboksen tegen windkracht 4.

Het nieuws over de sluiting ,,triggerde’’ ook vriendinnen Hennie van der Veer uit Oosterwolde en Judith Zijlstra uit Warstiens. Een plan om het rondje IJsselmeer te fietsen, sneuvelde ooit wegens pokkenweer. Dit is dus hun debuut op de dijk. Van der Veer: ,,We rijden er zo vaak met de auto over. We zeiden: als we het nog willen, moet het nú.’’

Koffie

Zijlstra: ,,Het heeft toch wel iets stoers om te kunnen zeggen dat wij erbij waren op die laatste dag.’’ Van der Veer: ,,Mijn vader denkt nog steeds dat het een 1 aprilgrap is.’’ Zijlstra, met een grijns: ,,Nou ja, ook dán kunnen we zeggen dat we erbij waren...’’

Tijd voor koffie. Rijen dik hangen de racefietsen om een uur of elf tegen de gepleisterde terrasmuurtjes van Hajé in Zurich. Het restaurant heeft zich schrap gezet voor de golven enthousiastelingen uit Noord-Holland.

‘Fietsen over de oude Afsluitdijk kan ik afvinken’

De ramen zijn beplakt met teksten voor de gasten over de aangepaste kaart, een pleidooi om vooral te pinnen en een waarschuwing dat er geen geen geld terug is voor biljetten van 50 euro. Vooral ’s morgens loopt het storm, in de middag is het kalm als vanouds.

Dat gevoel van ‘dit niet mogen missen’, herkent Elmert de Boer uit Badhoevedorp. ,,Ik werk zelf bij Rijkswaterstaat, maar de Afsluitdijk ben ik zo nog nooit over geweest. Over drie jaar komt het fietspad aan de andere kant van de dijk te liggen. Ik wilde ’m dus nog heel graag meemaken in de oude situatie. Ooit wil ik de Noordzeeroute (6000 kilometer langs de Europese kust, red.) nog eens fietsen. Maar de oude Afsluitdijk kan ik vast afvinken.’’

Openstaande brug

De Afsluitdijk is vooral lang, recht, saai en kaal. De wind heeft er vrij spel, er is geen vluchtroute in de luwte en het verkeer naast het fietspad raast maar door - af en toe onderbroken wanneer de brug bij Kornwerderzand open- of dichtgaat.

,,Er is verder geen zak aan’’, vindt racefietser René Wellinga uit Zwolle, isolatiemutsje onder zijn fietshelm. Samen met broer Eddy staat-ie voor de openstaande brug te wachten. Een zeilbootje rolt op de golven naar het Wad.

Tegelijkertijd zijn de broers elke keer weer – ze hebben hier al zo vaak gefietst – een beetje betoverd door de kracht van de leegte. ,,Je kijkt uit over dat weidse Wad, de vogels, de schepen. Dat geeft rust. We moeten hier een paar keer per jaar naartoe.’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct