H et uitzicht is fenomenaal: het late zonlicht strijkt over het water van het Reitdiep en de kades met houten huizen in Zoutkamp. We zijn even over de grens, aan de andere kant van het Lauwersmeer.

Zoutkamp is het oude Soltkamp niet meer. Schelpen- en schelvisvissers zijn verdwenen, hun schepen met de code ZK hebben na het afsluiten van de Lauwerszee - deze week op de kop af vijftig jaar geleden - nu hun thuishaven in Lauwersoog.

Alleen de garnalenindustrie is gebleven. En die garnalen hopen we vanavond te verslinden in restaurant ZK86. Nee, geen omgebouwd schip, maar de oude deurenloods bij de sluizen.

Binnen moeten wat reddingsboeien en een halve jol die schuin op een zolder ligt het restaurant een maritieme aanblik geven. Maar echt sfeer krijgt het niet, ondanks de zo trendy kleurstelling grijs-bruin-zwart en de leuke lampen. De bediening is efficiënt, maar ook wat plichtmatig. Wat vermoedelijk te maken heeft met de grote toeloop van toeristen die Zoutkamp steeds meer ontdekken. In dat concept past ook niet zoiets frivools als een amuse.

Garnalen dus, en tafelgenoot bestelt ze zonder op de kaart te kijken: twee garnalenkroketten met toast en c ocktailsaus (9,50 euro). In plaats van twee van 80 gram krijgt ze er drie van 60 gram, toch gauw 20 gram winst. Uiteraard verdwijnt een van de staafjes rechtstreeks naar Hermus’ bord, zodat ze per saldo toch nog garnalenkrokettenverlies lijdt.

De kroketten zijn goed gevuld en hoog op smaak, de toast nadert de perfectie en op de whiskycocktailsaus is ook weinig aan te merken. Dezelfde saus komt bij mijn voorgerecht van – uiteraard – Zoutkamper garnalen met toast (9,50 euro). Ik ben al blij dat ik een kroketje heb kunnen snaaien want ik vermoed onder het laagje garnalen in de kom de gebruikelijke hoeveelheid salade. Ik verslik me bijna: de bult garnalen blijkt inderdaad een bult garnalen. Driewerf hulde. De ideale wijn voor erbij is een glas grechetto uit Umbrië (5,50 euro). Sowieso is de wijnkaart om door een ringetje te halen.

loading  

Al de positieve geluiden worden zachtjes gesmoord door het hoofdgerecht: zalmforel, asperges – erwten – dille (22,50 euro). Zalmforel bestaat niet, willen we roepen, maar we huden ons in. Het is óf zalm, óf zeeforel óf gewoon forel. Dit is een regenboogforel die door is gekweekt tot fikse omvang en op kleur gebracht met astanxathine. Dat vishandels ze nog onder die naam durven verkopen.

Erger is – maar daar kan de chef niks aan doen – dat de vis vooral gronderig smaakt. De kweekvijver moet wel een erg modderige bodem hebben gehad. De vis drijft in een wat plakkerige botersaus waarin doperwten en stukjes asperges. Het maakt het allemaal niet fraaier, zelfs niet de uitmuntende sauvignon blanc uit de bergen van Alto Adige (5,50 euro).

Tafelgenoot vindt het hier op de grens van land en water een goed idee om te vervolgen met Surf & turf, ossenhaas met gamba’s, pofaardappel en aioli (23,50 euro). Het vlees is weliswaar mals, maar ook tamelijk koud. „Heeft het al wat langer liggen rusten of zo?”

Jammer dat het zo dicht tegen de aioli aan ligt. „Toch meer een saus voor de surf, de gamba’s dus.”

De twee stuks zijn overigens sappig van smaak, waarbij het opmerkelijk is dat de een erg gemakkelijk uit zijn jasje komt, en de ander slechts met moeite. Misschien heeft het te maken met versheidsverschil. Het kruim in de pof-aardappel is met een wel heel dikke crème gemengd.

Dikke zuivel kom ik ook tegen in mijn dessert, de Eton Mess met meringue, aardbei en mascarpone (6,90 euro). Eton mess – het ‘rotzooitje uit Eton’ – behoort tot de klassiekers uit de Engelse dessertkeuken en bestaat eigenlijk uit slagroom, verkruimelde meringues en stukjes aardbei, geserveerd in een kom of diep bord. Hier komt het in een cocktailglas en is het bepaald geen succes.

Slagroom verbindt normaal de overige ingrediënten tot een romig lepelbaar geheel. De hier als vervanging gebruikte blokjes mascarpone in een verder droge massa leiden er alleen maar toe dat alles uit het glas valt bij pogingen de inhoud eruit te scheppen. Bovendien is nu het mondgevoel vooral brokkelig.

Het dessert van mijn gast bestaat uit een crème brûlée-taartje met vanilleijs (6,90 euro). Ook hier is de vorm anders dan gebruikelijk. Niet een vanillecrème in een bakje, maar een vrijstaand ‘taartje’. Hoe ze dat voor elkaar krijgen – een echte crème is wat lillerig – is een raadsel. Het gebrande suikerlaagje is te dun en te slap om ‘krak’ te zeggen bij het aansnijden. Dat is jammer.

Zoals wel meer een beetje jammer is bij ZK86. Gooi open de beperkende sluizen van het culinaire toeristenvertier, zouden we zeggen, en ga op zoek naar een open verbinding met de culinaire wereld.

Restaurant ZK 86

Reitdiepskade 1A

Zoutkamp

https://restaurantzk86.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Friesland
Hete Soep
Waddengebied
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct