Broederliefde op Promised Land afgelopen jaar.

Lekker plat feesten tussen de bomen van Groene Ster op dancefestival Promised Land

Broederliefde op Promised Land afgelopen jaar. Foto: Jacob van Essen

Van de grote festivals in de Groene Ster is Promised Land het commercieelst en het meest hedonistisch. Dansen met ballonnen tussen de bomen.

Geen ‘medisch gecompromiteerde (sic) mensen’, geen zwangere vrouwen, uitkijken met ‘medicatiegebruik en doe maar niet meer dan tien per persoon. Happy balloons vinden gretig aftrek op Promised Land, wat aan de felgekleurde lapjes plastic in het gras ook wel te zien is.

Je hebt Groene Ster Open Air op vrijdagavond, je hebt Hollandse meezingers, gratis nog wel, op de zondagmiddag. Allebei bijproducten, voor heel andere doelgroepen, van dancefestival Promised Land. Bij de gratie van de ‘productie’ voor dit festival, de podia en dergelijke, immers toch al opgetuigd in de Groene Ster.

Hypes en hedonisme

Zo krijg je een behoorlijke diversiteit op dit terrein. Zeker als je Promised Land houdt naast Welcome To The Village en Psy-Fi, de meerdaagse festivals aldaar later in het seizoen. Bij die festivals zit ook een element van engagement, van zingeving zelfs als je daar gevoelig voor bent. Zo niet bij Promised Land, ondanks de religieuze connotaties van die naam (en de houseklassieker van Joe Smooth uit 1987, toen nog bijna niemand wist wat house was, hoorden we zo snel ook niet).

Promised Land draait meer om platte commercie, om hypes en hedonisme, om feest-om-het feest. Dat zie je aan de programmering en ook aan zoiets als de catering. Er is ook niks om tegen: zeker in het weekend moet er ruimte zijn voor plat feestvieren en het heeft ook wel iets bevrijdends dat je gewoon een patatje en een kroketje mag bestellen.

Vandaar ook de komst van Broederliefde, de Rotterdamse ‘rapformatie’ (volgens hun eigen Facebookpagina) wier clubshows te duur zijn voor de Friese poppodia. Of ze zich hun optreden bij Podium Asteriks enkele jaren geleden, voor pakweg zes bezoekers, nog herinneren is weer een tweede, nu ze doodleuk op Pinkpop, in Ahoy en in het Sparta-stadion (de Rotterdamse wijk Spangen is hun thuishaven) staan.

Harde stijlen en lokaal talent

Bij hun eerste van drie festivaloptredens deze zaterdag hadden de vier rappers van Kaapverdische komaf (en hun dj) er best zin in. Terwijl het gros van het publiek nog moest komen riepen ze om het hardst hoe gezellig ze het hier in Leeuwarden vonden, daar zouden hun latere optredens in Nijmegen en Rotterdam beslist niet meer overheen komen.

Wat allemaal niet wegneemt dat er een aanstekelijk raffinement zit in hun nummers, zowel in de beats als qua raps en melodielijnen. Waarbij opviel dat de autotune ofwel heel subtiel stond afgesteld of domweg ontbrak - een nieuwe trend in de Nederlandse hiphop, wellicht.

Harde stijlen, subtielere beats, lokaal talent, grote namen als Kriss Kross Amsterdam (oomzeggers van Hennie Huisman) en Jebroer: het droeg allemaal bij aan de feestvreugde. En mocht dat hedonisme uit de hand lopen, dan lag er in het water een bemande boot klaar van de Reddingsbrigade.

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct