Mick Jagger, een piraat en M&M's

De Rolling Stones hoort in onze familie bij de opvoeding. Ik groeide ermee op, onze kinderen ook. Zaterdag kwamen drie generaties samen in de Arena.

Wat was het een goede plek om dertig jaar geleden te vertoeven. De tienerslaapkamer in het ouderlijk huis was mijn toevluchtoord om te ontsnappen als mijn heit weer eens een van zijn Rolling Stones-lp’s op de platenspeler legde. Ik had niks met die Engelse bluesrock. Op mijn kamer hingen posters van Metallica en Iron Maiden. Ik zette me af tegen die ouderwetse meuk.

Drie decennia later draait hetzelfde vinyl op de pick-up in onze woonkamer. De slaapkamers van onze kinderen blijven leeg. De dochters en zoon swingen net zo hard mee. En zo liep ik zaterdag in de namiddag achter mijn heit die zowel in zijn linker- als rechterhand een knuist van een gespannen pakesizzer had richting de ingang van de Johan Cruijff Arena. Drie generaties naar de Rolling Stones.

Energiek

De meiden (10 en 13 jaar oud) zijn zichtbaar onder de indruk van het volgepropte voetbalstadion waar veel ouders met hun kinderen naartoe zijn gekomen. Jong en oud houdt nog immer van de Engelse rock & roll-opa’s. Als de eerste tonen van Sympathy for the devil klinken, zie ik drie gezichten naast me oplichten. Kippenvel op de armen.

loading

Mick Jagger komt energiek onze kant op gelopen tijdens Honky tonk woman . Hij zwaait. Naar ons natuurlijk. We zwaaien enthousiast terug. ,,Dy gitarist liket op in piraat’’, zegt onze oudste als Keith Richards groot op de beeldschermen verschijnt.

Dansje

Ron Wood maakt een dansje om te laten zien dat hij nog leeft, de inmiddels 76-jarige Charlie Watts (,,dat is in echte pake’’) toont zijn fel oranje sokken tot groot vermaak van de fans en Jagger spreekt ons toe in gebrekkig maar verstaanbaar Nederlands. En Paint it black wordt weliswaar twee tempootjes lager gespeeld dan op de lp’s uit de jaren zeventig, het meebrullen is er niet minder om.

Eigenlijk mist er voor de meiden maar een ding. In de hal hebben ze een snoepautomaat gezien. ,,Pieter moat M&M’s helje’’, verordonneert de jongste richting een vriend die mee is. Als hij als een van de velen die tijdens twee liedjes die Richards zingt even wegsluipt en terugkomt zonder snoepgoed, zijn boze blikken zijn deel.

Plezier

Het is de enige valse noot tijdens de avond. Nou ja, Richards zingt niet helemaal zuiver en het is duidelijk dat hij als eerste van de vier echte Stones het tempo niet altijd meer kan bijbenen. Het is hem vergeven. De krasse zeventigers maken plezier en spelen het stadion plat.

Als de pakes beginnen aan het slot van hun set met de ene klassieker na de andere zijn de meiden verdwenen. Ze staan met Pieter zonder kleingeld voor de snoepautomaat. De nieuwe teleurstelling is snel vergeten. Na dik twee uur klinkt Satisfaction. Ze brullen en dansen hard mee op het laatste nummer.

Mijn heit balt zijn vuisten in de lucht. Een glimlach is in zijn gezicht gehouwen. Hij denkt terug aan zijn eerste Stones-single die hij als negentienjarige 52 jaar geleden kocht. En nu staat hij met zijn zoon en pakesizzers bij zijn jeugdhelden. Hij is als een kind zo blij. En ik ook.

loading

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct