Hoe moet je feliciteren en condoleren in tijden van corona?

FOTO SHUTTERSTOCK

Nu lichamelijk contact op rantsoen is gesteld, is het lastig feliciteren en condoleren. Cultuurredacteur Kirsten van Santen was deze week jarig en ze bezocht een uitvaart. Het was een beetje ongemakkelijk.

De overledene, moeder van een collega, heb ik nooit persoonlijk ontmoet, maar toch toog ik deze week naar Garyp om haar uitvaart bij te wonen. In stilte liepen in het zwarte geklede mensen, voorover gebogen als een rij komma’s, de terp omhoog waarop de kerk stond. Windvlagen woelden onze haren in de war. De rok van een meisje flapperde als het zeil van een bootje bij het overstag gaan. Binnen stond mijn collega, geflankeerd door zijn familie, opgesteld in die oude, vertrouwde rij van de rouwenden. Het condoleren was al in volle gang. Op de heenweg had de autoradio nog berichten uitgebraakt over het coronavirus, Brabantse toestanden en afgelastingen. Toen ik na het tekenen van het gastenboek ineens neus aan neus met mijn collega stond, moet ik in een split second beslissen wat passend was... omhelzen of niet omhelzen, dat was de Grote Vraag.

Echt moeilijk was het niet. De verdrietige blik in de ogen van mijn collega was voldoende om zijn hand te pakken, hem te omhelzen, een kus te geven. En prompt deed ik dat ook bij zijn partner en de rest van zijn familie. Ik was niet de enige, iedereen voor en na mij in de rij maakte lichamelijk contact.

Dat was maandag. Ik schrijf dit stukje donderdag. Ik ben niet verkouden, kuch niet - het condoleren is kennelijk met een sisser afgelopen.

Condoleren

1. Buig het hoofd, eventueel met gesloten ogen

2. Leg een hand op de borst en buig licht voorover

3. Buig het hoofd en leg twee handen op de borst, buig licht voorover

 

Maar ja, toen was ik gisteren dus jarig. Traditiegetrouw haalde ik, trotse 45-jarige, chocolade en taartjes bij de bakker en stalde die uit op de redactietafel. Mijn collega’s en ik keken elkaar uilig aan. ,,Ehhh....’’, zei er een. ,,Ehm..... eh, wat nu?’’ De rest stond erbij en wachtte op wat ik zou doen. Ik was kennelijk de regisseur van dit gebeuren. Het was de dag na de oproep van onze minister-president om te stoppen met het schudden van handen.

Nu zijn journalisten recalcitrante types, maar in het geval van virusinfecties plegen ook wij de adviezen van GGD en RIVM te volgen. Het werd dus een tamelijk kille bedoening. Ik kreeg elleboogstoten, iemand maakte een kleine buiging, een ander balde zijn vuist bij wijze van socialistische groet, een stagiaire boog zich als een volleerd Japanner met gevouwen handen voorover en er knalde een enkele boks tegen mijn knokkels. Dat was het dan. Geen wang-op-wang, geen stevige omarming, hooguit een bemoedigend kneepje in mijn schouder.

Toen de dag ten einde was, voelde ik me, nou ja, een beetje leeg. Zonder lichamelijk contact is een mens toch minder jarig.

Beatrijs Ritsema, etiquette-expert, heeft suggesties voor feliciteren en condoleren in tijden van corona. Er zijn wel degelijk alternatieven - zowel stemmige als feestelijke. ,,Je kunt zonder aanraking echt wel je respect betuigen’’, zegt Ritsema.

In dit liveblog volgen we de ontwikkelingen rond de uitbraak van het virus.

Feliciteren

1. Steek de handen naar elkaar uit en zwaai in de lucht

2. Houd je handen boven je hoofd en doe een soort kleine juich

3. Ga tegenover de jarige staan en klap luid een keer met je eigen handen in elkaar.

 

home
net-binnen
menu