Deze aflevering van Hete Soep is bijzonder. Het was in eerste instantie niet een etentje ‘voor de krant’. Maar de ervaring was zo bijzonder, dat ik hem toch wil delen. Ik was jarig en nam mijn vriendin mee uit eten naar restaurant Alice in Groningen. Alice is de hemel in geprezen, ook in de landelijke pers.

We waren razend nieuwsgierig na al die laaiende reacties en recensies. Vandaar dat ik trakteerde. Ja het was duur, 292 euro uit eigen portemonnee, maar was het het ook waard? Wij vinden van wel. En toen we voldaan en gelukkig naar huis liepen, dacht ik: dit mogen lezers in Friesland ook best weten.

Voor een bijzondere culinaire ervaring wil de echte liefhebber best omrijden – en de beurs trekken. Dus zette ik mijn principe (zelf betalen beïnvloedt het oordeel, volgens de leer van de cognitieve dissonantie) opzij ten gunste van de goede zaak. Daar zijn principes immers voor. Vandaar dat de rekening ook verloren is gegaan.

Het verhaal

Wat is er dan zo bijzonder aan Alice? En waarom moet dat zo veel kosten? Alleen al het verhaal. Alice Colombari liep stage bij Massimo Bottura in diens driesterrenrestaurant Osteria Francescana te Modena, liefst twee keer uitgeroepen tot Beste Restaurant ter Wereld. Wegens het werk van haar vader kwam ze in Groningen terecht en daar begon ze twee jaar geleden haar eigen restaurant. Enne, ze was nog maar 23 toen ze dat avontuur aanging.

De Italiaanse keuken met een subtiele doch creatieve eigen draai, met de beste ingrediënten, op hoog niveau, zonder een spoor van een compromis – ook prijstechnisch. Alle waar is naar zijn geld, we proeven het bij elke hap. Veel te kiezen heb je niet bij Alice, maar wel het aantal gangen in het menu, dat idealiter elke week wisselt. We gaan voor zes gangen (van de zeven, maar twee desserts werd ons bij voorbaat al te veel) en we wachten nieuwsgierig af. Wel met een negroni voor onze neus, een stevige cocktail van gelijke delen Campari, Martini en gin. Het was mijn verjaardag, weet u nog?

Wijnarrangement

De eerste gang blijkt meteen, tot bij het toetje tenminste, de enige met rood in het glas, qua wijnarrangement. (Toch nog een keuzemoment: we kunnen ook voor het duurdere ‘riserva’-arrangement kiezen.) De Merlot dei colli orientali, uit Friuli in het noordoosten van Italië, doet het uitstekend bij de tartare di manzo con cipolle al vino rosso – fantastisch rauw rundvlees (van de biologische slager) op een heerlijk bedje van uien die in rode wijn zijn gegaard. Het is feest in onze monden.

In het glas landt vervolgens een witte Friuliani, uit dezelfde streek dus, als begeleider van een terrine van zalm, courgette en een heel subtiele kerrietoets. Dat laatste komt me erg gewaagd voor, als je de traditionele normen en waarden van de Italiaanse cuisine een beetje kent, maar Alice komt er mee weg. Ruimschoots.

Dan volgen twee gangen met pasta, ook niet alledaags. Maar wat zullen we klagen als die tortelloni, gevuld met verse ricotta, al net zo lekker blijken als die tagliolini (het smallere broertje van tagliatelle) met langoustines en pistachenootjes – een beslissende factor, qua textuur en qua smaak. In het glas treffen we in beide gevallen weer wit aan – een bianco di S.Michele en een pecorino (ja, dat is een kaas maar ook een druif).

Ze zijn allebei niet heel koud, maar de smaak komt des te beter tot zijn recht zo. Vaak drinken we wit te koud, want meteen uit de koelkast, en rood te warm, uit de centraal verwarmde woonkamer, want we weten niet beter. Bij Alice wel, en haar moeder – dit restaurant is een echt familiebedrijf – serveert het allemaal met een vanzelfsprekende charme. We voelen ons welkom hier.

Licht oosterse toets

Het hoofdgerecht is tempura di pesce, gefrituurde zeevruchten in een beslagje van rijstmeel – voor alweer een licht oosterse toets. Dat levert een zeldzaam licht, luchtig en toch knapperig korstje op. Opnieuw ogenschijnlijk simpel, maar wat een prachtig samenspel van texturen en smaken, ondersteund door mooie groenten en elegant weggespoeld met een ribolla gialla, gemaakt van een oude druif uit, wederom, Friuli.

,,Mijn man komt ervandaan”, zegt onze serveerster, die ons dan zomaar een upgrade aanbiedt op het wijnarrangement bij het dessert: een passito del Lamone, rood jawel, en er komen gedroogde druiven aan te pas voor een zeldzaam diepe smaak met zoete tonen. De gedroomde begeleider voor een tiramisu zoals u die nog nooit gehad hebt – het schijnt een specialiteit te zijn van onze Alice, die toch al zo veel kan. Zonder eiwit, zonder drank zelfs, maar wonderbaarlijk.

Bij de koffie mogen we een greep doen uit de rijk gevulde kast met grappa’s enzovoorts. Ik kies er een met truffel – heel bijzonder. Net als de hele avond, mijmeren we na. Ga hier toch vooral eten zo lang het nog kan, want Alice heeft verhuisplannen maar is voorlopig nog niet weg.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Friesland
Hete Soep
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct