Strandtent aan het Wad

Hete Soep: Strandtent aan het Wad

Strandtent aan het Wad

Gestrand is een relatief nieuwe loot aan de culinaire stam van Vlieland. Voorheen was hier De Stern gevestigd, een ietwat degelijk restaurant. Gestrand opende in mei 2014 de deuren en richt zich op een duidelijk hipper publiek.

Wij zijn voor een filmweekend op Vlieland en als fervente bezoekers hebben we inmiddels al heel wat culinaire ervaring opgedaan op het eiland. Een ‘nieuwe' gelegenheid maakt dus nieuwsgierig.

Strandtent

Gestrand profileert zich als zijnde ‘de enige strandtent aan het Wad op Vlieland'. En inderdaad, het restaurant met ruim terras, op 25 meter van de veerterminal, biedt overdag een prachtig uitzicht op de Waddenzee.

Op deze koude januariavond lonkt het warme interieur. Wat bij binnenkomst meteen opvalt: aan alle tafels staan verschillende stoelen.

En verder: kaalgeschuurde planken, ruwhouten tafels, teksten als ‘Vandaag is mijn favoriete dag' op de muur, een knusse loungehoek en vloerkleden op de houten vloer.

loading

Concept

Kortom: fris en hip maar tegelijkertijd weinig origineel. ,,Het is een concept, iets wat mensen op dit moment leuk vinden. Alsof je in een reportage van VT Wonen zit'', stelt mijn ene gast. Er is ongetwijfeld een grote groep mensen die het aanspreekt.

We strijken neer aan een tafeltje in het midden en weldra staan er twee glazen witte (Chardonnay, 4,25 euro per glas), een rode (Tempranillo, zelfde prijs) en een karafje water.

Verrast

Op de overzichtelijke menukaart duiken verschillende eigennamen op, zoals ‘Nachos, de favoriet van Annabelle'. De gerechten blijken vernoemd naar personeelsleden. ,,Ja daar werd ik zelf ook door verrast, toen iemand dat bestelde'', bekent onze vriendelijke serveerster.

Met de voorgerechten zijn we er snel uit. Het wordt de ‘gestrand plank' (15 euro): een assortiment lekkere hapjes.

,,Wat een feest!'', roep een van mijn twee tafelgenoten enthousiast uit als Annabelle de plank op tafel zet. Gefrituurde uienringen, olijfjes, tortillachips met gegratineerde kaas, guacamole, kippenpootjes en brood met tapenade: we likken onze vingers er bij af. Alleen de plakken leverworst (met stukjes) blijven liggen; daar zijn we alledrie geen liefhebber van.

Scharretjes

Het duurt nogal lang voordat de rest van onze bestelling wordt opgenomen. We moeten er zelf naar vragen, terwijl het niet druk is; gelukkig hadden we inmiddels besloten naar de late film te gaan, maar anders zou het krap worden.

Mijn ene gast kiest uit nieuwsgierigheid voor ‘onbeperkte scharretjes' (16,50 euro) als hoofdgerecht, de andere disgenoot de filet van eend (22,25) en ik de vegetarische Wellington, een soort pie (18,25) met geitenkaas en pastinaak.

Ze is hogelijk verbaasd als haar bord arriveert: drie grijswitte platte visjes liggen er op. Zij, die nota bene ooit nog in een viskraam werkte, had nog kleinere exemplaren verwacht. ,,Zoiets als sardientjes.''

De scharretjes, die nog gefileerd moeten worden, zijn deels bedekt met knoflooksaus. De smaak is niet heel bijzonder, is het oordeel. Een tweede portie, het gerecht heet immers ‘onbeperkt', slaat ze dan ook af. Wel merkt ze op dat de visjes goed te fileren zijn.

loading

Eendenfilet

Het mooist opgemaakte bord bevat de medium gebakken eendenfilet op een bedje van groenten, omgeven door cranberryjus en met verse tuinkruiden erop.

Toch maakt het gerecht zichzelf niet waar. De filet is goed van structuur, maar ze mist de uitgesproken eendensmaak. Waarschijnlijk in rap tempo ontdooid? ,,En de hete bliksem maakte m'n oma lekkerder klaar.''

loading

Zompig

Mijn ovengerecht ziet er veelbelovend uit, maar de smaak is wat vlak. En in plaats van krokant, zijn de vellen bladerdeeg nogal zompig geworden.

Ongetwijfeld een gevolg van de bereiding met vochtige groenten. Daarover gesproken: er lijkt spinazie in te zitten. Ook een prima combinatie met geitenkaas, maar iets anders dan de beloofde pastinaak.

Halverwege komt een collega van Annabelle langs om te vragen of alles naar wens is. De jonge vrouw komt ons bekend voor. Heeft zij ons de avond tevoren niet ook bediend bij de Oude Stoep? Dat blijkt te kloppen. En dan werkt ze ook nog bij de buren, hotel Zeezicht. Zo gaat dat kennelijk op een eiland: multi-inzetbaar.

Niet druk

Voor een zaterdagavond is het niet heel druk in het ruime etablissement; naast ons zijn zes tafeltjes bezet, met wisselende samenstelling. Zo zitten er een groepje mannen, een gezin, twee vrouwen en een stel.

Zo vreemd is het niet dat het niet vol is. Het horeca-aanbod is behoorlijk ruim voor zo'n klein eiland; bezoekers hebben nogal wat te kiezen.

Aan de grootte van de porties mankeert niks, en als onze frietjes op zijn, kunnen we gewoon bijbestellen.

Na het hoofdgerecht zijn mijn tafelgenotes dan ook zo goed als verzadigd. Ik, als echte toetjesliefhebber, kan de verleiding niet weerstaan en waag me nog aan een monchoutaartje.

loading

Heerlijk

Het dessert maakt mijn ietwat tegenvallende hoofdgerecht meer dan goed. De romige monchou, de krokante bodem, de zoete cranberrycompote en het frisse frambozenijs: smullen is het! M. sluit af met Italiaanse koffie, met een slokje amaretto en een dot slagroom. ,,Heerlijk!''

Nagenietend maken we de balans op; Gestrand heeft een gemoedelijke ambiance, een vriendelijke bediening, fijne muziek en de borden zijn zorgvuldig opgemaakt. Nu de smaken nog.

De keuken is zeker niet slecht maar een beetje saai. ,,Het eten is eigenlijk net als de inrichting. Die heeft geen eigen identiteit'', vat mijn gezelschap het bondig samen.

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct