Gewoon even kletsen, over de scheiding of andere zaken die spelen. Kinderen van gescheiden ouders kunnen een online-buddy krijgen: een jonge ervaringsdeskundige met wie ze chatten via een app van Villa Pinedo. Twee vrijwilligers - Rikst (24) uit Sneek en Henrik (22) uit Leeuwarden - vertellen over hun ervaringen als luisterend oor en adviseur. ,,Een voorbeeld uit eigen ervaring, daar kan een kind veel aan hebben.’’

,,Zo’n buddy was ook wel iets voor mij geweest direct na de scheiding. Denk wel dat ik het leuk had gevonden.’’ Het is inmiddels een dikke tien jaar geleden dat de ouders van Rikst (24) uit Sneek uit elkaar gingen. Nu helpt ze kinderen - 10-plussers - die in hetzelfde schuitje zitten als zij destijds. Door met ze te chatten hoort Rikst hun verhaal aan. En dat is belangrijk, weet ze, want niet elk kind heeft iemand bij wie die z’n hart kan luchten.

,,Gelukkig kon ik er zelf altijd goed over praten. Met iedereen in mijn omgeving. En mijn oudste broer, die al op kamers woonde, was er ook altijd voor me. Daar ging in dan na schooltijd wel naartoe.’’

Ook buddy Henrik (22) uit Leeuwarden had na de scheiding wel behoefte gehad aan een luisterend oor. ,,Ik kon goed met mijn moeder praten, maar een buddy van Villa Pinedo was ook wel mooi geweest. Iemand die neutraal is. Jouw verhaal aanhoort en waar het dan ook blijft. Een veilige haven. Hoe tof is dat?’’

Kinderen vertellen bijvoorbeeld over de corona-maatregelen en dat de ene ouder die veel strenger naleeft dan de andere. Of over de nieuwe partner van hun vader of moeder en dat ze ineens een slaapkamer moeten delen. Voor deze verwarrende situaties vragen ze steun van buddy’s als Rikst en Henrik. Helend voor beide partijen: de buddy’s zetten hun negatieve ervaringen om in iets positiefs en kinderen voelen zich gehoord.

‘Klopt het dat er iets niet klopt?’

Rikst: ,,Ik was 13 toen mijn ouders gingen scheiden en had het wel aan zien komen. Ze waren nog één keer op vakantie gegaan, voor mij. Die vakantie voelde al niet meer alsof we met z’n drieën waren. Ik heb toen ook wel gevraagd: Klopt het dat er iets niet klopt? En mijn vader heeft toen ook wel toegegeven dat het niet helemaal lekker liep tussen hen. Ze hadden nooit ruzie, maar ze gingen steeds meer apart doen. Ze waren vaker niet dan wel met elkaar. Dus ja, het kwam niet onverwacht.’’

Henrik: ,,Er was eigenlijk altijd ruzie. En naarmate de tijd vorderde werden de ruzies steeds heftiger. Verbaal, maar ook fysiek. Nee, het was niet zo heel gezellig. Dus toen ze gingen scheiden was dat eigenlijk wel een opluchting. ’’

‘Morgen is het klaar’

Henrik: ,,Morgen is het klaar, zei mijn moeder. Ik was 14 en enig kind. We werden opgehaald door de politie. Dat was toen heel heftig. Nu vieren we de datum waarop we weg zijn gegaan.’’

Rikst: ,,Ik weet nog heel goed dat mijn ouders het mij en mijn twee oudere broers vertelden. Het was op een zondagavond en mijn oudste broer, die al niet meer thuis woonde, kwam ook eten. Tijdens de koffie, we zaten op de bank, kwam het hoge woord eruit: ‘We moeten jullie iets vertellen’. Ondanks dat ik het aan zag komen, moest ik toch huilen. We waren allemaal emotioneel. Ik weet nog dat ik dacht: hoe moet dat dan met mijn kleren? Die kocht ik altijd met mijn moeder, maar werden betaald door mijn vader.’’

,,Het was een fijn gesprek. Dat hebben mij ouders toen goed gedaan, vind ik. Met het hele gezin bij elkaar. En we konden alle vragen stellen. Mijn eerste vraag: Wie gaat er dan uit dit huis? Uiteindelijk is mijn moeder weg gegaan.’’

Co-ouders

Rikst: ,,De broer die nog thuis woonde, wilde bij mijn vader wonen. Die durfde wel te kiezen. Ik heb dat niet gedaan en ging de ene week naar mijn moeder en de andere naar mijn vader. We hebben in het begin ook nog wel samen etentjes gehad als gezin. En onze ouders zijn nog een weekeindje weg geweest met ons en onze aanhang. Nu hebben ze allebei een nieuwe relatie. Alleen als er echt speciale momenten zijn, vieren we dat met beide ouders.’’

Henrik: ,,Mijn moeder en ik hebben hulp gezocht en gekregen. Daar heb ik veel aan gehad. Ik woon met mijn moeder in een appartement. Nu gaat het goed, maar na de scheiding heeft het nog jaren geduurd voordat het rustig werd. Mijn vader kon zich er niet bij neerleggen. En dan zeg ik het netjes. Ik heb nu geen contact met mijn vader. ’’

Rikst: ,,Ik sleepte best veel mee, waaronder ook een konijn. Ik ging op de fiets en mijn ouders brachten mijn bagage met de auto van de een naar de ander. Dan dronken ze samen ook nog een bakje koffie, of een wijntje. Mijn ouders hebben altijd een goede band gehouden. Toen mijn moeder ernstig ziek werd, heeft ze ook weer een tijdje bij mijn vader gewoond. Dat is een mooi iets.’’

Even moeite met de scheiding

Rikst: ,,Toen ik een jaar of 16 was, kreeg ik even moeite met de scheiding. Ik ging puberen, vond school minder belangrijk en kreeg ook een wat grotere mond. Ik begon die wissel elke zondagavond irritant te vinden. Ik mocht bij de een soms net even wat meer dan bij de ander. Ik hoorde tijdens de eerste lockdown ook wel van kinderen dat ouders de coronaregels allebei net even wat anders interpreteren. Dat is lastig.’’

,,Ik sta er nu heel anders in. Ik ben blij dat mijn ouders gelukkig zijn. Toch heb ik op een bepaalde manier ook nog wel last van de scheiding. Ik denk nog steeds op een feestje waar m’n beide ouders zijn: heeft iedereen het wel leuk? En als ik zelf een relatie heb, kijk ik eerst de kat uit de boom. Ik zal niet zo snel ‘ik hou van jou zeggen’, me niet zo snel bloot geven of er vertrouwen in hebben dat die ander blijft.’’

Henrik: ,,Ik voel me meestal wel goed. Als het slechter gaat, gaan er op tijd belletjes rinkelen in mijn hoofd. Dan zoek ik hulp, praat erover met mijn moeder. Ik vind het nog steeds lastig om andere mensen te vertrouwen. Ik hou altijd een reserve, ben altijd voorzichtig.’’

Ben ik wel geschikt als buddy?

Rikst: ,,Het buddy-programma van Villa Pinedo kwam voorbij op Facebook. Ik twijfelde eerst of ik wel geschikt zou zijn, omdat ik een makkelijke scheiding heb gehad. Inmiddels doe ik dit nu drie jaar. Ik had tijdens mijn studie drie kinderen tegelijkertijd, nu ik werk als juf heb ik er nog maar een. In totaal heb ik een stuk of tien kinderen onder mijn hoede gehad.’’

Henrik: ,,Ik kwam Villa Pinedo drie jaar geleden op tv tegen, net toen ik iets zocht waarmee ik me maatschappelijk nuttig kon maken. Dit is het, dacht ik meteen. Ik ben niet voor niets pabo-student; ik wil graag kinderen helpen. Destijds waren er nog maar vier jongens buddy, nu zijn het er wel meer. Ondertussen heb ik een stuk of vijf kinderen geholpen. Met een jongen heb ik al bijna twee jaar contact.’’

Rikst: ,,We kletsen via de chat. Over de scheiding en over van alles en nog wat. Kinderen hebben vaak veel vragen. Meest voorkomende onderwerpen: het heen en weer gaan, verschillen in regels, stiefouders en het boodschapper zijn voor je ouders. Dat laatste brengt kinderen in een enorm loyaliteitsconflict: ze willen de een niet teleurstellen en de ander geen pijn doen.’’

Luisterend oor en eigen ervaringen

,,In mijn reacties vertel ik vaak hoe ik iets heb beleefd. Een voorbeeld uit eigen ervaring daar kan een kind veel aan hebben. Ik vertel ze dat je dingen ook op een andere manier kunt bekijken. Dat ze niet alleen zijn. En ik leer ze voor zichzelf opkomen. Verwijs ze daarvoor bijvoorbeeld naar de open brief ‘Aan alle gescheiden ouders’ op de website van Villa Pinedo waarin staat hoe hun kinderen van gescheiden ouders zich voelen.’’

Henrik: ,,De onderwerpen waarover we praten zijn heel divers. Het kind is leidend. Ik vraag ze altijd: wat wil jij graag? En: wat heb jij nodig? Ik ben een luisterend oor en tegelijkertijd een soort grote broer. Iemand die kan helpen, maar wel alles bij de ander laat. Het is aanhoren en niet per se oplossen.’’

,,Soms moet je wel hulp inschakelen. Toen een kind mij vertelde dat hij zichzelf sneed, heb ik contact gezocht met Villa Pinedo. Zij zijn voor dit soort gevallen 24/7 bereikbaar. Samen hebben we bedacht hoe we deze jongen konden stimuleren om een volwassene in zijn omgeving in vertrouwen te nemen. Dat is gelukt. Hij heeft het aan z’n meester verteld.’’

,,Mijn advies aan vaders en moeders is: praat nooit negatief over de andere ouder. En vergelijk een kind niet met de andere ouder als het vervelend is. Laat kinderen hun verhaal doen, ook al speelde zich dat bij de andere ouder af. En hoe fijn is het als je ouders er allebei zijn op belangrijke momenten. Dat ouders zeggen: we gaan het samen doen, ook al zijn we niet meer samen.’’

Appeltje van Oranje

Rikst: ,,Op 9 juli kreeg het buddy-programma een Appeltje van Oranje. Ik voelde me zo trots. Het is heel betekenisvol wat we doen. We hebben een hele mooie rol. We geven bevestiging en herkenning. En we zijn een spiegel: Zo kan het ook.’’

Henrik: ,,Ik ben heel trots op dat Appeltje van Oranje. We doen heel belangrijk werk. Er zijn. Kinderen kunnen altijd bij hun buddy terecht. Overal waar ik kom, op scholen en op de pabo, hang ik posters op om Villa Pinedo meer bekendheid te geven.’’

Vanwege de gevoeligheid van het onderwerp willen de beide buddy’s niet herkenbaar in de krant. De voornaam Rikst is gefingeerd. De volledige, echte namen zijn bij de redactie bekend.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Friesland
Aanrader van de redactie
Familie & relaties
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct